Tuesday, 29 October 2013

ဘုရားသခင်၏ စပါးစေ့

အယ်လန်ဂါဒီနာ (Allen Gardiner ) ၁၇၉၄ - ၁၈၅၁
“အဖေရေ၊ မာလိန်မှုး ကကျွန်တော့် ကိုခေါ်မယ်လို့ ကတိပေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့နောက် အပတ်ခရီး ထွက်ကြမယ်” ဟုလူငယ်လေး ကအော်၍ပြော လိုက်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ၏ဦၤးခေါင်း ကိုခါရမ်း လျက်“ပင်လယ်ထဲသွားဖို့သိပ် ငယ်သေးတယ်၊ အယ်လန်နှစ် အနည်းငယ်စောင့် လိုက်ပါဦး” ဟုပြောလိုက်၏။
    မိခင်ဖြစ်သူက သအိပ်ခန်းသို့မကြာ ခဏ၀င်ရောက်လာတိုင်းပျော့ပြောင်းနူး ညံ့သောအိပ်ယာပေါ်၌ အိပ် နေရမည့်အစား မာကျောသောကြမ်းပြင်ပေါ်၌သာသူအိပ်နေသည်ကိုတွေ့မြင်၇ပေလိ်မ့်မည်။ သူ့အားမေးလျှင် ကျွန်တော်တစ်နေ
့ သဘောၤမာလိန်မှုးဖြစ် လာပြီးနယ်မြေဒေသအ သစ်တွေကိုစူးစမ်း ရှာဖွေမှာဖြစ်လို့အခု ကတည်း ကအခက်အခဲများနှင့် ကျင့်သားရအောင်လုပ် ထားရမယ်လေ” ဟုပြန်ပြောတတ်၏။
    ဤသို့ဖြင့်အယ်လင်ဂါဒီနာသည်ငယ်စဉ်သဘောၤသားနှင့်စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ဦးဖြစ်၇န်စိတ်ကူးဆန္ဒရှိခဲ့၏။

ငယ်စဉ်ဘ၀
    အယ်လင်ဂါဒီနာအား(၁၇၉၄)ခုနှစ်၌အဂ်လန်ပြည်တွင်ဖွားမြင်ခဲ့၏။ သူသည်ငယ်စဉ်ဘသကပင်စွန့်စား ခန်းများကိုနှစ်သက်ကြောင်းဖော်ပြခဲ့၏။အာဖရိကတိုက်ရှိစွန့်စားခန်းများစာအုပ်(မင်ဂိုပတ်(ခိ)၏ခရီးစဉ်များ) ကို ဖတ်ပြီးအာဖရိကစကားလုံးေဝါ့ဟာရများကိုရေးမှတ်ခဲ့၏။ သူ့ရည်မှန်းချက်မှာကမ်ဘာတစ်၀ှမ်းလုံးသို့ခရီး လှည့်လည် ရန်ဖြစ်၏။ သူသည်မြင်းစီးနှင့်ေ၇ကူးကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်၏။
 
ရေတပ်၌
 ရေကြောင်းသိပ္ပံကျောင်းတက်ရောက် ခဲ့ပြီးအသက်(၁၆)နှစ်ဂါဒီနာဘွဲ့ရရှိခဲ့၏။ ရေတပ်မတော် 
 သို့ချက်ခြင်း၀င် ေ၇ာက်ခဲ့၏။ (၄)နှစ်ကြာသောတပ်ကြပ်ကြီးဖြစ် လာပြီးနောင်တွင် သဘောၤတစ်စင်း လုံးကိုတာ၀န်ယူရသော မာလိန်မှုးဖြစ်လာ၏။ ဤအချိန်တွင်အယ်လန်သည် နှုတ်ကပတ်တော်နှင့်အညီသွန်သင်သောမိခင်၏စကားများ ကိုစဉ်းစားတွေးတောခဲ့၏။ တစ်နေ့တွင်သူ့ဖခင်ရေးသည့်မိခင်၏အတၳုပတ္တိကိုဖတ်နေစဉ်မိခင်ကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင်အကြောင်းသိချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့၏။ ကျမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်၀ယ်ယူလေ့လာပြီးမကြာခင်မှာပင် ဤရေ တပ်အရာရှိငယ်လေးသည်ခရစ်တော်ကိုသူ၏ကယ်တင်ရှင်အဖြစ်ယုံကြည်လက်ခံခဲ့၏။
    သူသည်ရေတပ်တာ၀န်၀တ္တ၇ားများထမ်းဆောင်ရင်းကမ်ဘာတ၀ှမ်းလုံးရှိဆိပ်ကမ်းအမျိုးမျိုးသို့ရောက်ခဲ့၏။ သူအားလပ်တိုင်းထို်အရပ်ဒေသရှိတိုင်းရင်းသားတိုပ၏ဓလေ့ထုံးစံများကိုစိတ်၀င်စားစွာလှည့် လည်ကြည့်ရှုခဲ့၏။ တစ်ချိန်၌တဟီဟီအမည်ရှိသောပစိဖိတ်ကျွန်းတကျွန်းပေဓသို့ရောက်ခဲ့၏။

 ကမ်းခြေသို့ရောက်သောအခါလွင် တီးခေါင်ဖြစ်နေကြောင်းတွေ့ရ၏။ နေရာတိုင်း၌အလွန်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။ ရွာထဲသို့သွားသောအခါ တိုင်း၇င်းသားတစ်ဦးက ခရစ်ယာန်သမ္မာတရားများကိုလူငယ်တစ်စုအားသင်ကြားနေသည်ကိုသူတွေ့ခဲ့၏။ ထိုနေ့သည်တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်ပြီးထိုသူများမှာခရစ်ယာန်များဖြစ်ကြောင်းသိရ၏။ ထူးခြားမှုမှာအခြားရွာများနှင့်မ တူပဲ၊ သူ့အတွက်နှစ်သက်မြတ်န်ိုးစရာဖြစ်စေခဲ့၏။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာသာသနာပြုများ၏ကိုယ်ကျိုးစွန့်အမှုတော် ဆောင်ရွက်မှုများကြောင့်ဖြစ်ကြောင်းသူ သိခဲ့၏။ ဤပြောင်းလဲမှုမျိုးအခြားအ၇ပ်ဒေသများ၌လည်းဖြစ်ပျက်နိုင်မ လား၊ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။သို့ရာတွင်မသည်သူကသူတို့အားသခင်ယေရှူခရစ်တော်အကြောင်းပြောပြမလဲ။
    တောာင်အမေ၇ိကတိုက်သို့သွား၇ာခရီးစဉ်အတွင်းတောင်ပိုင်းရှိပိုင်းရှိကျွန်းအချို့ကိုဂါဒီနာသွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့၏။ ပါတာဂိုးနီးယား(အာဂျင်တီးနားတောင်ပိုင်း)သို့လည်းသူသွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့၏။ ဤအရပ်ဒေ သများ၌ဘာသာတရားမရှိသည့်သာမန်မဟုတ်သောလူမျိုးစုများကိုလည်းသူတွေ့ခဲ့ရ၏။ ထိုသူတို့သည်အလွန် ရှေးကျပြီးယဉ်ကျေးမှုမတိုးတက်မဖွဲ့ဖြိုးသေးသောအ၇ပ်သားများဖြစ်ကြ၏။ ဤအတွေ့အကြုံများကအယ်လင်ဂါ အားဘုရင့်ရေတပ်မတော်မှထွက်ကာသာသနာပြုဆရာတစ်ဦးဖြစ်စေရန်လွှမ်းမိုးခဲ့တော့၏။ 

တောင်အာဖရိကတိုက်၌
    ဘုရားသခင်ကဂါဒီနာအားတောင်အာဖရိကတိုက်သို့သွားရန်လမ်းပြပဲ့ပြင်တော်မူခဲ့၏။ ထိုအချိန်က ထိုအ ၇ပ်ရှိတိုင်းရင်းသားများထံသို့မည်သူမျှဧဝံဂေလိတရားယူဆောင်သွားခြင်းမရှိသေးချေ။အာဖရိက တိုက်တောနက် ကြီးအတွင်းပိုင်း၌ဇူးလူးများ(လူသားစားလူရိုင်းများ)နေထိုင်ကြောင်းဂါဒီနာသိခဲ့ပြီးနောက် ထိုလူတို့အားယေရှူဘုရားအကြောင်းပြောပြရန်မြင်းစီးလျက်ခရီထွက်ခွာခဲ့၏။ အန္တရာယ်များသောခရီးစဉ်ဖြစ်၏။အလွန်ထူထပ်သော တောအုပ်ကြီးနှင့်ရွံ့နွံပေါများသောအရပ်များ ကိုဖြတ်သန်းရမည်၊တစ်ခါတစ်ရံရေစီးသန်သော၊ရေလျှံသောမြစ်များ ကိုဖြတ်ကူးဖို့ရှိ၏။ တစ်ကြိမ်တွင်မြစ်ကမ်းပါး၌အကျၤီများစိုရွဲှပြီးဗိုက်ဆာဆာနှင့်လဲလျောင်းနေစဉ်အလွန်ကြီးမား သောေ၇မြင်းကြီးတစ်ကောင်၏အသံကြောင့်လန့်နိုးသွား၏။ ဇူးလူးများ၏ဘု၇င်သည်အလွန်၇က်စက်ကြမ်းကြုတ် သောစစ်သူရဲဖြစ်ပြီးတစ်ပြည်လုံးကသူ့ကိုကြောက် ရွံ့ကြကြောင်းသူကြားသိခဲ့၏။ ထိုဘု၇င်ကိုလည်းခရစ်တော် အားဖြင့်ကယ်တင်ခြင်းရနိုင်ကြောင်းဂါဒီနာရှင်းပြခဲ့၏။ တောင်အာဖရိကတိုက်သို့သူရောက်ရှိချိ်န်၌သူပိုင်သော ပစ္စည်းမှာအ၀တ်အထည်အနည်းငယ်မြင်းကုန်းနှီး၊ဇွန်းတစ်ချောင်းနှင့် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတစ်အုပ်သာဖြစ်သည်။
    သူသည်တောင်အာဖရိကတိုက်ဆိုင်၇ာဗြိတိသျှသ့အမတ်ကြီးအဖြစ်ခန့်အပ်ခံရ၏။အမှုတော်လုပ်ငန်း တိုးတက်မှုရှိစချိန်၌လူဖြူများနှင့်ဇူးလူးများစစ်ပွဲဖြစ်ပွားသဖြင့်ဂါဒီနာအထက်အမိန့်အရတောင်အာဖရိက မှထွက် ခွာခဲ့ရ၏။

တောင်အာဖရိကတိုက်၌
    အယ်လန်ဂါဒီနာသည် သူ့အားသာသနာပြုအဖြစ်ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ကြောင်းစိတ်ချမှုရှိသောကြောင့် သူယခင်တွေ့ဖူးသောတောင်အာဖရိကတိုက်ရှိလူရိုင်းများထံပြန်သွားရန်စဉ်းစားခဲ့၏။(၁၈၃၈) ခုနှစ်၌သူ့ဇနီး၊ ခလေးများနှင့်အတူတောင်အာဖရိကတိုက်သို့ခရီးပြုခဲ့၏။ ထိုအရပ်သို့ရောက်ပြီးနောက်အခြားလူမျိုးတို့ထက်ပိုမို ယဉ်ကျေးသော အေရောက်ကမ်းနီးယန်းလူမျိုးများရှိ၇ာအ၇ပ်သို့သူ့မိသားစုများနှင့်အတူရထားလုံးဖြင့် ခရီးစတင် ခဲ့၏။ မြစ်များနှင့်လမ်းကြမ်းများကိုကျော်ဖြတ်ကာ(၁၄)၇က်ခရီးသွားခဲ့ရ၏။
    ထို့နောက်အန်ဒီးစ်တောင်များကိုလားများစီးချက်ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရ၏။ ထိုဒေသသို့ရောက်ပြီးနေထိုင်ရန်တဲ ငယ်လေးတစ်ခုကိုငှားရမ်းခဲ့၏။သူတို့၏အိမ်ထောင်ပရိဘောဂပစ္စည်းများကိုနေရာတကျထားပြီးနောက် ရွာသူကြီးရောက်လာပြီးသူတို့အားထွက်ခွာသွားရန်ပြောတော့၏။ အကြောင်းမှာအရင်နေဖူးခဲ့သောလူဖြူများသည်ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သူများဖြစ်သဖြင့်ရွာသားများကလူဖြူများအပေါ်မနှစ်မြို့သောကြောင့်ဖြစ်၏။ သူတို့သည်ဂါဒီနာအား ထိုအရပ်၌သာသနာပြုလုပ်ငန်းလုပ်ဆောင်ရန်ခွင့်မပြုခဲ့ချေ။
 
ဒုတိယအကြိမ်ကြိုးစားမှု
    ယခုအခါတောင်အာဖရိကတိုက်တောင်ပိုင်းရှိသူတွေ့ခဲ့ဖူးသောလူမျိုးများရှိရာသို့ပြန်လှည့်ခဲ့၏။အပင်များ မရှိသောလွင်တီးခေါင်ကမ်းခြေ၌သူတို့သည်သစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံးကိုတည်ဆောက်ခဲ့ပြီးတဲရှင်များ ကိုမည်သို့ ဖာထေးချုပ်ရမည်ကိုသင်ပြပေးခြင်းအားဖြင့်မိိမိတို့အပေါ်ယုံကြည်စိတ်ချမှုရယူကြ၏။ ဂါဒီနာသည်ခင်မင်တတ် သောဤတိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုများအကြား၌သာသနာပြုဌာနတစ်ခုတည်ထောင် လိုစိတ်ရှိခဲ့၏။ ထို့ကြောင့်အကူ အညီရယူရန်အင်္ဂလန်ပြည်ပြန်ခဲ့သော်လည်းစိတ်ပျက်စရာနှင့်ကြုံတွေ့ပြီး(၃)နှစ်ကြာမှ“ပက်တဂိုနီယန်” သာသနာ ပြုအသင်းကြီးကိုဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့၏။
    သို့ရာတွင်သာသနာပြုရန်သူပြန်သွားသောအချိန်၌လူမျိုးစုအကြီးအကဲမှာအသစ်ဖြစ်နေပြီးခင်မင်မှုလုံး၀ မရှိကာမိသားစုအားလုံးအင်္ဂလန်သို့ပြန်ဖို့အကြောင်းဖြစ်ခ့ဲပြန်၏။ သူ့မိတ်ဆွေများလည်းစိတ်ဓါတ်ကျခဲ့၏။ သို့ရာ တွင်ဂါဒီနာကားစိတ်မပျက်ခဲ့ချေ။ “တောင်အာဖရိကတိုက်သို့ပြန်သွားပြီးကြိုးစားလုပ်ဆောင်ရန်ပရိုတက်စတင့် သာသနာကိုသာမန်မဟုတ်သောလူမျိုးစုများအကြား၌လုပ်ဆောင်ရန်စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားပါသည်” ဟုသူပြောခဲ့၏။ 

တတိယအကြိမ်ကြိုးစာမှု
    ဤတစ်ကြိမ်တွင်သူသည်တောင်အာဖရိကတိုက်ရှိဘိုလီမီးယားအ၇ပ်သို့သွားခဲ့၏။ ရွာ(၁၁)ရွာရှိအကြီး အကဲများထံသွားေ၇ာက်ကာသာသနာပြုဌာနချုပ်လုပ်ခွင့်တောင်းခံရာ(၁၁)ကြိမ်စလုံးငြင်းပယ်ခံရ၏။ သူ့အဖွဲ့ သားများမှာအကြမ်းတမ်းဆုံးလမ်းခရီးမိုင်ပေါင်း(၁၀၀၀)ကျော်ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးဖျားနာေ၀ဒနာခံစားကြ၏။ နောက် ဆုံး၌လိုအပ်သောခွင့်ပြုချက်ကိုသူရရှိခဲ့၏။ သို့သော်နိုင်ငံရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကြောင့်မကြာမီအင်္ဂလန်ပြည် သို့တဖန်ထွက်ခွာခဲ့ရပြန်၏။
စတုတၳအကြိမ်ကြိုးစားမှု
    စတုတၳအကြိမ်ကူညီသူအသစ်များနှင့်တောင်အာဖရိခရီးစတင်ခဲ့ပြီးတဲများဆောက်ရန်အခြားကျွန်းတစ် ကျွန်းကိုသူရွေးချယ်ခဲ့၏။ သို့ရာတွင်ဒေသခံတိုင်းရင်းများသည်ဆိုးသွမ်းသူများဖြစ်ကြပြီးပစ္စည်းများကိုအတင်း အဓမ္မလုယက်ခဲ့ကြ၏။ ထို့ကြောင့်ထိုအရပ်မှထွက်ခွာခဲ့ပြန်၏။ နောက်ဆုံးကြိုးပမ်းမှု နှစ်ပေါင်းများ စွာကြာပြီးနောက်ရေ တပ်မှထွက်၍အမှုတော်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော်လည်းမအောင်မြင် သကဲ့သို့ခံစားရ ၏။ သူ၏ကြိုးစားချက် များလည်းရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့်အဆုံးသတ်ခဲ့ရ၏။သို့သော်လည်းသူသည်စိတ်ဓါတ်မ ကျခဲ့ပါ။ အရှူံးလည်းမပေးခဲ့ချေ။ အကယ်၍သူ့လူများနှင့်အတူနေထိုင်ပြီး ပစ္စည်းများကိုထိန်းသိမ်းနိုင်မည့်သာ သနာပြုစက်လှေတစ်စင်းရှိလျှင် လုံခြုံစိ််တ်ချရမည်ဟုသူစဉ်းစားမိခဲ့၏။    
သာသနာပြုအသင်းကြီးကလည်းလိုအပ်သောငွေကြေးကိုမထောက် ပံ့နိုင်ခဲ့ချေ။ သို့ရာတွင်သူက“သာသနာပြုအသင်းကြီးကငွေထောက်ပံ့နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊မထောက်ပံ့နိုင်သည်ဖြစ် စေ၊ ကျွန်ုပ်အနေဖြင့်စွန့်လွှတ်စွန့်စားလုပ်ဆောင်ရန်ရည်ရွယ်ပါသည်။ကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ရှင်ကမြေကြီး စွန်းတိုင် အောင်ဧဝံဂေလိတရားဟောရန်မိန့်မှာခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့နာခံမှုသာပြုကြပါစို့”ဟုရေးခဲ့၏။
ကိုယ်ပိုင်ငွေနှင့်သူ၏ကြိုးပမ်းမှုကိုစာနာသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ငွေဖြင့် မာလိန်မှုးဂါဒီနာသည် စက်လှေ ၂စင်းပြင်ဆင်ခဲ့၏။တစ်စင်းမှာ“ကနဦး”ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်စင်းမှာ “ကောင်းကောင်းသွား”ဟုအမည် ဖြင့်သိကြ၏။လူခုနှစ်ဦးပါ၀င်သောအဖွဲ့ဖြင့်ခရီးပြုခဲ့ကြ၏။ ထိုခုနှစ်ဦးမှာကောင်းစွာလေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ထားသော သူများမဟုတ်ကြချေ။ မကျွမ်းကျင်မှုကြောင့်လိုအပ်သည့်အသုံးအဆောင်များအချိန်နောက်ကျပြီးမှရောက်ရှိ၏။ 
သူတို့၏လမ်းဆုံးတောင်အမေရိကတိုက်သို့ရောက်ရှိပြီးနောက်လှေများရေစီးသန်မှုကြောင့်ကွဲအက် လွယ်ကြောင်းသိကြ၏။ ပထမလအကုန်၌“ကနဦး”လှေပျက်စီးသွားခဲ့၏။ ရဲရင့်သောသာသနာပြုများခြေချရာအ ရပ်တိုင်း၌ဒေသခံလူမျိုးစုများ၏ရိုင်းပြမှုကြောင့်ကယ်ဆယ်ရေးရေယာဉ်ဆိုက်ကပ်နိုင်မည့် ကျွန်းများပေါ်၌သာသနာပြုများခြေမချနိုင်ခဲ့ချေ။
ကျွန်ပေါ်ရှိ“စပန်နီရတ်”သဘောၤဆိပ်ကိုအဓိကထား၍သွားကြရန်ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့ကြ၏။ ကျောက် ဆောင်တစ်ခုအပေါ်၌“စပန်နီရတ်သို့သွားပြီ”ဟုဆေးချယ်ကာအမှတ်အသားပြုခဲ့ကြ၏။ ပုလင်းများပေါ်၌ “စပန်နီရတ်သို့သွားပြီ” လှေပေါ်မှာငါတို့ဖျားနေကြတယ်။ရိက္ခာလည်းကုန်တော့မယ်။မြန်မြန်လာမကယ်ရင် အစာငတ်ပြတ်တော့မယ်”ဟုေ၇းကာသဲများအောက်၌မြှုပ်ခဲ့ကြ၏။ အကယ်၍ကယ်ဆယ်ရေးရောက်ခဲ့သော်ဤ သတင်းစကားကိုသိနိုင်ရန်သူတို့မြော်လင့်ခဲ့ကြ၏။ 
နောက်ဆုံးရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှု
    ရက်သတ္တပတ်များစွာကျော်လွန်ခဲ့ပြီးမည်သည့်ယာဉ်မျှမရောက်ရှိခဲ့ချေ။ထို့နောက်သူတို့၏အစာရိက္ခာ များကုန်ခန်းသွား၏။ မာလိန်မှုးဂါဒီနာနှင့်သူ့လူများအစာရေစာမဲ့ခြင်းနှင့်ကယ်ဆယ်ခံရဖို့မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ ဘဲကမ်ဘာလောကကြီးနှင့်အဆက်ပြတ်ခဲ့၏။ ဤလူခုနှစ်ယောက်သည်မြေခွေးတစ်ကောင်ကိုစားသောက်လျက် ရက်ပေါင်းများစွာအသက်ရှင်ခဲ့ကြရပြီးနောက်ပိုင်းတွင်ကြွက်(၆)ကောင်၊သစ်စေ့များနှင့်မုံညင်းအရိုင်း များကိုစား သောက်ပြီးအသက်ရှင်ခဲ့ကြရ၏။ အစာငတ်မွတ်ခြင်းအပြင်အရေပြားယားနာရောဂါ(၀ဲရောဂါ)ခံစားကြရ၏။ ဤ သို့ခဲယဉ်းသောနေ့ရက်များအတွင်းဂါဒီနာသည်“ကျွန်ုပ်အားနည်းလွန်းလို့တစ်နေ့လုံးအိပ်ယာပေါ်မှာ ပဲနေခဲ့တယ်။ ကျွနု်ပ်စိုးရိမ်ခြင်းရှိသမျှကိုဘုရားသခင်ထံအပ်နှံခဲ့တယ်၊ ကိုယ်တော်ရဲ့အချိန်နာရီနဲ့ကောင်းသောအစီအစဉ်ကို သာကျွန်ုပ်မျှော်လင့်နေပါတယ်” ဟုရေးခဲ့၏။
    ဂါဒီနာနှင့်သူ့အဖော်နှစ်ဦးသည်ပျက်စီးနေသော“ကနဦး”လှေကိုကမ်းခြေသို့ဆွဲယူခဲ့ပြီးတဲရှင် တစ်ခုဖြင့်ဖုံးအုပ်ကာအတွင်း၌နေခဲ့ကြ၏။အခြားသူများကတစ်မိုင်အကွာရှိ“ကောင်းကောင်းသွား”လှေ အတွင်း၌နေခဲ့ကြ၏။ ထိုလှေကိုမူလေမုန်တိုင်းဒဏ်မှကာကွယ်ရန်ကျောက်ချထားခဲ့၏။ လူများလည်းအားနည်းလာကြသောကြောင့် လှေတစ်စင်းမှတစ်စင်းသို့မကူးနိုင်တော့ချေ။
    “ကျွနု်ပ်တို့သာသနာပြုအဖွဲ့သားများမှတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ကောင်းသောအမွေခံရန်ကောင်း သောသိုးထိ်န်းကြီး၏စုသိမ်းခြင်း(ခေါ်တော်မူခြင်း)ခံရ၏။ကျွနု်ပ်တို့၏အသက်တာများမှာကိုယ်တော်ရှင်၏လက် ထဲ၌ရှိသည်။ အမှုတော်၌သာ၍အရည်အချင်းပြည့်၀သောအခြားသူများကိုကိုယ်တော်သည်ရွေးကောက်ခေါ်ယူ အသုံးပြုနိုင်ပါသည်”ဟုဂါဒီနာရေးခဲ့၏။
    အခြားသူများသေဆုံးပြီးနောက်လှေပေါ်တွင်သူတစ်ဦးတည်းလှေပေါ်၍ရှိစဉ်မိသားစုထံနောက်ဆုံးနှုတ် ဆက်စာနှင့်အနာဂတ်လုပ်ဆောင်ရမည့်သာသနာပြုအစီအစဉ်များကိုရေးသားခဲ့၏။ ဤသို့ဖြင့်သူ့နောက်ဆုံးအ ချိန်ပင်လျှင်အမှုတော်မြတ်အတွက်ဖြစ်ခဲ့၏။ (၁၈၅၁)ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ(၆)၇က်နေ့တွင်ရဲရင့်သောသာသနာ ပြုအဖွဲ့မှနောက်ဆုံးလူဖြစ်သ ည့်ဂါဒီနာသည်အစာငတ်မွတ်ကာသေဆုံးခဲ့ရ၏။ ၇က်(၂၀)ကြာမှကယ်ဆယ်ရေး ယာဉ်ရောက်ရှိခဲ့ပြီးလက်ဝါးကပ်တိုင်တော်၏သူရဲကောင်းသည်အသက်ဆုံးပါးလျက်ရှိသည်ကိုတွေ့ကြရ၏။

စပါးစေ့
    ဂါဒီနာ၏အသက်တာသည်သာသနာပြုအများစုနှင့်မတူချေ။ ၇လာဒ်အနေဖြင့်မည်သည့်တိုင်းရင်းသား ခရစ်ယာန်(သို့)အသင်းတော်ကိုမျှသူချန်မထားနိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့်သူ့ကြိုးစားမှုနှင့်အသက်တာကိုအလဟာသ ဖြုန်းတီးသည်ဟုဆိုလိုပါသလား၊ လုံး၀မဟုတ်ပါ၊ သခင်ယေရှူက“ငါအမှန်အကန်ဆိုသည်ကား၊မြေ၌ကျသော စပါးစေ့သည်မပျက်လျင်တစ်ခုတည်းနေ၏။ ပျက်လျှင်မူကား များစွာသောအသီးကိုသီးတတ်၏။”ဟုမိန့်တော်မူ ခဲ့၏။(ယော၊ ၁၂း၂၄)
    အယ်လန်ဂါဒီနာသည် ဘုရားသခင်မျိုးစေ့ဖြစ်ခဲ့၏။ သူသည်မြေ၌ကျပြီးသေခဲ့ရ၏။ ထို့ကြောင့်အသီးသီး ရမည်။ သူ့သေခြင်းသတင်းကအသင်းတော်များကိုလှုပ်ရှားစေခဲ့၏။ သူ့အကြောင်းကိုနေရာတိုင်း၌ပုံနှိပ်ဖြန့်ေ၀ခဲ့ ကြ၏။
    အကျိုးရလာဒ်ကား“ပက်ထဂိုနီယန်”သာသနာပြုအသင်းကြီးက ဂါဒီနာနှင့်သူ့မိတ်ဆွေများအသက်ပေး ခဲ့ကြသောကျွန်းများပေါ်၌သာသနာပြုလုပ်ငန်းကိုတည်ထောင်ခဲ့ကြ၏။“အယ်လန်ဂါဒီနာ”အမည်မှည့် ထားသောအထူးကောင်းမွန်သည့်စက်လှေဖြင့််ခြေစိုက်စခန်းမှအခြားကျွန်းများပေါ်သို့ခရီးပြုခဲ့ကြ၏။
    ပထမဆုံးစေတနာ့၀န်ထမ်းသာသနာပြုများအတက်တစ်ဦးမှာမာလိန်မှုးဂါဒီနာ၏သားဖြစ်ပြီးသူ့ဖခင်၏ အလိုဆန္ဒများပြီးပြည့်စုံစေရန်ဆက်ကပ်လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။ဂါဒီနာနှင့်သူ့ဆန္ဒကိုလစ်လျူရှူခဲ့ကြသော အမှားကိုခရစ် ယာန်များသဘောပေါက်ခဲ့ကြ၏။ ဧဝံဂေလိတရားမကြားဖူးသေးသော အရပ်များသို့သာသနာပြုများ အဖြစ်သွား ရောက်ရန် လူငယ်များစွာတို့သည်မိမိ ကိုယ်ကို ဆက်ကပ်အပ်နှံခဲ့ကြ၏။ တောင်အမေရိက တိုက်တောင်ပိုင်း သာသနာလုပ်ငန်းသည် လမ်းပွင့်ခဲ့ပြီးကြီး မားသော စိတ်၀င်စားမှုဖြင့်လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့၏။ဤအရာအားလုံးမှာ ဘုရားသခင်၏ မျိူးစေ့မှအ သီးသီးခြင်းဖြစ်ပေသည်။
    ခရစ်တော်ထံလုံး၀ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသောအသက်တာတို်င်းသည်အလဟာသအသက်တာမဟုတ် ချေ။ သင့်အသက်တာကိုအသုံး၀င်ပြီးအသီးသီးသောအသက်တာဖြစ်ချင်ပါသလား။ဖြစ်ချင်ပါကကိုယ်တော်ထံ လုံး၀ဆက်ကပ်အပ်နှံပါ။ ကိုယ်တော်သည်သင့်ကိုအသုံးပြုတော်မူမည်။

No comments:

Post a comment

ဤနေရာမှာအကြံပြုစာရေးခဲ့ပါ.....