Sunday, 18 March 2012

လမ္းေၾကာင္းရွာေတြ႔သူ


ေဒးဗစ္လစ္ဗင္းစတုန္း (David Livingstone)(၁၈၁၃ - ၁၈၇၃)
          “အေမ ဒါကၽြန္ေတာ္တစ္ပါတ္အတြင္းရွာႏုိင္ခဲ့တဲ့အရာပဲ” ဟုေဒးဗစ္သည္သူ႔မိခင္ေပါင္ေပၚေငြအနည္း တင္လ်က္စိတ္ထက္သန္စြာေျပာခဲ့၏။ မိသားစုဆင္းရဲမႈဒဏ္မွလြတ္ရန္ေသြအခ်ဳိ႕ကုိသူလုပ္ကိုင္ရွာေဖြႏိုင္ခဲ့သည့္ အတြက္စိတ္တက္ႀကြလွ်က္ရွိ၏။ ၾကင္နာေသာမိခင္က “ဒါနဲ႔သားဘာလုပ္ခ်င္သလဲ”ဟုေမးလိုက္၏။သူက“အေမ ခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္လက္တင္သဒၵါစာအုပ္တစ္အုပ္ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ခ်င္ပါတယ္” ဟုမ၀ံ့မရဲျပန္ေျပာခဲ့၏။ ဆင္းရဲမႈ ေၾကာင့္ေက်ာင္းမေနႏိုင္ေသာ္လညး္ပညာရွာရန္သူစိ္တ္အားထက္သန္ခဲ့၏။

ငယ္စဥ္ဘ၀
          ေဒးဗစ္လစ္ဗင္းစတုန္းကို ၁၈၁၃ ခုႏွစ္၊ မတ္လ(၁၉)ရက္ေန႔တြင္စေကာ့တလန္ျပည္၌ေမြးဖြားခဲ့၏။ သူ႔မိဘမ်ားမွာစိတ္အားထက္သန္ေသာခရစ္ယာန္မ်ားျဖစ္ၾက၏။ သူငယ္စဥ္ကပင္မိဘမ်ားထံမွခရစ္ယာန္အ သက္ရွင္မႈသင္ခန္းစာမ်ားကိုရရွိခဲ့၏။ သူသည္က်မ္းစာကိုစိတ္ထက္သန္စြာေလ့လာၿပီးအသက္(၉)ႏွစ္အရြယ္၌ ဆာလံက်မ္းအခန္းႀကီး(၁၁၉)တစ္ခန္းလံုးကိုအလြတ္ရြတ္ဆုိႏုိင္ခဲ့၏။ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔သိခဲ့ၿပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္းဆင္းရဲလြန္း ၍သူေက်ာင္းမတက္ႏိုင္ခဲ့ေခ်။ အသက္(၁၀)ႏွစ္အရြယ္တြင္ခ်ည္စက္တစ္ခု၌အလုပ္လုပ္ရန္သြားခဲ့၏။မနက္(၆) နာရီမွ ည(၈)နာရီအထိအလုပ္လုပ္ခဲ့ရ၏။ သူအလုပ္လုပ္စဥ္လက္တင္စာအုပ္ကိုသူ႔အနီး၌ဖြင့္ထားၿပီးေလ့လာခဲ့ ၏။ ထို္႔ေနာက္အိမ္ျပန္ေရာက္၍ပင္ပန္းေသာ္လည္း ညသန္းေခါင္တုိင္စာကိုေလ့လာခဲ့၏။
          သူ၏ႀကိဳးစားမႈေၾကာင့္လက္တင္ဘာသာစကားေကာင္းစြာတတ္ကၽြမ္းခဲ့ၿပီး သိပၸံပညာကုိစတင္ေလ့လာ ခဲ့၏။ အလုပ္ကိုေကာင္းမြန္စြာလုပ္ကာအရည္အခ်င္းျပည့္၀ေသာေၾကာင့္စက္ရံု၌ရာထူးတုိးျမွင့္ခံရၿပီးလစာလည္း မ်ားမ်ားရခဲ့၏။ ဤသို႔ျဖင့္ေႏြရာသီ၌အလုပ္လုပ္ၿပီး၊ ေဆာင္းရာသီ၌ဂရိဘာသာစကားႏွင့္ေဆးပညာကုိေလ့လာ ႏို္င္ခဲ့၏။  ေႏြရာသီ၌အလုပ္လုပ္လ်က္သီၾသေလာ္ဂ်ီပညာကိုေလ့လာခဲ့၏။ သူ႔ပညာေရးအတြက္မည္သူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ထံမွ်အကူအညီမရခဲ့ေခ်။ ဤပင္ပန္းခက္ခဲေသာအခ်ိန္မ်ားကလာမည့္သူပအသက္တာအတြက္ ျပင္ဆင္ေလ့က်င့္ေပးခဲ့၏။
          သူ႔၌ကစားခ်ိ္န္မရွိခဲ့ပဲ၊ သူ႔အိမ္အနီး၌စီးဆင္းေနေသာျမစ္အနီးတြင္လမ္္းေလွ်ာက္ရျခင္းကုိသူႏွစ္သက္ခဲ့ ၏။ငွက္ကေလးမ်ား၊ ပန္းပြင့္မ်ားႏွင့္ေက်ာက္တံုးမ်ားစသည့္သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကိုအနီးကပ္ေလ့လာၾကည့္ရွဳ သူတစ္ဦးျဖစ္၏။ခရီးသြားမွတ္တမ္းစာအုပ္မ်ားကုိဖတ္ရွဳရန္သူႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးခဲ့၏။ သို႔ရာတြင္သမၼာက်မ္းစာကုိ အလြန္ဖတ္ရွဳခဲ့၏။ သမၼာက်မ္းစာကိုခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းစိတ္ကေနာင္တြင္သမၼာက်မ္းစာသာလွ်င္သူ႔အေဖာ္မြန္ျဖစ္၍ အသက္တာကိုမ်ားစြာအေထာက္အကူျဖစ္ေစခဲ့၏။
         
အာဖရိကတိုက္သို႔ေခၚေတာ္မူျခင္း          အသက္(၂၀)တြင္ခရစ္ေတာ္ကိုသူ၏ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္လက္ခံၿပီးအျခားတုိင္းႏို္င္ငံမ်ား၌သာသနာျပဳ တစ္ဦးျဖစ္လာရန္ဆက္ကပ္အပ္ႏွံခဲ့၏။ ဂ်ာမန္သာသနာျပဳတစ္ဦးကတရုတ္ျပည္၌ေဆးကုသေပးကာသာသနာ ျပဳမည့္သူမ်ားလိုအပ္ေၾကာင္းသူ႔ထံစာေရးသားခဲ့ေသာေၾကာင့္ေဆးပညာရပ္မ်ားေလ့လာခဲ့ၿပီးတရုတ္ျပည္သို႔ သြားေရာက္အမႈေတာ္ေဆာင္ရန္လစ္ဗင္းစတုန္းဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ေဆးပညာရပ္မ်ားကို(၂)ၽႏွစ္မွ်ေလ့လာၿပီး တရုတ္ျပည္သို႔သြားရန္စီစဥ္ခဲ့သည္။ သုိ႔ရာတြင္ဘုရားသခင္၌သူ႔အတြက္အျခားေသာအႀကံအစည္ေတာ္မ်ားရွိခဲ့ ၏။ဘုရားသခင္လက္ေတာ္ထဲသုိ႔အပ္ႏွံေသာမိမိတုုိ႔၏အႀကံအစည္မ်ားကေလာကီအရာမ်ားအတြက္မဟုတ္လွ်င္ ဘုရားသခင္၏အလုိေတာ္ျပည့္စံုလာေပမည္။ တရုတ္ျပည္၌စစ္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္လစ္ဗင္းစတုန္းသည္ တရုတ္ျပည္ သို႔မသြားေရာက္ႏိုင္ခဲ့ေခ်။
          ဘုရားသခင္၏လမ္းျပပဲ့ျပင္မႈကိုေစာင့္စားေနစဥ္အာဖရိကတုိက္၌သာသနာျပဳေနေသာသူေရာဘတ္မို ဖက္သည္အဂၤလန္ျပည္သို႔ေရာက္လာၿပီးအာဖရိကတိုက္၏လုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိေျပာခဲ့၏။လစ္ဗင္းစတုန္းသည္သူ ႏွင့္စကားေျပာခဲ့၏။ မိုဖက္က“ေလာက၌ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိသူ၊ ဘုရားသခင္ကိုမသိသူ၊ ခရစ္ေတာ္ကိုမရရွိသူမ်ား ၏ရြာေပါင္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္ကိုကၽြႏု္ပ္ျမင္ပ္သည္။” ဟူေသာအခ်က္ကလစ္ဗင္းစတုန္းကုိအာဖရိကတုိက္သို႔ သြားရန္ဆုံုးျဖတ္ေစခဲ့ပါသည္။ ၾကယ္မ်ားကိုေလ့လာၾကည့္ရွဳျခင္းအားျဖင့္ခရီးလမ္းေၾကာင္းကုိရွာေဖြရေၾကာင္းသူ ေလ့လာခဲ့၏။ ဤအရာကေနာင္တြင္အလြန္မဲေမွာင္သည့္ေတာအုပ္ႀကီးအတြင္းခရီးလမ္းေၾကာင္းမ်ားရွာေဖြရန္အ သံုး၀င္ခဲ့သည္။

မဲေမွာင္ေသာအာဖရိကတုိက္ႀကီးေပၚ၌          ကိတ္ေတာင္းအရပ္မွေ၇ာဘတ္မိုဖက္အမႈေတာ္ေဆာင္သည့္ကုဂုမန္အရပ္သုိ႔ေရာက္ရန္ႏြားလွည္းျဖင့္ မုိင္(၇၀၀)ခန္႔ခရီးျပဳခဲ့ရ၏။သူ႔အားဘုရားသခင္လုပ္ေဆာင္ေစလိုေသာႀကီးမားသည့္အမႈေတာ္ကိုသူနားလည္သ ေဘာေပါက္လာခဲ့၏။ ဧ၀ံေဂလိတရားအတြက္တံခါးဖြြင့္ရန္မည္သူမွ်မသြားေရာက္ခဲ့ဖူးသည့္အာဖရိကတိုက္အ လယ္ဗဟုိသုိ႔သြားေရာက္ရန္သူဆႏၵရွိခဲ့၏။အျခားမည္သူမွ်မလုပ္ဖူးေသာအလုပ္ကုိသူ႔အားဘုရားသခင္ခိုင္းေစ ေၾကာင္းယံုၾကည္ခဲ့၏။ အာဖရိကတုိက္ေတာနက္ႀကီးအတြင္းပိုင္း၌ေနထိုင္ၿပီးဧ၀ံေဂလိတရားမၾကားသိရေသး သူမ်ားစြာရွိသည့္အတြက္လုပ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္သည္။

ျခေသၤ့မ်ားလိုက္ဖမ္းျခင္း
          လစ္ဗင္းစတုန္းသည္ လွပေသာမက္ေဘ့ာဆာခ်ဳိင့္၀ွမ္းအ၇ပ္ကိုေတြ႔ၿပီးထိုအရပ္၌(၃)ႏွစ္မွ်ေနထိုင္ရန္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့၏။ ေရာဘတ္မုိဖက္၏သမီးျဖစ္သူေမရီမိုဖက္ႏွင့္လက္ထပ္ခဲ့၏။ မက္ေဘာ့ဆာအရပ္၌လူႏွင့္ကၽြဲႏြား မ်ားကိုကုိက္သတ္ကာဒုကၡေပးေနေသာ ျခေသၤ့မ်ားစြာရွိသည္။ ျခေသၤ့မ်ားကုိဖယ္ရွားရန္လာေရာက္အကူအညီ ေတာင္းၾကသည္။ျခေသၤ့တစ္ေကာင္သတ္ႏိုင္လွ်င္အျခားျခေသၤ့မ်ားလည္းထြက္ေျပးၾကမည္ကုိသူသိေသာ ေၾကာင့္အာဖရိကလူအခ်ိဳ႕ကိုေခၚၿပီးျခေသၤ့ဖမ္း(အမဲလိုက္)ထြက္ခဲ့ၾသ၏။ သူပစ္လိုက္၍ထိသြားေသာျခေသၤ့ကသူ႔ အေပၚခုန္အုပ္ကာသူ႔ပခံုးကိုကုတ္ျဖဲေတာ့၏။ သူႏွင့္အတူပါလာေသာသူမ်ားကထို္ျခေသၤ့ကိုေသေအာင္သတ္ပစ္ လိုက္ၾက၏။ ျခေသၤ့ကုတ္ဖဲ့သည့္ဒဏ္ရာျပင္းထန္ၿပီးအနာေပ်ာက္ရန္အခ်ိန္အေတာ္ၾကာခဲ့၏။ သူပလက္ေမာင္းမ စြမ္းမသန္ျဖစ္ရၿပီး အမာရြတ္မ်ားမွာေသရာပါခဲ့၏။ သုိ႔ရာတြင္ထို္အမာရြတ္မ်ားက ေနာင္အခါသူ၏ကိုယ္ခႏၶာျဖစ္ ေၾကာင္းမွတ္မိေစမည့္အမွတ္အသားျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုအရပ္မွအာဖရိကလူမ်ဳိးမ်ားစြာခရစ္ေတာ္ကိုယံုၾကည္လက္ခံခဲ့ ၿပီးလစ္ဗင္းစတုန္းလည္းထုိအရပ္၌ေကာင္းစြာေနထိုင္ႏိုင္ခဲ့၏။

ေျမာက္ပုိင္းသို႔ေရႊ႕ေျပာင္းျခင္း
          ေရရွားပါးေသာေၾကာင့္ထိုအရပ္၌အစာေရစာေခါင္းပါးျခင္းကပ္က်ေရာက္ခဲ့၏။
အျခားလူမ်ားကဲ့သုိ႔လစ္ဗင္းစတုန္းလည္းတစ္ခါတစ္ရံႏွံေကာင္ႏွင့္ ဖားမ်ားကုိစားေသာက္ခဲ့ရ၏။ ေျမာက္ပိုင္းအ ရပ္ေဒသတစ္ခုသုိ႔ေရြႊ႕ေျပာင္းရန္သူရွာေဖြလ်က္ရွိ၏။ ယခင္ကမျဖတ္ေက်ာ္ဖူးေသာႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔ေသာသဲ ကႏၱာရကိုျဖတ္ေက်ာ္ရန္ရွိေၾကာင္းသူၾကားခဲ့ရ၏။ ကႏၱာရသည္မိုင္(၃၀၀)ခန္႔ရွိသည္။ ထုိသဲကႏၱာရကိုေက်ာ္ျဖတ္ ရန္ခရီးအစျပဳခဲ့ၿပီး မၾကာခဏေရဆာငတ္၏။ တစ္ႀကိမ္၌ထုိအရပ္ေနသည့္“ၿခံဳထူေသာအရပ္သား”ဟုေခၚေသာ လူတစ္ဦးကေရးလာေပးခဲ့၏။ ထိုေရသည္ ငွက္ကုလားအုပ္ဥထဲ၌သုိထားၿပီးသဲထဲ၌ႏွစ္ျမဳပ္ကာသိမ္းဆည္းထား ေသာေရျဖစ္၏။ ေနာက္ဆံုးငမ္မီေရအိုင္ႀကီးရွိရာသုိ႔သူေရာက္ခဲ့၏။ ထုိအုိင္ႀကီးမွာပထ၀ီ၀င္သေဘာအရဥေရာပ တုိက္သားမ်ားထဲ့မွသူပထမဆံုးေတြ႔ရွိျခင္းျဖစ္သည္။
          ေတာင္အာဖရွကတုိက္တြင္အေျခစုိက္ေနထိုင္ကာကၽြန္ကုန္ကူးလ်က္ရွိသည့္ဒတ္ခ်္လူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ အယူ သည္းသည့္ေဒသခ့လူမ်ဳိးမ်ား၏အႏၱ၇ာယ္အသြယ္သြယ္ၾကားမွခရီးျပဳေရႊ႕ေျပာင္းခဲ့၏။ဒတ္ခ်္ကၽြန္ကုန္ကူးျခင္းကုိ တားဆီးသျဖင့္သူအားမုန္းတီးေနေသာဒတ္ခ်္လူမ်ဳိးမ်ားသူ၏ အ၀တ္အစားမ်ား၊ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂမ်ားကို လုယက္သယ္ေဆာင္သြားၿပီး စာအုပ္မ်ားႏွင့္ေဆးမ်ားကိုဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ရာတြင္ဆက္လက္ခရီးျပဳခဲ့ ရာအာဖရိကတိုက္အလယ္ဗဟုိရွိဇမ္ဘက္ဇီျမစ္ကိုေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ ထုိေနရာ၌အသက္အႏၱရာယ္ထိခုိက္ေစေသာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါျဖစ္ပြားလ်က္ရွိသျဖင့္ အေျခခ်ေနထိုင္အလုပ္လုပ္ရန္မတတ္စြမ္းႏိုင္ခဲ့ေခ်။

တစ္ဦးတည္းခရီးျပဳျခင္း
          ဆက္လက္၍ခရီးထြက္လွ်င္ဇနီးႏွင့္သားသမီးမ်ားအတြက္အလြန္အႏၱရာယ္ရွိေသာေၾကာင့္သူတို႔ကုိ အဂၤလန္ျပည္သုိ႔ျပန္ပို႔ၿပီး တစ္ဦးတည္းခရီးဆက္ခဲ့၏။ ခရစ္ေတာ္ႏွင့္အတူကိုယ္ေတာ္အတြက္သာအေစခံဆက္ ကပ္လိုသည့္ႏႈိးေဆာ္မႈေၾကာင့္အာဖရိကတိုက္ေတာနက္ႀကီးမ်ားထဲသုိ႔သူတစ္ဦးတည္းဆက္လက္တုိး၀င္ခရီးျပဳ ခဲ့၏။ အာဖရိကတုိက္အလယ္ဗဟုိကိုျဖတ္ေက်ာ္လ်က္အေရွ႕မွအေနာက္ဘက္သုိ႔ခရီးျပဳရန္(၁၈၅၅)ခုႏွစ္မွ (၁၈၅၆)အတြင္းနယ္ေျမရွာေဖြမႈခရီးစဥ္ျပဳလုပ္ခဲ့၏။သူ႔ခရီးစဥ္အတြင္းလူျဖဴတစ္ဦးကိုတစ္ခါမွ်မျမင္ဖူးေသးေသာ အာဖရိကလူမ်ဳိးမ်ားစြာကုိေတြ႔ဆံုခဲ့ရ၏။ သူ၌ခ်စ္ျခင္းေမတၱာႏွင့္သနားျခင္းကရုဏာစိတ္သေဘာရွိေသာေၾကာင့္ အာဖရိကတုိင္းရင္းသားမ်ား ၏ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္မႈကိုရရွိခဲ့၏။ သူတို႔အၾကား၌ေနထိုင္စဥ္ကာလ၌ေဟာေျပာသက္ ေသခံကာေဆး၀ါးကုသအကူအညီေပးခဲ့၏။
          အခ်ဳိ႔ေသာလူမ်ဳိးစုမ်ားက သူ႔အားရုိင္းပ်စြာဆက္ဆံခဲ့ၿပီးတစ္ခါတစ္ရံ အသက္အႏၱရာယ္ပင္ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ ရ၏။

ကၽြန္ကုန္ကူးျခင္း         ဤခရီးစဥ္၌ကၽြန္ကုန္ကုူးျခင္း၏ေၾကာက္မက္ဖြယ္ဆိုးက်ဳိးမ်ားကိုလစ္ဗင္းစတုန္းမေမွ်ာ္လင့္ပျေတြ႔ခဲ့ရ၏။ ရြာမ်ားကုိက်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္ၿပီးရြာသားမ်ားကိုႏွိမ္ႏွင္းကာေယာက်ၤား၊မိန္းမ၊ခေလးသူငယ္မ်ားကို ကၽြန္အျဖစ္ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားၾက၏။ ရြာကိုမီးရွဳိ႕ခဲ့ၿပီးသူတုိ႔၏လယ္ပင္း၌ႀကီးမားသည့္သစ္တံုးမ်ားျဖင့္ခ်ည္ ေႏွာင္ကာေတာနက္ႀကီးမ်ားအတိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ေစ၏။ လမ္းခရီး၌ဒဏ္ရာရသူ၊ ဖ်ားနာသူမ်ားကိုေသဆံုးေစ ရန္ထားပစ္ခဲ့၏။ ေတာတြင္းလူ႔အရိုးေခ်ာင္းမ်ားျပန္႔ႀကဲေနသည္ကိုမၾကာခဏေတြ႔ျမင္ရ၏။စည္ပင္ႀကြယ္၀ေသာ ရြာသူႀကီးမ်ားလည္းက်ဴးေက်ာ္တုိက္ခုိက္ခံရၿပီးေနာက္ပိုငး္ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔ျဖစ္ခဲ့ရ၏။ ဤအခ်က္ကလစ္ ဗင္းစတုန္း၏စိတ္ႏွလံုးကိုထိခိုက္ေစခဲ့၏။ ဤအရာကို“အာဖရိက၏ဟင္းလင္းျပင္အနာ”ဟုေခၚခဲ့ၿပီးအျမစ္မႈႏႈတ္ ပစ္ရန္သံဓိဠာန္ခ်ခဲ့၏။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေအာင္ျမင္ရန္ႏွင့္အာဖရိကေတာနက္အတြင္းပိုင္းအရပ္မ်ား၌“လမ္းကို ရွာေတြ႔သူ”အျဖစ္သူခံယူ၏။တစ္ခါတစ္ရံေဒသခံတိုင္းရင္းသားမ်ားကသူ႔အားကၽြန္ကုန္ကူးသူဟုထင္မွတ္ကာ အႏၱရာယ္ျပဳရန္ပင္ႀကိဳးစားခဲ့ေသး၏။

ခက္ခဲမႈမ်ား 
လစ္ဗင္းစတုန္းအားျဖင့္ခရစ္ေတာ္ကိုပထမဆံုးယံုၾကည္လက္ခံေျပာင္းလဲလာသည့္အာဖရိကအႀကီးအကဲတစ္ဦးကသူ႔အားဤသို႔ေမးဖူးခဲ့၏။ “ဒီအေၾကာင္းေတြကိုသင့္တိုင္းျပည္မွလူေတြကအရင္ဘာျဖစ္လုိ႔လာမ ေျပာတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘုိးေဘးေတြလည္းခင္ဗ်ားေျပာျပတာေတြကိုတစ္ေယာက္မွ်မၾကားခဲ့ရပဲေသဆံုးကုန္ ခဲ့ၿပီ၊ ဘာေၾကာင့္ဒီလိုျဖစ္ရတာလဲ။”ဤေမးခြန္းကသူ႔အသက္တာအားမ်ားစြာလႊမ္းမုိးသက္ေရာက္ခဲ့ၿပီး အာဖရိက ေတာနက္ပိုင္းရွိရာေပါင္းမ်ားစြာေသာလူမ်ဳိးစုမ်ားဧ၀ံေဂလိတရားမ်ားၾကားရမည့္လမ္းေၾကာင္းေပၚသို႔သူ႔အားအၿမဲ တေစတြန္းပို႔လ်က္ရွိ၏။ သုိ႔ရာတြင္ဤကိစၥသည္မလြယ္ကူေခ်။ သူ႔အ၀တ္အစားမ်ားစုတ္ျပတ္သတ္ကာသူ႔ေျခ ေထာက္မ်ားလည္း(အရည္ၾကည္ဖုမ်ား) ျဖင့္ဖူးေရာင္ေနေတာ့၏။သူ႔ခႏၵာကိုယ္ရွိအနာမ်ားေၾကာင့္နာက်င္စြာေ၀ ဒနာခံစားရ၏။ တစ္ခါတစ္ရံေဒသခံတိုင္းရင္းသားမ်ားကသူ႔အားအစားအစာမေရာင္း၍အစာငတ္ခဲ့ရေသာအခ်ိန္ မ်ားလည္းရွိခဲ့၏။ တခ်ဳိ႕အခ်ိန္မ်ား၌သစ္ပင္အျမစ္မ်ားႏွင့္ငွက္စားေသာအေစ့ေလးမ်ားကိုစားေသာက္ခဲ့ရၿပီး ေျမ ႀကီးေပၚအိပ္စက္ခဲ့ရ၏။ (၃၁)ႀကိမ္ဖ်ားနာခဲ့ၿပီး အရုိးေပၚအေရတင္အေျခအေနထိျဖစ္ခဲ့၏။ အဖ်ားႀကီးေသာအခ်ိန္ မ်ား၌သူ႔မိတ္ေဆြမ်ား၏အမည္မ်ားႏွင့္ေန႔ရက္မ်ားကိုပင္မမွတ္မိႏိုင္ျဖစ္ခဲ့၏။သို႔ရာတြင္သူ႔အားမည္သည့္အရာကမွ်စိ္တ္ဓါတ္က်ရန္မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ေခ်။ခြန္အားရရန္သမၼာက်မ္းကိုမၾကာခဏဖတ္ရွဳခဲ့ၿပီးသူ၏ကိုယ္ေရးမွတ္ တမ္း၌“သခင္ဘုရား၌ကၽြႏု္ပ္ကိုကၽြႏု္ပ္ျပန္အားေပးရ၏။”ဟုေရးသားခဲ့၏။(၁ ရာ ၃၀း၆) ေရွ႔ဆက္၇န္ျပင္ဆင္ထား ေသာမည္သည့္ေနရာမဆိုသြားဖို႔ဆႏၵရွိသညျဟုသူေျပာခဲ့ဖူးသည္။ “ကၽြန္ကုန္ကူးသူမ်ားအေရာက္သြားႏိုင္ေသာ ေနရာသို႔သာသနာျပဳမ်ားကိုခရစ္ေတ္ာ၏ေမတၱာေတာ္ကေခၚေဆာင္မသြားႏိုင္ဘဲေနမလား”ဟုစိတ္ခ်စြာေမွ်ာ္ လင့္သည္။
ဂုဏ္ျပဳခံရျခင္း          အာဖရိကတုိက္ရွိျမစ္မ်ား၊အိုင္မ်ားကိုလစ္ဗင္းစတုန္းရွာေဖြေတြ႔ရွိသျဖင့္သူ႔အားလူသိမ်ားလာခဲ့၏။ ေဒသခံတိုင္းရင္းသားမ်ားက“အသံျမည္ေသာမီးခုိး”ဟုေခၚၿပီးသူတို႔မခ်ဥ္းကပ္ရဲသည့္ဗစ္တုိးရီးယားေရတံခြန္ ကိုသူရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ သူသည္အာဖရိကတိုက္၌(၁၆)ႏွစ္ၾကာၿပီးခရီးမိုင္(၉၀၀၀)ခန္႔ကိုအမ်ားအားျဖင့္ေျခ လ်င္(သို႔မဟုတ္)ေလွျဖင့္သြားခဲ့ရ၏။ သူ၏ရွာေဖြေတ႔ရွိမႈမ်ားကုိအသိအမွတ္ျပဳေသာအေနျဖင့္ေရႊတံဆိပ္မ်ားႏွင့္ ဂုဏ္ထုူးေဆာင္ဘြဲ႔မ်ားကုိသူ႔အားေပးအပ္ခ်ီးျမွင့္ဂုဏ္ျပဳခဲ့၏။ သူဆစာေျပာေ၀ငွခ်က္မ်ားကုိနားေထာင္ရန္ႏွင့္သူ႔ အားေတြ႔ဆံုရန္လူပရိတ္သတ္မ်ားစြာလာေရာက္ၾကသည္။ သူကိုယ္တုိင္လည္းသူ႔ခရီးမာ်းအေၾကာင္းစာအုပ္တစ္ အုပ္ေရးသားခဲ့၏။
အာဖရိကတိုက္သုိ႔ေနာက္တစ္ႀကိမ္
          အစုိးရအရာရွိတစ္ဦးအေနျဖင့္အာဖရိကတုိက္သို႔လစ္ဗင္းစတုန္းျပန္သြားခဲ့၏။ သုိ႔ေသာ္ သာသနာျပဳအ လုပ္ႏွင့္နယ္ေျမသစ္ရွာေဖြေးအလုပ္တုိ႔ကိုလြတ္လပ္စြာလုပ္ကိုင္ခြင့္ရွိ၏။ ယခုအခိ်န္တြင္သူ႔အားကူညီမည့္သူမ်ား စြာရွိခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္းထိုသူမ်ားမွာတစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ဖ်ားနာၿပီးသူ႔ထံမွခြဲခြာသြားခဲ့၏။ ဤေနရာ သစ္၌(၃)လမွ်ေနၿပီးေနာက္သူ႔ဇနီးသည္လည္းဖ်ားနာေ၀ဒနာျဖင့္အသက္ဆံုးပါးခဲ့၏။ သူမအားသစ္ပင္တစ္ပင္ ေအာက္၌သၿဂၤိဳလ္ခဲ့၏။ ခရီးစဥ္အစပိုင္း၌ပင္အာဖရိကတိုက္၌သူ၏သမီးငယ္ေလးတစ္ဦးအားသူကိုယ္တိုင္ သၿဂၤိဳလ္ေပးခဲ့ရ၏။ဤအခ်ိန္သည္သူ႔အတြက္အလြန္ႀကီးမားသည့္၀န္သဖြယ္ျဖစ္ခဲ့၏။ “ဤေလးလံေသာရိုက္ခတ္ ခ်က္ကကၽြႏ္ုပ္ကိုစိတ္ပ်က္ေစၿပီး အရွံဳးခံရန္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည္မဟုတ္၊ ဘုရားသခင္၌ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္ကၽြႏု္ပ္အား ေပးၿပီးေရွ႕သို႔ဆက္သြားမည္”ဟူ၍ျဖစ္၏။
          သူ႔အသက္တာအတြက္အႏၱရာယ္မ်ားလည္းရွိခဲ့၏။တစ္ႀကိမ္တြင္ႀက့ံတစ္ေကာင္အရွိန္ျဖင့္ေျပးလာၿပီး သူ႔အနားေရာက္ေသာအခါရုတ္တရက္ရပ္တန္႔သြား၏။ ဤအရာကားဘုရားသခင္ကာကြယ္ေပးျခင္းေပတည္း။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္တြင္ အာဖရိကလူမ်ဳိးတစ္ဦးက (၁၀)ကိုက္ခန္႔အကြာမွလွံျဖင့္ပစ္ေပါက္လိုက္ရာသူ႔လည္ပင္းနား မွျဖတ္ကာသစ္ပင္တစ္ပင္၌စိုက္သြား၏။ဘုရားသခင္သည္သူႏွင့္အတူတစ္ခ်ိန္လံုးရွိေတာ္မူ၏။ သူေျပာသကဲ့သို႔ ပင္အလုပ္ၿပီးသည့္တိုင္ေအာင္သူ႔အသက္တာသည္အံ့ၾသဖြယ္ျဖစ္ခဲ့၏။
       သူ႔အားအရာရွိအျဖစ္ခန္႔အပ္ေစလႊတ္ခဲ့ေသာၿဗိတိသွ်အစုိးရသည္ကၽြန္ကုန္သည္မ်ား၏လႊမ္းမိုးမႈခံရကာ သူ႔အားလစာ၇ပ္ဆိုင္းခဲ့၏။သူသည္အဂၤလန္ျပည္ျပန္ရန္ရွိခဲ့၏။ သုိ႔ေသာ္မၾကာမီပင္ဘုရားသခင္သည္သူ႔မိတ္ေဆြ မ်ား၏ေထာက္ပံ့ျခင္းအားျဖင့္အျခားလမ္းေၾကာင္းဖြင့္ေပးလုိက္ျခင္းေၾကာင့္ လစ္ဗစ္စတုန္းအဂၤလန္ျပည္သို႔ဘယ္ ေတာ့မွျပန္မသြားခဲ့ေတာ့ေခ်။
ေနာက္ဆံုးခရီးထြက္ျခင္း
       အာဖရိကတိုက္အလယ္ပုိင္းသို႔လစ္ဗင္းစတုန္းထပ္မံသြားေ၇ာက္ခဲ့၏။ယခုသူသည္အသက္(၆၀)အရြယ္ ရွိၿပီ။သူ၏ေတာတြင္းခရီးျပဳခဲ့သည့္ႏွစ္မ်ားကိုၾကည့္လွ်င္သူ႔အေစခံကၽြန္မ်ား၏သစၥာမရွိမႈမ်ားျဖင့္ျပည့္လ်က္ေန၏။ သူ႔ကုိပို႔ေပးေသာအရာမ်ားႏွင့္စာမ်ားလည္းအခိုးခံရ၏။သူပိုင္စၥည္းအခ်ဳိ႕ကုိအာ၇ပ္ကုန္သည္တစ္ဦးထံအပ္ႏွံခဲ့ၿပီး လစ္ဗင္းစတုန္းသတင္းဘာမွ်မၾကား၇ေသာအခါ ထိုသူကအားလံုးကုိေရာင္းစားလုိ္က္၏။ ၇င္းႏွီးမႈမရွိေသာအာဖ ရိကလူမ်ဳိးမ်ားအၾကားစားစရာႏွင့္အ၀တ္မရွိဘဲသူေတာင္းစားတစ္ေယာက္ကဲ့သို႔လစ္ဗင္းစတုန္းေနထိုင္ခဲ့ရ၏။ သူေရးေသာစာအားလံုးလည္းရုိင္းစုိင္းေသာကၽြန္ကုန္သည္မ်ား၏ခုိးယူဖ်က္ဆီးျခင္းခံခဲ့ရ၏။
          သူ႔ေဆးေသတၱာေလးပင္မက်န္ေတာ့ေခ်။ ထုိ႔ေၾကာင့္သူ႔ကိုယ္သူျပန္၍ေဆးမကုႏိုင္ေတာ့ေခ်။အဆက္ သြယ္မ်ားအားလံုးျပတ္ေတာက္ကုန္၏။ သူေသၿပီဟုထင္မွတ္ခဲ့ၾက၏။ သို႔ရာတြင္ဘုရားသခင္သည္ေဒးဗစ္လစ္ ဗင္းစတုန္းကိုမေမ့ခဲ့ေခ်။
          နယူးေရာ္႔ခ္ေစတမန္စာေစာင္၏အယ္ဒီတာအေမရိကန္သတင္းစာတည္းျဖတ္သူက လစ္ဗင္းစတုန္း သတင္းစံုစမ္းရန္ဟင္နရီစတန္လီအားေစလႊတ္ခဲ့၏။ လေပါင္းမ်ားစြာခရီးႏွင္ခဲ့ၿပီးေနာက္စတန္လီသည္ လစ္ဗင္း စတုန္းကိုယူဂ်ီဂ်ီအရပ္၌ေတြ႔ခဲ့၏။သူယူခဲ့ေသာအစားအစာႏွင့္ေဆး၀ါးမ်ားကလစ္ဗင္းစတုန္းကိုျပန္လည္က်န္းမာ သန္စြမ္းေစခဲ့၏။ စတန္လီသည္ လစ္ဗင္းစတုနး္ႏွင့္အတူလေပါင္းမ်ားစြာေနထိုင္ခ့ဲ၏။ ထုိလမ်ားအတြင္းခရစ္ ေတာ္ႏွင့္တူေသာလစ္ဗင္းစတုနး္၏ အသက္တာကသူ႔အတြက္စိန္ေခၚခ်က္တစ္ရပ္ျဖစ္ခဲ့၏။
          သူျပန္လာေသာအခါ ဘုရားမဲ့တစ္ဦးအျဖစ္မွယံုၾကည္သူတစ္ဦးျဖစ္လာခဲ့၏။ မိမိတုိင္းျပည္သုိ႔ျပန္၍ ေက်ာ္ၾကားမႈႏွင့္စည္းစိမ္ခံစားမႈရရွိရန္အတြက္ လစ္ဗင္းစတုန္းကိုေျဖာင့္ျဖေသြးေဆာင္ရန္ စတန္လီႀကိဳးစားခဲ့ ေသး၏။ သုိ႔ရာတြင္လစ္ဗင္းစတုန္းကအလုပ္မၿပီးေသးေသာေၾကာင့္ ျပန္ရန္ျငင္းပယ္ခဲ့၏။
          တစ္ႏွစ္ခန္႔လစ္ဗငး္စတုန္းထပ္၍ခရီးျပဳခဲ့၏။ သူသည္ပုိ၍အားနညး္လာခဲ့၏။ သူ၌သစၥာရွိေသာအာဖရိက လူမ်ဳိးမိတ္ေဆြအခ်ဳိ႕ရွိၿပီးသူတုိ႔ကထမ္းစင္ျဖင့္သယ္ေဆာင္ေပး၏။ မုိးႀကီးစြာရြာသြန္းခဲ့ၿပီး သူ႔အဖ်ားေရာဂါလည္း တိုးပြားခဲ့၏။
          သူကိုယ္ေရးရာဇ၀င္မွတ္တမ္းကိုပင္ခဲယဥ္းစြာေရးခဲ့ရ၏။ အာဖရိကလူငယ္မ်ားက သူ႔ကုိခ်စ္ခင္လ်က္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾက၏။ သူ႔အသက္ႏွင့္ခြန္အားလည္းတျဖည္းျဖည္းဒီေရကဲ့သုိ႔က်ဆင္းခဲ့၏။ တဲအိမ္တစ္ခုအတြင္း ၌ထားေပးၿပီးၾကည့္ရွဳေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾက၏။
          (၁၈၇၃)ခုႏွစ္၊ ေမလ၏တစ္ခုေသာနံနက္ခင္း၌သူ၏တဲထဲသို႔၀င္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ အိပ္ယာကုတင္ နံေဘး၌ဒူးေထာက္လ်က္ေခါင္းအံုးေပၚတြင္လက္ေထာက္ကာဆုေတာင္းသည့္အေနအထားျဖင့္အသက္ဆံုး လ်က္ရွိေၾကာင္းေတြ႔ျမင္ခဲ့ရၾကရသည္။ ဤဆုေတာင္းသည့္အေနအထာျဖင့္သူ႔ကိုေတြ႔ရသည္မွာ သံသယျဖစ္စ ရာမလိုေပ။ေသသည့္တုိင္ေအာင္အာဖရိကတိုက္ရွိေပ်ာက္ဆံုး၀ိညာဥ္မ်ာအတြက္သူဆုေတာင္းေနခဲ့ေပလိမ့္မည္။
          သစၥာရွိေသာအာဖရိကလူမ်ဳိးမ်ားက သူ႔ႏွလံုးကိုအာဖရိကတိုက္၌ျမွဳပ္ႏွံၿပီးအေလာင္းကုိမိုင္(၉၀၀)ခန္႔ ေ၀းေသာကမ္းေျခသုိ႔သယ္ေဆာင္ခဲ့ၾက၏။ အေမႊးရနံ႔မ်ားလိမ္းက်ံၿပီးေနာက္အဂၤလန္ျပည္သုိ႔သယ္ယူခဲ့ၾက၏။ ျခေသၤ့ကုတ္ဖဲ့ေသာေၾကာင့္ရခဲ့သည့္အမာရြတ္အားျဖင့္ သူ႔အားလစ္ဗင္းစတုန္းျဖစ္ေၾကာင္းထင္ရွားသိသာေစ ခဲ့၏။အဂၤလန္ျပည္ရွိ္ေက်ာ္ၾကားသူမ်ာႏွင့္လူဂုဏ္တန္မ်ားကိုသၿဂၤိဳေသာ၀က္မင္စတာဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း၀င္း၌ လစ္ဗင္းစတုန္းကိုသၿဂၤိဳလ္ခဲ့၏။ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာလူပရိတ္သတ္တို႔သည္သူ႔ကိုေလးစားေသာအားျဖင့္ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းသုိ႔လာေရာက္ခဲ့ၾက၏။
          ပရိ္တ္သတ္ထဲ့မွဆင္းရဲႏြမ္းပါးသာအ၀တ္အစား၀တ္ထားသည့္အသက္ႀကီးေသာအဖိုးအိုတစ္ဦးက ယူက်ဳံးမရေအာင္ငိုေကၽြးေန၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ငုိေနေၾကာင္းေမးေသာအခါ၊“ေဒးဗစ္နဲ႔ငါတရြာထဲသားေတြျဖစ္ တယ္၊တနဂၤေႏြဓမၼပညာေက်ာင္းမွာအတူတူႀကီးျပင္းခဲ့တယ္။ စက္ရံုတစ္ရံုအတူအလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့သူ ကဘုရားသခင္လမ္းကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့ၿပီး ငါကကုိယ့္လမ္းကုိယ္ေရြးခ်ယ္ၿပီးအသက္ရွင္ခဲ့တယ္၊ အခုေတာ့လစ္လ် ရွဳခံရၿပီးလူမသိတဲ့လူျဖစ္တယ္။ ဂုဏ္ျပဳျခင္းမခံရတဲ့သူျဖစ္တယ္။ငါ့ေရွ႔ဆက္ဘာမွရွာစရာမရွိဘူး၊ အရက္သမား ရဲ႕လမ္းဆံုးက သခ်ဳိၤင္းပဲရွိ္ေတာ့တယ္။”ဟုျပန္ေျပာခဲ့၏။
          ဘုရားသခင္က “င့ါကုိခ်ီးေျမွာက္ေသာသူတုိ႔ကို ငါခ်ီးေျမွာက္မည္၊ င့ါ ကိုမထီမဲ့ျမင္ျပဳေသာသူတုိ႔သည္ ဂုဏ္အသေရပ်က္ရၾကလိမ့္မည္”ျဖစ္၏။ (၁ ရာ ၂း၃၀)။
          လစ္ဗင္းစတုန္းသည္ဘုရားသခင္ကိုခ်ီးေျမာက္ခဲ့ၿပီး ဘုရားသခင္ကလည္းသူ႔ကိုခ်ီးေျမွာက္ခဲ့၏။ ယေန႔အခ်ိန္တြင္အာဖရိကတိုက္၌ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာသာသနာျပဳမ်ားအမႈေတာ္ေဆာင္လ်က္ရွိၾကၿပီး အာဖရိကတိုက္၏အလယ္ပုိငး္သုိ႔တုိင္ဧ၀ံေဂလိတရားေရာက္ရွိျပန္႔ႏွံ႔ေနၿပီျဖစ္၏။ ကၽြန္ကုန္ကူးျခင္းတုိ႔ကုိလည္း အျမစ္မွဆြဲႏႈတ္ပစ္လိုက္ၾက၏။

No comments:

Post a comment

ဤနေရာမှာအကြံပြုစာရေးခဲ့ပါ.....