Sunday, 18 March 2012

လမ္းေၾကာင္းရွာေတြ႔သူ


ေဒးဗစ္လစ္ဗင္းစတုန္း (David Livingstone)(၁၈၁၃ - ၁၈၇၃)
          “အေမ ဒါကၽြန္ေတာ္တစ္ပါတ္အတြင္းရွာႏုိင္ခဲ့တဲ့အရာပဲ” ဟုေဒးဗစ္သည္သူ႔မိခင္ေပါင္ေပၚေငြအနည္း တင္လ်က္စိတ္ထက္သန္စြာေျပာခဲ့၏။ မိသားစုဆင္းရဲမႈဒဏ္မွလြတ္ရန္ေသြအခ်ဳိ႕ကုိသူလုပ္ကိုင္ရွာေဖြႏိုင္ခဲ့သည့္ အတြက္စိတ္တက္ႀကြလွ်က္ရွိ၏။ ၾကင္နာေသာမိခင္က “ဒါနဲ႔သားဘာလုပ္ခ်င္သလဲ”ဟုေမးလိုက္၏။သူက“အေမ ခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္လက္တင္သဒၵါစာအုပ္တစ္အုပ္ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ခ်င္ပါတယ္” ဟုမ၀ံ့မရဲျပန္ေျပာခဲ့၏။ ဆင္းရဲမႈ ေၾကာင့္ေက်ာင္းမေနႏိုင္ေသာ္လညး္ပညာရွာရန္သူစိ္တ္အားထက္သန္ခဲ့၏။

ငယ္စဥ္ဘ၀
          ေဒးဗစ္လစ္ဗင္းစတုန္းကို ၁၈၁၃ ခုႏွစ္၊ မတ္လ(၁၉)ရက္ေန႔တြင္စေကာ့တလန္ျပည္၌ေမြးဖြားခဲ့၏။ သူ႔မိဘမ်ားမွာစိတ္အားထက္သန္ေသာခရစ္ယာန္မ်ားျဖစ္ၾက၏။ သူငယ္စဥ္ကပင္မိဘမ်ားထံမွခရစ္ယာန္အ သက္ရွင္မႈသင္ခန္းစာမ်ားကိုရရွိခဲ့၏။ သူသည္က်မ္းစာကိုစိတ္ထက္သန္စြာေလ့လာၿပီးအသက္(၉)ႏွစ္အရြယ္၌ ဆာလံက်မ္းအခန္းႀကီး(၁၁၉)တစ္ခန္းလံုးကိုအလြတ္ရြတ္ဆုိႏုိင္ခဲ့၏။ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔သိခဲ့ၿပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္းဆင္းရဲလြန္း ၍သူေက်ာင္းမတက္ႏိုင္ခဲ့ေခ်။ အသက္(၁၀)ႏွစ္အရြယ္တြင္ခ်ည္စက္တစ္ခု၌အလုပ္လုပ္ရန္သြားခဲ့၏။မနက္(၆) နာရီမွ ည(၈)နာရီအထိအလုပ္လုပ္ခဲ့ရ၏။ သူအလုပ္လုပ္စဥ္လက္တင္စာအုပ္ကိုသူ႔အနီး၌ဖြင့္ထားၿပီးေလ့လာခဲ့ ၏။ ထို္႔ေနာက္အိမ္ျပန္ေရာက္၍ပင္ပန္းေသာ္လည္း ညသန္းေခါင္တုိင္စာကိုေလ့လာခဲ့၏။
          သူ၏ႀကိဳးစားမႈေၾကာင့္လက္တင္ဘာသာစကားေကာင္းစြာတတ္ကၽြမ္းခဲ့ၿပီး သိပၸံပညာကုိစတင္ေလ့လာ ခဲ့၏။ အလုပ္ကိုေကာင္းမြန္စြာလုပ္ကာအရည္အခ်င္းျပည့္၀ေသာေၾကာင့္စက္ရံု၌ရာထူးတုိးျမွင့္ခံရၿပီးလစာလည္း မ်ားမ်ားရခဲ့၏။ ဤသို႔ျဖင့္ေႏြရာသီ၌အလုပ္လုပ္ၿပီး၊ ေဆာင္းရာသီ၌ဂရိဘာသာစကားႏွင့္ေဆးပညာကုိေလ့လာ ႏို္င္ခဲ့၏။  ေႏြရာသီ၌အလုပ္လုပ္လ်က္သီၾသေလာ္ဂ်ီပညာကိုေလ့လာခဲ့၏။ သူ႔ပညာေရးအတြက္မည္သူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ထံမွ်အကူအညီမရခဲ့ေခ်။ ဤပင္ပန္းခက္ခဲေသာအခ်ိန္မ်ားကလာမည့္သူပအသက္တာအတြက္ ျပင္ဆင္ေလ့က်င့္ေပးခဲ့၏။
          သူ႔၌ကစားခ်ိ္န္မရွိခဲ့ပဲ၊ သူ႔အိမ္အနီး၌စီးဆင္းေနေသာျမစ္အနီးတြင္လမ္္းေလွ်ာက္ရျခင္းကုိသူႏွစ္သက္ခဲ့ ၏။ငွက္ကေလးမ်ား၊ ပန္းပြင့္မ်ားႏွင့္ေက်ာက္တံုးမ်ားစသည့္သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကိုအနီးကပ္ေလ့လာၾကည့္ရွဳ သူတစ္ဦးျဖစ္၏။ခရီးသြားမွတ္တမ္းစာအုပ္မ်ားကုိဖတ္ရွဳရန္သူႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးခဲ့၏။ သို႔ရာတြင္သမၼာက်မ္းစာကုိ အလြန္ဖတ္ရွဳခဲ့၏။ သမၼာက်မ္းစာကိုခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းစိတ္ကေနာင္တြင္သမၼာက်မ္းစာသာလွ်င္သူ႔အေဖာ္မြန္ျဖစ္၍ အသက္တာကိုမ်ားစြာအေထာက္အကူျဖစ္ေစခဲ့၏။
         
အာဖရိကတိုက္သို႔ေခၚေတာ္မူျခင္း          အသက္(၂၀)တြင္ခရစ္ေတာ္ကိုသူ၏ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္လက္ခံၿပီးအျခားတုိင္းႏို္င္ငံမ်ား၌သာသနာျပဳ တစ္ဦးျဖစ္လာရန္ဆက္ကပ္အပ္ႏွံခဲ့၏။ ဂ်ာမန္သာသနာျပဳတစ္ဦးကတရုတ္ျပည္၌ေဆးကုသေပးကာသာသနာ ျပဳမည့္သူမ်ားလိုအပ္ေၾကာင္းသူ႔ထံစာေရးသားခဲ့ေသာေၾကာင့္ေဆးပညာရပ္မ်ားေလ့လာခဲ့ၿပီးတရုတ္ျပည္သို႔ သြားေရာက္အမႈေတာ္ေဆာင္ရန္လစ္ဗင္းစတုန္းဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ေဆးပညာရပ္မ်ားကို(၂)ၽႏွစ္မွ်ေလ့လာၿပီး တရုတ္ျပည္သို႔သြားရန္စီစဥ္ခဲ့သည္။ သုိ႔ရာတြင္ဘုရားသခင္၌သူ႔အတြက္အျခားေသာအႀကံအစည္ေတာ္မ်ားရွိခဲ့ ၏။ဘုရားသခင္လက္ေတာ္ထဲသုိ႔အပ္ႏွံေသာမိမိတုုိ႔၏အႀကံအစည္မ်ားကေလာကီအရာမ်ားအတြက္မဟုတ္လွ်င္ ဘုရားသခင္၏အလုိေတာ္ျပည့္စံုလာေပမည္။ တရုတ္ျပည္၌စစ္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္လစ္ဗင္းစတုန္းသည္ တရုတ္ျပည္ သို႔မသြားေရာက္ႏိုင္ခဲ့ေခ်။
          ဘုရားသခင္၏လမ္းျပပဲ့ျပင္မႈကိုေစာင့္စားေနစဥ္အာဖရိကတုိက္၌သာသနာျပဳေနေသာသူေရာဘတ္မို ဖက္သည္အဂၤလန္ျပည္သို႔ေရာက္လာၿပီးအာဖရိကတိုက္၏လုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိေျပာခဲ့၏။လစ္ဗင္းစတုန္းသည္သူ ႏွင့္စကားေျပာခဲ့၏။ မိုဖက္က“ေလာက၌ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိသူ၊ ဘုရားသခင္ကိုမသိသူ၊ ခရစ္ေတာ္ကိုမရရွိသူမ်ား ၏ရြာေပါင္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္ကိုကၽြႏု္ပ္ျမင္ပ္သည္။” ဟူေသာအခ်က္ကလစ္ဗင္းစတုန္းကုိအာဖရိကတုိက္သို႔ သြားရန္ဆုံုးျဖတ္ေစခဲ့ပါသည္။ ၾကယ္မ်ားကိုေလ့လာၾကည့္ရွဳျခင္းအားျဖင့္ခရီးလမ္းေၾကာင္းကုိရွာေဖြရေၾကာင္းသူ ေလ့လာခဲ့၏။ ဤအရာကေနာင္တြင္အလြန္မဲေမွာင္သည့္ေတာအုပ္ႀကီးအတြင္းခရီးလမ္းေၾကာင္းမ်ားရွာေဖြရန္အ သံုး၀င္ခဲ့သည္။

မဲေမွာင္ေသာအာဖရိကတုိက္ႀကီးေပၚ၌          ကိတ္ေတာင္းအရပ္မွေ၇ာဘတ္မိုဖက္အမႈေတာ္ေဆာင္သည့္ကုဂုမန္အရပ္သုိ႔ေရာက္ရန္ႏြားလွည္းျဖင့္ မုိင္(၇၀၀)ခန္႔ခရီးျပဳခဲ့ရ၏။သူ႔အားဘုရားသခင္လုပ္ေဆာင္ေစလိုေသာႀကီးမားသည့္အမႈေတာ္ကိုသူနားလည္သ ေဘာေပါက္လာခဲ့၏။ ဧ၀ံေဂလိတရားအတြက္တံခါးဖြြင့္ရန္မည္သူမွ်မသြားေရာက္ခဲ့ဖူးသည့္အာဖရိကတိုက္အ လယ္ဗဟုိသုိ႔သြားေရာက္ရန္သူဆႏၵရွိခဲ့၏။အျခားမည္သူမွ်မလုပ္ဖူးေသာအလုပ္ကုိသူ႔အားဘုရားသခင္ခိုင္းေစ ေၾကာင္းယံုၾကည္ခဲ့၏။ အာဖရိကတုိက္ေတာနက္ႀကီးအတြင္းပိုင္း၌ေနထိုင္ၿပီးဧ၀ံေဂလိတရားမၾကားသိရေသး သူမ်ားစြာရွိသည့္အတြက္လုပ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္သည္။

ျခေသၤ့မ်ားလိုက္ဖမ္းျခင္း
          လစ္ဗင္းစတုန္းသည္ လွပေသာမက္ေဘ့ာဆာခ်ဳိင့္၀ွမ္းအ၇ပ္ကိုေတြ႔ၿပီးထိုအရပ္၌(၃)ႏွစ္မွ်ေနထိုင္ရန္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့၏။ ေရာဘတ္မုိဖက္၏သမီးျဖစ္သူေမရီမိုဖက္ႏွင့္လက္ထပ္ခဲ့၏။ မက္ေဘာ့ဆာအရပ္၌လူႏွင့္ကၽြဲႏြား မ်ားကိုကုိက္သတ္ကာဒုကၡေပးေနေသာ ျခေသၤ့မ်ားစြာရွိသည္။ ျခေသၤ့မ်ားကုိဖယ္ရွားရန္လာေရာက္အကူအညီ ေတာင္းၾကသည္။ျခေသၤ့တစ္ေကာင္သတ္ႏိုင္လွ်င္အျခားျခေသၤ့မ်ားလည္းထြက္ေျပးၾကမည္ကုိသူသိေသာ ေၾကာင့္အာဖရိကလူအခ်ိဳ႕ကိုေခၚၿပီးျခေသၤ့ဖမ္း(အမဲလိုက္)ထြက္ခဲ့ၾသ၏။ သူပစ္လိုက္၍ထိသြားေသာျခေသၤ့ကသူ႔ အေပၚခုန္အုပ္ကာသူ႔ပခံုးကိုကုတ္ျဖဲေတာ့၏။ သူႏွင့္အတူပါလာေသာသူမ်ားကထို္ျခေသၤ့ကိုေသေအာင္သတ္ပစ္ လိုက္ၾက၏။ ျခေသၤ့ကုတ္ဖဲ့သည့္ဒဏ္ရာျပင္းထန္ၿပီးအနာေပ်ာက္ရန္အခ်ိန္အေတာ္ၾကာခဲ့၏။ သူပလက္ေမာင္းမ စြမ္းမသန္ျဖစ္ရၿပီး အမာရြတ္မ်ားမွာေသရာပါခဲ့၏။ သုိ႔ရာတြင္ထို္အမာရြတ္မ်ားက ေနာင္အခါသူ၏ကိုယ္ခႏၶာျဖစ္ ေၾကာင္းမွတ္မိေစမည့္အမွတ္အသားျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုအရပ္မွအာဖရိကလူမ်ဳိးမ်ားစြာခရစ္ေတာ္ကိုယံုၾကည္လက္ခံခဲ့ ၿပီးလစ္ဗင္းစတုန္းလည္းထုိအရပ္၌ေကာင္းစြာေနထိုင္ႏိုင္ခဲ့၏။

ေျမာက္ပုိင္းသို႔ေရႊ႕ေျပာင္းျခင္း
          ေရရွားပါးေသာေၾကာင့္ထိုအရပ္၌အစာေရစာေခါင္းပါးျခင္းကပ္က်ေရာက္ခဲ့၏။
အျခားလူမ်ားကဲ့သုိ႔လစ္ဗင္းစတုန္းလည္းတစ္ခါတစ္ရံႏွံေကာင္ႏွင့္ ဖားမ်ားကုိစားေသာက္ခဲ့ရ၏။ ေျမာက္ပိုင္းအ ရပ္ေဒသတစ္ခုသုိ႔ေရြႊ႕ေျပာင္းရန္သူရွာေဖြလ်က္ရွိ၏။ ယခင္ကမျဖတ္ေက်ာ္ဖူးေသာႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔ေသာသဲ ကႏၱာရကိုျဖတ္ေက်ာ္ရန္ရွိေၾကာင္းသူၾကားခဲ့ရ၏။ ကႏၱာရသည္မိုင္(၃၀၀)ခန္႔ရွိသည္။ ထုိသဲကႏၱာရကိုေက်ာ္ျဖတ္ ရန္ခရီးအစျပဳခဲ့ၿပီး မၾကာခဏေရဆာငတ္၏။ တစ္ႀကိမ္၌ထုိအရပ္ေနသည့္“ၿခံဳထူေသာအရပ္သား”ဟုေခၚေသာ လူတစ္ဦးကေရးလာေပးခဲ့၏။ ထိုေရသည္ ငွက္ကုလားအုပ္ဥထဲ၌သုိထားၿပီးသဲထဲ၌ႏွစ္ျမဳပ္ကာသိမ္းဆည္းထား ေသာေရျဖစ္၏။ ေနာက္ဆံုးငမ္မီေရအိုင္ႀကီးရွိရာသုိ႔သူေရာက္ခဲ့၏။ ထုိအုိင္ႀကီးမွာပထ၀ီ၀င္သေဘာအရဥေရာပ တုိက္သားမ်ားထဲ့မွသူပထမဆံုးေတြ႔ရွိျခင္းျဖစ္သည္။
          ေတာင္အာဖရွကတုိက္တြင္အေျခစုိက္ေနထိုင္ကာကၽြန္ကုန္ကူးလ်က္ရွိသည့္ဒတ္ခ်္လူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ အယူ သည္းသည့္ေဒသခ့လူမ်ဳိးမ်ား၏အႏၱ၇ာယ္အသြယ္သြယ္ၾကားမွခရီးျပဳေရႊ႕ေျပာင္းခဲ့၏။ဒတ္ခ်္ကၽြန္ကုန္ကူးျခင္းကုိ တားဆီးသျဖင့္သူအားမုန္းတီးေနေသာဒတ္ခ်္လူမ်ဳိးမ်ားသူ၏ အ၀တ္အစားမ်ား၊ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂမ်ားကို လုယက္သယ္ေဆာင္သြားၿပီး စာအုပ္မ်ားႏွင့္ေဆးမ်ားကိုဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ရာတြင္ဆက္လက္ခရီးျပဳခဲ့ ရာအာဖရိကတိုက္အလယ္ဗဟုိရွိဇမ္ဘက္ဇီျမစ္ကိုေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ ထုိေနရာ၌အသက္အႏၱရာယ္ထိခုိက္ေစေသာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါျဖစ္ပြားလ်က္ရွိသျဖင့္ အေျခခ်ေနထိုင္အလုပ္လုပ္ရန္မတတ္စြမ္းႏိုင္ခဲ့ေခ်။

တစ္ဦးတည္းခရီးျပဳျခင္း
          ဆက္လက္၍ခရီးထြက္လွ်င္ဇနီးႏွင့္သားသမီးမ်ားအတြက္အလြန္အႏၱရာယ္ရွိေသာေၾကာင့္သူတို႔ကုိ အဂၤလန္ျပည္သုိ႔ျပန္ပို႔ၿပီး တစ္ဦးတည္းခရီးဆက္ခဲ့၏။ ခရစ္ေတာ္ႏွင့္အတူကိုယ္ေတာ္အတြက္သာအေစခံဆက္ ကပ္လိုသည့္ႏႈိးေဆာ္မႈေၾကာင့္အာဖရိကတိုက္ေတာနက္ႀကီးမ်ားထဲသုိ႔သူတစ္ဦးတည္းဆက္လက္တုိး၀င္ခရီးျပဳ ခဲ့၏။ အာဖရိကတုိက္အလယ္ဗဟုိကိုျဖတ္ေက်ာ္လ်က္အေရွ႕မွအေနာက္ဘက္သုိ႔ခရီးျပဳရန္(၁၈၅၅)ခုႏွစ္မွ (၁၈၅၆)အတြင္းနယ္ေျမရွာေဖြမႈခရီးစဥ္ျပဳလုပ္ခဲ့၏။သူ႔ခရီးစဥ္အတြင္းလူျဖဴတစ္ဦးကိုတစ္ခါမွ်မျမင္ဖူးေသးေသာ အာဖရိကလူမ်ဳိးမ်ားစြာကုိေတြ႔ဆံုခဲ့ရ၏။ သူ၌ခ်စ္ျခင္းေမတၱာႏွင့္သနားျခင္းကရုဏာစိတ္သေဘာရွိေသာေၾကာင့္ အာဖရိကတုိင္းရင္းသားမ်ား ၏ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္မႈကိုရရွိခဲ့၏။ သူတို႔အၾကား၌ေနထိုင္စဥ္ကာလ၌ေဟာေျပာသက္ ေသခံကာေဆး၀ါးကုသအကူအညီေပးခဲ့၏။
          အခ်ဳိ႔ေသာလူမ်ဳိးစုမ်ားက သူ႔အားရုိင္းပ်စြာဆက္ဆံခဲ့ၿပီးတစ္ခါတစ္ရံ အသက္အႏၱရာယ္ပင္ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ ရ၏။

ကၽြန္ကုန္ကူးျခင္း         ဤခရီးစဥ္၌ကၽြန္ကုန္ကုူးျခင္း၏ေၾကာက္မက္ဖြယ္ဆိုးက်ဳိးမ်ားကိုလစ္ဗင္းစတုန္းမေမွ်ာ္လင့္ပျေတြ႔ခဲ့ရ၏။ ရြာမ်ားကုိက်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္ၿပီးရြာသားမ်ားကိုႏွိမ္ႏွင္းကာေယာက်ၤား၊မိန္းမ၊ခေလးသူငယ္မ်ားကို ကၽြန္အျဖစ္ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားၾက၏။ ရြာကိုမီးရွဳိ႕ခဲ့ၿပီးသူတုိ႔၏လယ္ပင္း၌ႀကီးမားသည့္သစ္တံုးမ်ားျဖင့္ခ်ည္ ေႏွာင္ကာေတာနက္ႀကီးမ်ားအတိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ေစ၏။ လမ္းခရီး၌ဒဏ္ရာရသူ၊ ဖ်ားနာသူမ်ားကိုေသဆံုးေစ ရန္ထားပစ္ခဲ့၏။ ေတာတြင္းလူ႔အရိုးေခ်ာင္းမ်ားျပန္႔ႀကဲေနသည္ကိုမၾကာခဏေတြ႔ျမင္ရ၏။စည္ပင္ႀကြယ္၀ေသာ ရြာသူႀကီးမ်ားလည္းက်ဴးေက်ာ္တုိက္ခုိက္ခံရၿပီးေနာက္ပိုငး္ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔ျဖစ္ခဲ့ရ၏။ ဤအခ်က္ကလစ္ ဗင္းစတုန္း၏စိတ္ႏွလံုးကိုထိခိုက္ေစခဲ့၏။ ဤအရာကို“အာဖရိက၏ဟင္းလင္းျပင္အနာ”ဟုေခၚခဲ့ၿပီးအျမစ္မႈႏႈတ္ ပစ္ရန္သံဓိဠာန္ခ်ခဲ့၏။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေအာင္ျမင္ရန္ႏွင့္အာဖရိကေတာနက္အတြင္းပိုင္းအရပ္မ်ား၌“လမ္းကို ရွာေတြ႔သူ”အျဖစ္သူခံယူ၏။တစ္ခါတစ္ရံေဒသခံတိုင္းရင္းသားမ်ားကသူ႔အားကၽြန္ကုန္ကူးသူဟုထင္မွတ္ကာ အႏၱရာယ္ျပဳရန္ပင္ႀကိဳးစားခဲ့ေသး၏။

ခက္ခဲမႈမ်ား 
လစ္ဗင္းစတုန္းအားျဖင့္ခရစ္ေတာ္ကိုပထမဆံုးယံုၾကည္လက္ခံေျပာင္းလဲလာသည့္အာဖရိကအႀကီးအကဲတစ္ဦးကသူ႔အားဤသို႔ေမးဖူးခဲ့၏။ “ဒီအေၾကာင္းေတြကိုသင့္တိုင္းျပည္မွလူေတြကအရင္ဘာျဖစ္လုိ႔လာမ ေျပာတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘုိးေဘးေတြလည္းခင္ဗ်ားေျပာျပတာေတြကိုတစ္ေယာက္မွ်မၾကားခဲ့ရပဲေသဆံုးကုန္ ခဲ့ၿပီ၊ ဘာေၾကာင့္ဒီလိုျဖစ္ရတာလဲ။”ဤေမးခြန္းကသူ႔အသက္တာအားမ်ားစြာလႊမ္းမုိးသက္ေရာက္ခဲ့ၿပီး အာဖရိက ေတာနက္ပိုင္းရွိရာေပါင္းမ်ားစြာေသာလူမ်ဳိးစုမ်ားဧ၀ံေဂလိတရားမ်ားၾကားရမည့္လမ္းေၾကာင္းေပၚသို႔သူ႔အားအၿမဲ တေစတြန္းပို႔လ်က္ရွိ၏။ သုိ႔ရာတြင္ဤကိစၥသည္မလြယ္ကူေခ်။ သူ႔အ၀တ္အစားမ်ားစုတ္ျပတ္သတ္ကာသူ႔ေျခ ေထာက္မ်ားလည္း(အရည္ၾကည္ဖုမ်ား) ျဖင့္ဖူးေရာင္ေနေတာ့၏။သူ႔ခႏၵာကိုယ္ရွိအနာမ်ားေၾကာင့္နာက်င္စြာေ၀ ဒနာခံစားရ၏။ တစ္ခါတစ္ရံေဒသခံတိုင္းရင္းသားမ်ားကသူ႔အားအစားအစာမေရာင္း၍အစာငတ္ခဲ့ရေသာအခ်ိန္ မ်ားလည္းရွိခဲ့၏။ တခ်ဳိ႕အခ်ိန္မ်ား၌သစ္ပင္အျမစ္မ်ားႏွင့္ငွက္စားေသာအေစ့ေလးမ်ားကိုစားေသာက္ခဲ့ရၿပီး ေျမ ႀကီးေပၚအိပ္စက္ခဲ့ရ၏။ (၃၁)ႀကိမ္ဖ်ားနာခဲ့ၿပီး အရုိးေပၚအေရတင္အေျခအေနထိျဖစ္ခဲ့၏။ အဖ်ားႀကီးေသာအခ်ိန္ မ်ား၌သူ႔မိတ္ေဆြမ်ား၏အမည္မ်ားႏွင့္ေန႔ရက္မ်ားကိုပင္မမွတ္မိႏိုင္ျဖစ္ခဲ့၏။သို႔ရာတြင္သူ႔အားမည္သည့္အရာကမွ်စိ္တ္ဓါတ္က်ရန္မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ေခ်။ခြန္အားရရန္သမၼာက်မ္းကိုမၾကာခဏဖတ္ရွဳခဲ့ၿပီးသူ၏ကိုယ္ေရးမွတ္ တမ္း၌“သခင္ဘုရား၌ကၽြႏု္ပ္ကိုကၽြႏု္ပ္ျပန္အားေပးရ၏။”ဟုေရးသားခဲ့၏။(၁ ရာ ၃၀း၆) ေရွ႔ဆက္၇န္ျပင္ဆင္ထား ေသာမည္သည့္ေနရာမဆိုသြားဖို႔ဆႏၵရွိသညျဟုသူေျပာခဲ့ဖူးသည္။ “ကၽြန္ကုန္ကူးသူမ်ားအေရာက္သြားႏိုင္ေသာ ေနရာသို႔သာသနာျပဳမ်ားကိုခရစ္ေတ္ာ၏ေမတၱာေတာ္ကေခၚေဆာင္မသြားႏိုင္ဘဲေနမလား”ဟုစိတ္ခ်စြာေမွ်ာ္ လင့္သည္။
ဂုဏ္ျပဳခံရျခင္း          အာဖရိကတုိက္ရွိျမစ္မ်ား၊အိုင္မ်ားကိုလစ္ဗင္းစတုန္းရွာေဖြေတြ႔ရွိသျဖင့္သူ႔အားလူသိမ်ားလာခဲ့၏။ ေဒသခံတိုင္းရင္းသားမ်ားက“အသံျမည္ေသာမီးခုိး”ဟုေခၚၿပီးသူတို႔မခ်ဥ္းကပ္ရဲသည့္ဗစ္တုိးရီးယားေရတံခြန္ ကိုသူရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ သူသည္အာဖရိကတိုက္၌(၁၆)ႏွစ္ၾကာၿပီးခရီးမိုင္(၉၀၀၀)ခန္႔ကိုအမ်ားအားျဖင့္ေျခ လ်င္(သို႔မဟုတ္)ေလွျဖင့္သြားခဲ့ရ၏။ သူ၏ရွာေဖြေတ႔ရွိမႈမ်ားကုိအသိအမွတ္ျပဳေသာအေနျဖင့္ေရႊတံဆိပ္မ်ားႏွင့္ ဂုဏ္ထုူးေဆာင္ဘြဲ႔မ်ားကုိသူ႔အားေပးအပ္ခ်ီးျမွင့္ဂုဏ္ျပဳခဲ့၏။ သူဆစာေျပာေ၀ငွခ်က္မ်ားကုိနားေထာင္ရန္ႏွင့္သူ႔ အားေတြ႔ဆံုရန္လူပရိတ္သတ္မ်ားစြာလာေရာက္ၾကသည္။ သူကိုယ္တုိင္လည္းသူ႔ခရီးမာ်းအေၾကာင္းစာအုပ္တစ္ အုပ္ေရးသားခဲ့၏။
အာဖရိကတိုက္သုိ႔ေနာက္တစ္ႀကိမ္
          အစုိးရအရာရွိတစ္ဦးအေနျဖင့္အာဖရိကတုိက္သို႔လစ္ဗင္းစတုန္းျပန္သြားခဲ့၏။ သုိ႔ေသာ္ သာသနာျပဳအ လုပ္ႏွင့္နယ္ေျမသစ္ရွာေဖြေးအလုပ္တုိ႔ကိုလြတ္လပ္စြာလုပ္ကိုင္ခြင့္ရွိ၏။ ယခုအခိ်န္တြင္သူ႔အားကူညီမည့္သူမ်ား စြာရွိခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္းထိုသူမ်ားမွာတစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ဖ်ားနာၿပီးသူ႔ထံမွခြဲခြာသြားခဲ့၏။ ဤေနရာ သစ္၌(၃)လမွ်ေနၿပီးေနာက္သူ႔ဇနီးသည္လည္းဖ်ားနာေ၀ဒနာျဖင့္အသက္ဆံုးပါးခဲ့၏။ သူမအားသစ္ပင္တစ္ပင္ ေအာက္၌သၿဂၤိဳလ္ခဲ့၏။ ခရီးစဥ္အစပိုင္း၌ပင္အာဖရိကတိုက္၌သူ၏သမီးငယ္ေလးတစ္ဦးအားသူကိုယ္တိုင္ သၿဂၤိဳလ္ေပးခဲ့ရ၏။ဤအခ်ိန္သည္သူ႔အတြက္အလြန္ႀကီးမားသည့္၀န္သဖြယ္ျဖစ္ခဲ့၏။ “ဤေလးလံေသာရိုက္ခတ္ ခ်က္ကကၽြႏ္ုပ္ကိုစိတ္ပ်က္ေစၿပီး အရွံဳးခံရန္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည္မဟုတ္၊ ဘုရားသခင္၌ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္ကၽြႏု္ပ္အား ေပးၿပီးေရွ႕သို႔ဆက္သြားမည္”ဟူ၍ျဖစ္၏။
          သူ႔အသက္တာအတြက္အႏၱရာယ္မ်ားလည္းရွိခဲ့၏။တစ္ႀကိမ္တြင္ႀက့ံတစ္ေကာင္အရွိန္ျဖင့္ေျပးလာၿပီး သူ႔အနားေရာက္ေသာအခါရုတ္တရက္ရပ္တန္႔သြား၏။ ဤအရာကားဘုရားသခင္ကာကြယ္ေပးျခင္းေပတည္း။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္တြင္ အာဖရိကလူမ်ဳိးတစ္ဦးက (၁၀)ကိုက္ခန္႔အကြာမွလွံျဖင့္ပစ္ေပါက္လိုက္ရာသူ႔လည္ပင္းနား မွျဖတ္ကာသစ္ပင္တစ္ပင္၌စိုက္သြား၏။ဘုရားသခင္သည္သူႏွင့္အတူတစ္ခ်ိန္လံုးရွိေတာ္မူ၏။ သူေျပာသကဲ့သို႔ ပင္အလုပ္ၿပီးသည့္တိုင္ေအာင္သူ႔အသက္တာသည္အံ့ၾသဖြယ္ျဖစ္ခဲ့၏။
       သူ႔အားအရာရွိအျဖစ္ခန္႔အပ္ေစလႊတ္ခဲ့ေသာၿဗိတိသွ်အစုိးရသည္ကၽြန္ကုန္သည္မ်ား၏လႊမ္းမိုးမႈခံရကာ သူ႔အားလစာ၇ပ္ဆိုင္းခဲ့၏။သူသည္အဂၤလန္ျပည္ျပန္ရန္ရွိခဲ့၏။ သုိ႔ေသာ္မၾကာမီပင္ဘုရားသခင္သည္သူ႔မိတ္ေဆြ မ်ား၏ေထာက္ပံ့ျခင္းအားျဖင့္အျခားလမ္းေၾကာင္းဖြင့္ေပးလုိက္ျခင္းေၾကာင့္ လစ္ဗစ္စတုန္းအဂၤလန္ျပည္သို႔ဘယ္ ေတာ့မွျပန္မသြားခဲ့ေတာ့ေခ်။
ေနာက္ဆံုးခရီးထြက္ျခင္း
       အာဖရိကတိုက္အလယ္ပုိင္းသို႔လစ္ဗင္းစတုန္းထပ္မံသြားေ၇ာက္ခဲ့၏။ယခုသူသည္အသက္(၆၀)အရြယ္ ရွိၿပီ။သူ၏ေတာတြင္းခရီးျပဳခဲ့သည့္ႏွစ္မ်ားကိုၾကည့္လွ်င္သူ႔အေစခံကၽြန္မ်ား၏သစၥာမရွိမႈမ်ားျဖင့္ျပည့္လ်က္ေန၏။ သူ႔ကုိပို႔ေပးေသာအရာမ်ားႏွင့္စာမ်ားလည္းအခိုးခံရ၏။သူပိုင္စၥည္းအခ်ဳိ႕ကုိအာ၇ပ္ကုန္သည္တစ္ဦးထံအပ္ႏွံခဲ့ၿပီး လစ္ဗင္းစတုန္းသတင္းဘာမွ်မၾကား၇ေသာအခါ ထိုသူကအားလံုးကုိေရာင္းစားလုိ္က္၏။ ၇င္းႏွီးမႈမရွိေသာအာဖ ရိကလူမ်ဳိးမ်ားအၾကားစားစရာႏွင့္အ၀တ္မရွိဘဲသူေတာင္းစားတစ္ေယာက္ကဲ့သို႔လစ္ဗင္းစတုန္းေနထိုင္ခဲ့ရ၏။ သူေရးေသာစာအားလံုးလည္းရုိင္းစုိင္းေသာကၽြန္ကုန္သည္မ်ား၏ခုိးယူဖ်က္ဆီးျခင္းခံခဲ့ရ၏။
          သူ႔ေဆးေသတၱာေလးပင္မက်န္ေတာ့ေခ်။ ထုိ႔ေၾကာင့္သူ႔ကိုယ္သူျပန္၍ေဆးမကုႏိုင္ေတာ့ေခ်။အဆက္ သြယ္မ်ားအားလံုးျပတ္ေတာက္ကုန္၏။ သူေသၿပီဟုထင္မွတ္ခဲ့ၾက၏။ သို႔ရာတြင္ဘုရားသခင္သည္ေဒးဗစ္လစ္ ဗင္းစတုန္းကိုမေမ့ခဲ့ေခ်။
          နယူးေရာ္႔ခ္ေစတမန္စာေစာင္၏အယ္ဒီတာအေမရိကန္သတင္းစာတည္းျဖတ္သူက လစ္ဗင္းစတုန္း သတင္းစံုစမ္းရန္ဟင္နရီစတန္လီအားေစလႊတ္ခဲ့၏။ လေပါင္းမ်ားစြာခရီးႏွင္ခဲ့ၿပီးေနာက္စတန္လီသည္ လစ္ဗင္း စတုန္းကိုယူဂ်ီဂ်ီအရပ္၌ေတြ႔ခဲ့၏။သူယူခဲ့ေသာအစားအစာႏွင့္ေဆး၀ါးမ်ားကလစ္ဗင္းစတုန္းကိုျပန္လည္က်န္းမာ သန္စြမ္းေစခဲ့၏။ စတန္လီသည္ လစ္ဗင္းစတုနး္ႏွင့္အတူလေပါင္းမ်ားစြာေနထိုင္ခ့ဲ၏။ ထုိလမ်ားအတြင္းခရစ္ ေတာ္ႏွင့္တူေသာလစ္ဗင္းစတုနး္၏ အသက္တာကသူ႔အတြက္စိန္ေခၚခ်က္တစ္ရပ္ျဖစ္ခဲ့၏။
          သူျပန္လာေသာအခါ ဘုရားမဲ့တစ္ဦးအျဖစ္မွယံုၾကည္သူတစ္ဦးျဖစ္လာခဲ့၏။ မိမိတုိင္းျပည္သုိ႔ျပန္၍ ေက်ာ္ၾကားမႈႏွင့္စည္းစိမ္ခံစားမႈရရွိရန္အတြက္ လစ္ဗင္းစတုန္းကိုေျဖာင့္ျဖေသြးေဆာင္ရန္ စတန္လီႀကိဳးစားခဲ့ ေသး၏။ သုိ႔ရာတြင္လစ္ဗင္းစတုန္းကအလုပ္မၿပီးေသးေသာေၾကာင့္ ျပန္ရန္ျငင္းပယ္ခဲ့၏။
          တစ္ႏွစ္ခန္႔လစ္ဗငး္စတုန္းထပ္၍ခရီးျပဳခဲ့၏။ သူသည္ပုိ၍အားနညး္လာခဲ့၏။ သူ၌သစၥာရွိေသာအာဖရိက လူမ်ဳိးမိတ္ေဆြအခ်ဳိ႕ရွိၿပီးသူတုိ႔ကထမ္းစင္ျဖင့္သယ္ေဆာင္ေပး၏။ မုိးႀကီးစြာရြာသြန္းခဲ့ၿပီး သူ႔အဖ်ားေရာဂါလည္း တိုးပြားခဲ့၏။
          သူကိုယ္ေရးရာဇ၀င္မွတ္တမ္းကိုပင္ခဲယဥ္းစြာေရးခဲ့ရ၏။ အာဖရိကလူငယ္မ်ားက သူ႔ကုိခ်စ္ခင္လ်က္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾက၏။ သူ႔အသက္ႏွင့္ခြန္အားလည္းတျဖည္းျဖည္းဒီေရကဲ့သုိ႔က်ဆင္းခဲ့၏။ တဲအိမ္တစ္ခုအတြင္း ၌ထားေပးၿပီးၾကည့္ရွဳေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾက၏။
          (၁၈၇၃)ခုႏွစ္၊ ေမလ၏တစ္ခုေသာနံနက္ခင္း၌သူ၏တဲထဲသို႔၀င္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ အိပ္ယာကုတင္ နံေဘး၌ဒူးေထာက္လ်က္ေခါင္းအံုးေပၚတြင္လက္ေထာက္ကာဆုေတာင္းသည့္အေနအထားျဖင့္အသက္ဆံုး လ်က္ရွိေၾကာင္းေတြ႔ျမင္ခဲ့ရၾကရသည္။ ဤဆုေတာင္းသည့္အေနအထာျဖင့္သူ႔ကိုေတြ႔ရသည္မွာ သံသယျဖစ္စ ရာမလိုေပ။ေသသည့္တုိင္ေအာင္အာဖရိကတိုက္ရွိေပ်ာက္ဆံုး၀ိညာဥ္မ်ာအတြက္သူဆုေတာင္းေနခဲ့ေပလိမ့္မည္။
          သစၥာရွိေသာအာဖရိကလူမ်ဳိးမ်ားက သူ႔ႏွလံုးကိုအာဖရိကတိုက္၌ျမွဳပ္ႏွံၿပီးအေလာင္းကုိမိုင္(၉၀၀)ခန္႔ ေ၀းေသာကမ္းေျခသုိ႔သယ္ေဆာင္ခဲ့ၾက၏။ အေမႊးရနံ႔မ်ားလိမ္းက်ံၿပီးေနာက္အဂၤလန္ျပည္သုိ႔သယ္ယူခဲ့ၾက၏။ ျခေသၤ့ကုတ္ဖဲ့ေသာေၾကာင့္ရခဲ့သည့္အမာရြတ္အားျဖင့္ သူ႔အားလစ္ဗင္းစတုန္းျဖစ္ေၾကာင္းထင္ရွားသိသာေစ ခဲ့၏။အဂၤလန္ျပည္ရွိ္ေက်ာ္ၾကားသူမ်ာႏွင့္လူဂုဏ္တန္မ်ားကိုသၿဂၤိဳေသာ၀က္မင္စတာဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း၀င္း၌ လစ္ဗင္းစတုန္းကိုသၿဂၤိဳလ္ခဲ့၏။ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာလူပရိတ္သတ္တို႔သည္သူ႔ကိုေလးစားေသာအားျဖင့္ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းသုိ႔လာေရာက္ခဲ့ၾက၏။
          ပရိ္တ္သတ္ထဲ့မွဆင္းရဲႏြမ္းပါးသာအ၀တ္အစား၀တ္ထားသည့္အသက္ႀကီးေသာအဖိုးအိုတစ္ဦးက ယူက်ဳံးမရေအာင္ငိုေကၽြးေန၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ငုိေနေၾကာင္းေမးေသာအခါ၊“ေဒးဗစ္နဲ႔ငါတရြာထဲသားေတြျဖစ္ တယ္၊တနဂၤေႏြဓမၼပညာေက်ာင္းမွာအတူတူႀကီးျပင္းခဲ့တယ္။ စက္ရံုတစ္ရံုအတူအလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့သူ ကဘုရားသခင္လမ္းကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့ၿပီး ငါကကုိယ့္လမ္းကုိယ္ေရြးခ်ယ္ၿပီးအသက္ရွင္ခဲ့တယ္၊ အခုေတာ့လစ္လ် ရွဳခံရၿပီးလူမသိတဲ့လူျဖစ္တယ္။ ဂုဏ္ျပဳျခင္းမခံရတဲ့သူျဖစ္တယ္။ငါ့ေရွ႔ဆက္ဘာမွရွာစရာမရွိဘူး၊ အရက္သမား ရဲ႕လမ္းဆံုးက သခ်ဳိၤင္းပဲရွိ္ေတာ့တယ္။”ဟုျပန္ေျပာခဲ့၏။
          ဘုရားသခင္က “င့ါကုိခ်ီးေျမွာက္ေသာသူတုိ႔ကို ငါခ်ီးေျမွာက္မည္၊ င့ါ ကိုမထီမဲ့ျမင္ျပဳေသာသူတုိ႔သည္ ဂုဏ္အသေရပ်က္ရၾကလိမ့္မည္”ျဖစ္၏။ (၁ ရာ ၂း၃၀)။
          လစ္ဗင္းစတုန္းသည္ဘုရားသခင္ကိုခ်ီးေျမာက္ခဲ့ၿပီး ဘုရားသခင္ကလည္းသူ႔ကိုခ်ီးေျမွာက္ခဲ့၏။ ယေန႔အခ်ိန္တြင္အာဖရိကတိုက္၌ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာသာသနာျပဳမ်ားအမႈေတာ္ေဆာင္လ်က္ရွိၾကၿပီး အာဖရိကတိုက္၏အလယ္ပုိငး္သုိ႔တုိင္ဧ၀ံေဂလိတရားေရာက္ရွိျပန္႔ႏွံ႔ေနၿပီျဖစ္၏။ ကၽြန္ကုန္ကူးျခင္းတုိ႔ကုိလည္း အျမစ္မွဆြဲႏႈတ္ပစ္လိုက္ၾက၏။

ဘ၀အပယ္ခံတုိ႔၏မိခင္ႀကီး


ပန္ဒီတာ ရာမာဘုိင္(၁၈၅၈ - ၁၉၂၂)
          “ရာမာဘုိ္င္၊နင့္ပစၥည္းေတြသိမ္းေတာ့၊ငါတုိ႔ခရီးသြားေတာ့မယ္”ဟုလူငယ္တစ္ဦးကေျပာလိုက္သည္။
          ဘရာမင္အမ်ဳိးသမီးငယ္သည္ သူမ၏အစ္ကိုျဖစ္သူအား၀မ္းနည္းစြာၾကည့္လွ်က္“ကၽြန္မတုိ႕ဘာေၾကာင့္ တေနရာမွတေနရာအၿမဲတမ္းခရီးသြားေနရတာလဲ၊ ဒီသာယာလွပတဲ့ရြာကေလးမွာပဲကၽြန္မတို႔အေျခခ်ေနထုိင္လုိ႔ မရႏိုင္ဘူးလား”ဟုေမးလိုက္သည္။

          သူမ၏အစ္ကိုျဖစ္သူက သူ၏ဦးေခါင္းကိုခါျပလိုက္ၿပီး “ရာမဘုိင္၊ နင္သိတဲ့အတိုင္းသန္႔ရွင္းၿပီးဘာသာ ေရးအထြတ္အျမတ္ထားတဲ့ေနရာေဒသေတြအႏွံ႔ငါတုိ႔သြားေနရမယ္။ ေဖေဖကပူရန က်မ္းေတြကိုေနရာအမ်ဳိးမ်ဳိး မွာဖတ္ရြတ္မွသာငါတို႔စားစရာေတြ။ေငြေတြရႏိုင္မွာဟဲ့”ဟုေျပာလို္က္၏။
          အမ်ုဳိးသမီးငယ္သည္သက္ျပင္းခ်လ်က္သူမ၏အထုပ္ေသးေလးကိုကိုင္ေဆာင္ကာမိသားစုႏွင့္အတူခရီး ထြက္ခဲ့ေတာ့သည္။
         
အၿမဲအစဥ္ခရီးထြက္ျခင္း          ပန္ဒိတာရာမာဘုိ္င္ဟူ၍ေနာင္တြင္လူသိမ်ားခဲ့ေသာရာမာဘုိ္င္သည္အိႏၵိယျပည္ေတာင္ပိုင္းမန္ဂလိုခရိုင္ ရွိဘရာမင္စစ္မစ္မိသားစုတစ္စုမွဖြားျမင္ခဲ့သည္။မိသားစု၌အငယ္ဆုံးျဖစ္သည္။သူမ(၆)ႏွစ္သမီးအရြယ္ကပင္မိဘမ်ားသည္ေနအိမ္ကိုထားရစ္ကာခေလးသူငယ္မ်ားႏွင့္အတူခရီးသြားလာျခင္းအသက္တာကုိအစျပဳခဲ့သည္။ ကေလးငယ္ျဖစ္ေသာရာမာဘုိင္ကိုျခင္းေတာင္းတစ္ခုထဲထည့္ကာသယ္ေဆာင္သြြားၾက၏။
သူတုိ႔သည္အထြတ္အျမတ္ထားေသာအရပ္ေဒသတစ္ခုစီ၌လအနည္းငယ္ာကာေနထိုင္ၿပီးတေနရာမွတေနရာသုိ႔ခရီးလွည့္လည္သြားခဲ့ၾကသည္။ အထြတ္အျမတ္ထားသည့္ေဒသမွျမစ္မ်ားအတြင္း၌ေရဆင္းခ်ဳိးၾကၿပီး ဘုရားေက်ာင္း၌လွည့္လည္ရွိခိုးသြားလာခဲ့ၾက၏။ သူမ၏ဖခင္သည္ပူရန(Puranas)က်မ္းကိုလူစည္ကားရာအရပ္ ၌သသၤကရိုက္(ေရွးအိႏၵိယ)ဘာသာစကားျဖင့္ဖတ္ရြတ္သည္။ ဘာသာတရားကိုင္းရွဳိုင္းၾကည္ညိဳေသာဟိႏၵဴဘာ သာ၀င္မ်ားကစုရံုးနားေထာင္ျခင္းျဖင့္သူတုိ႔မိသားစု၌လုိအပ္မည့္အေထာက္အပ့့ံေငြေၾကးႏွင့္စားစရာမ်ားကုိရလိမ့္မည္ဟုေမွ်ာ္လင့္သည္။ရာမာဘိုင္၏မိခင္သည္လည္းသသၤကရို္က္ဖခင္ျဖစ္သူ၏သြန္သင္ေပးမႈေၾကာင့္ပူရနက်မ္းကိုဖတ္ရြတ္လိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ “ရာမာဘုိင္”ကေလးလည္းမိခင္အားျဖင့္ပူရနက်မ္းကိုဖတ္ရွဳရန္သြန္သင္ျခင္းခံရ ေပသည္။
          ဤသို႔အားျဖင့္သူမ၏ဖခင္ႀကီးဖ်ားနာေ၀ဒနာခံစားရၿပီးဆက္လက္ခရီးမထြက္ႏိုင္၊ အလုပ္မလုပ္ႏုိင္ သည့္တုိင္ေအာင္ထိုအယူအဆဓေလ့အတုိင္းအသက္ရွင္ခဲ့ၾကသည္။

အစာေရငတ္မြတ္ေခါင္းပါးျခင္း          သံုးစရာေငြမရွိေတာ့ျခင္းႏွင့္ဘာသာေရးပိတ္ပင္တားျမစ္မႈမ်ားေၾကာင့္သူတုိ႔ဘာအလုပ္မွ်မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ ေခ်။တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ရာမာဘုိင္တုိ႔မိသားစုေနထို္င္ရာအိႏိၵယျပည္ေတာင္ပိုင္း၌ႀကီးစြာေသာအစာေခါင္းပါး ျခင္းခံစားရၿပီးသူတုိ႔လည္းအစားအစာမရွိပဲတစ္ေနရာမွတစ္ေနရာသုိ႔ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္ၾကရသည္။ သူတုိ႔သည္ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ရန္လည္းမာန္မာနမခ်ခ်င္။ ေစခံအလုပ္လည္းမလုပ္ခ်င္ၾကသျဖင့္အျခားဘာအလုပ္လုပ္ ရမည္ကိုပင္သူတုိ႔မသိၾကေခ်။ ဤသို႔ျဖင့္စားရန္ဆန္တစ္ေစ့ပင္မရွိေတာ့သည့္အခ်ိ္န္သို႔ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ သူတို႔ အားလံုးကုိယ့္ကိုကိုယ္ေသေၾကာင္းၾကံစည္ရန္စဥ္းစားခဲ့ၾကေသာ္လည္းထို္သုိ႔မျဖစ္ေစရန္ဘုရားသခင္၏ကရုဏာ ေတာ္ကကာကြယ္ေပးခဲ့၏။ ရြာတစ္ရြာရွိဘုရားေက်ာင္းတစ္ခု၌ခုိနားရာရွာေဖြခဲ့ၾကေသာ္လည္းဘရာမင္ဘုန္းႀကီး မ်ား/ယဇ္ပုေရာဟိတ္မ်ားကသူတုိ႔အားႏွင္ထုတ္ခဲ့ၾက၏။ထို႔ေနာက္ရြာအျပင္ရွိေဟာင္းႏြမ္းပ်က္ဆီးေနေသာဘုရား ေက်ာင္းတစ္ခုသုိ႔ေရႊ႕ေျပာင္းခဲ့ၾကၿပီးထုိေနရာ၌ရာမာဘုိင္၏ဖခင္ႀကီးေသဆုံုးသြားခဲ့သည္။လအနည္းငယ္အတြင္း သူမ၏မိခင္ႏွင့္ညီမျဖစ္သူလည္းအစာေရစာငတ္မြတ္ျခင္းေၾကာင့္အသက္ဆံုးပါးခဲ့ရျပန္သည္။ဤကနဦးဒုကၡဆင္း ရဲရျခင္းမ်ားကအျခားသူမ်ား၏ဒုကၡဆင္းရဲျခင္းမ်ားကိုသူမနားလည္စာနာတတ္ေစရန္ႏွင့္အျခားသူမ်ားကုိကယ္ ဆယ္ရန္အေထာက္အကူျဖစ္ေစခဲ့သည္။

ကာလကတၱားၿမိဳ႕၌
ရာမာဘုိင္ႏွင့္သူမ၏အစ္ကုိသာလွ်င္ဘ၀ကိုရင္ဆိုင္ရန္က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္။တစ္ညတြင္အေအးဒဏ္လြန္ကဲေသာေၾကာင့္ျမစ္ကမ္းနဖူး၌ေသြ႔ေျခာက္သည့္သဲမ်ားအၾကားသူတုိ႔လည္ပင္းျမွဳပ္သည့္တုိင္ကိုယ္ကုိျမွဳပ္ႏွံ လ်က္ေနခဲ့ၾကရသည္။ မၾကာခဏလည္းအစာငတ္မြတ္ခဲ့ၾကသည္။ဤသို႔ျဖင့္အိႏၵိယျပည္တစ္ျပည္လံုးနီးပါးရွိဘု ရားေက်ာင္းမ်ားႏွင့္နတ္ဘုရားမ်ားကိုကုိးကြယ္ရန္သူတုိ႔သည္တေနရာမွတေနရာသို႔ေျပာင္းေရႊ႕လွည့္လည္ခဲ့ၾက ရသည္။ မုိင္ေပါင္း(၄၀၀၀)ေက်ာ္ေျခလ်င္လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ၾကရၿပီးေနာက္ဆံုး၌ကာလကတၱားၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ရွိခဲ့ၾက ၏။ထိုေနရာ၌ပညာတတ္ဘရာမင္လူမ်ုဳိးမ်ားႏွင့္၇င္းႏွီးသိကၽြမ္းခဲ့ၾက၏။ ပူရနက်မ္းဂန္မ်ားဖတ္ရြတ္ျခင္းျဖင့္သူတိုိ႔ သည္ေငြႏွင့္အစာရရွိရန္တတ္စြမ္းႏို္င္ခဲ့ၾကသည္။ ယခုအခ်ိန္၌ရာမာဘုိ္င္သည္ဥာဏ္ပညာျပည္႔စံုသည့္အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးအရြယ္သို႔ႀကီးျပင္းခဲ့ေပၿပီ။ ပန္ဒိလူမ်ားသည္သူမ၏ဥာဏ္ပညာႏွင့္အိႏိၵယအမ်ဳိးသမီးတုိ႔၏အေျခအေနတိုး တက္ရန္သူမ၏ရဲရင့္ေသာဆံုးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္အံ့အားသင့္ခဲ့ၾက၏။ သူမသည္အမ်ိဳးသမီးမ်ားပညာသင္ၾကားေရး လိုအပ္ခ်က္ကုိရဲရင့္စြာေက်ညာခဲ့ၿပီးလူပရိတ္သတ္မ်ားေရွ႕၌ေဟာေျပာရန္မၾကာခဏဖိ္တ္ၾကားျခင္းခံခဲ့ရသည္။ ပန္ဒိလူမ်ားကသူမအားပန္ဒိတာဘဲြ႔ကိုအပ္ႏွင္းခဲ့ၿပီးထိုအခ်ိန္မွစ၍သူမကိုပန္ဒိတာရာမာဘုိင္အေနျဖင့္လူသိမ်ား လာသည္။
          ခရစ္ယာန္မ်ားႏွင့္သူမစတင္သိကၽြမ္းခဲ့သည္မွာကလာကတၱားၿမိဳ႕၌ျဖစ္သည္။ ခရစ္ယာန္အစည္းအေ၀း တစ္ခုသို႔သူမဖိတ္ၾကားခံခဲ့ရၿပီးခရစ္ယာန္တုိ႔၏အမူအက်င့္ႏွင့္ဓေလ့ထံုးစံမ်ားကိုစူးစမ္းေလ့လာလိုစိတ္ျဖစ္ေပၚ ခဲ့သည္။ သူမဖတ္ရန္သသၤကရိုက္ဘာသာစကားျဖင့္သမၼာက်မ္းတစ္အုပ္ရရွိခဲ့ပါသည္။ သူမနားမလည္သည့္အ တြက္ဖတ္ရွဳျခင္းမျပဳခဲ့ေခ်။ သုိ႔ရာတြင္သမၼာက်မ္းကိုသူမသိမ္းထားခဲ့၏။ဟိႏိၵဴရွစတရပ္စ္(Shastras)က်မ္္းႏွင့္ အျခားအထြတ္အျမတ္ထားသည့္စာအုပ္မ်ားကုိနက္ရွဳိင္းစြာေလ့လာရာသူမစိတ္ေက်နပ္မႈမရျဖစ္ေနခဲ့သည္။ အေၾကာင္းမွာမိန္းမတစ္ဦးအတြက္ဘာသာေရးဆုိင္ရာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပးထားျခင္းမရွိေသာေၾကာင့္ေပတည္း။ ဘုရားသခင္ကိုတမ္းတဆာငတ္ေသာစိတ္သူမ၌တစ္ဆတစ္ဆတိုးပြားလာခဲ့သည္။သူမဘုိးေဘးမ်ား၏ယံုၾကည္ ခ်က္အားလံုးကိုဆံုးရွဳံးခံလ်က္သူမအသက္(၂၂)ႏွစ္အရြယ္ရႈဒရာအမ်ဳိးဘဂၤါလီအမ်ဳိးသားတစ္ဦးႏွင့္အိမ္ေထာင္ ျပဳခဲ့သည္။

ခရစ္ေတာ္ထံေတာ္သုိ႔ေျပာင္းလဲလာျခင္း
          အက္ဆန္(Assam) ၿမိဳ႕၌ခင္ပြန္းျဖစ္သူႏွင့္ေနထို္င္စဥ္တေန႔သ၌ဘဂၤါလီဘာသာစကာျဖင့္ေရးသားထား သည့္စာအုပ္ငယ္တစ္အုပ္ကိုေတြ႔မိၿပီးစိ္တ္၀င္စားမႈမ်ားစြာျဖင့္စတင္ဖတ္ရွဳခဲ့၏။ထို္စာအုပ္မွာရွင္လုကာခရစ္၀င္ က်မ္းျဖစ္၏။သူမထံသုိ႔ခရစ္ယာန္သာသနာဆရာတစ္ဦးမွန္မွန္အလည္အပတ္ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီးက်မ္းစာရွိပံု၀တၳဳ မ်ားကိုေျပာျပခဲ့၏။ ခရစ္ယာန္ဘာသာကုိသူမေလ့လာျခင္းအတြက္သူမ၏ခင္ပြန္းကႀကိဳက္ႏွစ္သက္ျခင္းမရွိေခ်။
          သူတုိ႔လက္ထပ္ၿပီး(၂)ႏွစ္အၾကာတြင္ခင္ပြန္းျဖစ္သူသည္၀မး္ေရာဂါျဖင့္ကြယ္လြန္ခဲ့ၿပီးရာမာဘုိ္င္ငယ္ ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္မုဆုိးမတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ရရွာသည္။မန္ႏိုရာမာ(Manorama) ဟူ၍သူမ၏အမည္တြင္သည့္သမီးေလး တစ္ဦးဖြားျမင္ခဲ့သည္။
ခင္ပြန္းကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ပူးနား(Poona)အရပ္သုိ႔သမီးကေလးႏွင့္ေရႊ႕ေျပာင္းခဲ့ၿပီးထို္အရပ္၌ခရစ္ယာန္သာသနာျပဳဆရာမ်ားထံ၌သူမဆက္လက္ေလ့လာနားေထာင္ခဲ့သည္။

အဂၤလန္ျပည္
အိႏိၵယျပည္အမ်ဳိးသမီးမ်ား၏အေရးကိစၥကိုခုခံကာကြယ္ရန္ရာမာဘုိ္င္သည္မိမိ၌ပညာေရးေလ့က်င့္မႈပိုမုိလိုအပ္သည္ဟုစဥ္းစားမိသျဖင့္(၁၈၈၃)ခုႏွစ္၌သူမ၏သမီးေလးႏွင့္အတူအဂၤလန္ျပည္သုိ႔ထြက္ခြာသြားခဲ့၏။ အဂၤလန္ျပည္အသင္းေတာ္မွညီအစ္မအားျဖင့္ထို္တုိင္းျပည္သုိ႔၀င္ေရာက္ခြင့္ရခဲ့ၿပီးသူမႏွင့္ဆက္သြယ္သူမ်ားအား ျဖင့္ခရစ္ယာန္ဘာသာ၏သြန္သင္ခ်က္မ်ားႏွင့္အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားကိုသူမေတြ႔ႀကံဳခံစားရသည္။ ေနရာေဒသအ သီးသီးရွိညီအစ္မမ်ား၏အိမ္မ်ားသို႔သူမသြားေရာက္လည္ပတ္ခဲ့ၿပီးသူတုိ႔၏လုပ္ငန္းမ်ားကိုလည္းေတြ႔ျမင္ခဲ့သည္။ အဆင့္အတန္းနိမ့္က်ပ်က္စီးေနေသာအမ်ဴိးသမီးလုပ္ေဆာင္ေသာလုပ္ငန္းမ်ားကုိသူမအလြန္စိတ္၀င္စားအထင္ ႀကီးခဲ့သည္။ ထိုသူတို႔၏အသက္တာထဲသုိ႔ခရစ္ေတာ္ယူေဆာင္လာသည့္ေျပာင္းလဲျခင္းကုိသူမေတြ႔ျမင္ခဲ့ၿပီး အိႏိၵယျပည္ရွိအမ်ဳိးသမီးမ်ားကိုလည္းကိုယ္ေတာ္သာလွ်င္ေျပာင္းလဲေပးႏုိင္မည္ဟုသူမနားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့သည္။

အသက္တာေျပာင္းလဲျခင္း          ထိုသို႔ျဖင့္သူမ၏စိတ္ႏွလံုးသည္ခရစ္ေတာ္၏ဖက္သုိ႔စိတ္၀င္စားခဲ့သည္။ဗတၱိဇံမဂၤလာခံယူကာအဂၤလီကန္ အသင္းေတာ္၌ပါ၀င္ခဲ့သည္။သုိ႔ရာတြင္ခရစ္ေတာ္ကိုသူမ၏ကိုယ္ပိုင္ကယ္တင္ရွင္အေနျဖင့္မသိရွိေသးေသာ ေၾကာင့္စိတ္ႏွလံုးသား၌ေက်နပ္အားရမႈမရွိေသးေခ်။ ထို႔ေနာက္သူမသည္အေမရိကန္ျပည္သို႔ခရီးထြက္ခဲ့ၿပီးေန ရာေဒသမ်ားစြာ၌သင္တန္းမ်ားပို႔ခ်သည္။ အိႏိၵယျပည္သို႔ျပန္လည္ေရာက္ရွိခ်ိန္၌သမၼာက်မ္းစာကိုစိတ္အားထက္ သန္စြာစတင္ဖတ္ရွဳခဲ့သည္။ “ခရစ္ယာန္ဘာသာတရားကိုသာေတြ႔ရွိခဲ့ၿပီး ခရစ္ယာန္ဘာသာတရား၏အသက္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာခရစ္ေတာ္ကိုမေတြ႔ရွိခဲ့ပါ”ဟုေနာင္အခ်ိန္တြင္ျပန္ေျပာင္းေျပာခဲ့ဖူးသည္။
          သူမ၏၀ိညာဥ္အသက္တာအတြက္ေက်နပ္အားရမႈမရွိခဲ့ေခ်။
          ေနာက္ဆံုးတြင္ဘုရားသခင္၏ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္အာျဖင့္သန္႔ရွင္းေသာ၀ိညာဥ္ေတာ္၏ဦးေဆာင္မႈ ေၾကာင့္ခရစ္ေတာ္ကိုသူမ၏ကယ္တင္ရွင္အေနျဖင့္ေတြ႔ရွိကာကယ္တင္ျခင္းစိတ္ခ်မႈရရွိခဲ့သည္။

ရွာရဒ - ဆာဒန္
          ခရစ္ေတာ္ကိုသိရွိျခင္းေၾကာင့္ရာမာဘို္င္၌ဘုရားသခင့္ေစကိုခံလုိစိတ္ႀကီးမားခဲ့၏။ သာသနာျပဳဆရာ ဂၽြန္ပက္တန္ႏွင့္ဟတ္စင္ေတလာတုိ႔အသက္တာမ်ားကသူမကိုလႊမ္းမိုးခဲ့ၿပီးလိုအပ္ခ်က္မ်ားအားလံုးအတြက္ဘု
ရားသခင္အေပၚ ခိုလႈံကုိးစားလ်က္အိႏိၵယျပည္၌“ယံုၾကည္ျခင္းသာသနာျပဳလုပ္ငန္း”စတင္ခဲ့သည္။
အိႏိၵယမုဆိုးမမ်ားႏွင့္ကေလးသူငယ္မ်ားကိုအျပစ္ႏွင့္ရွက္ေၾကာက္ဖြယ္အသက္တာမွေရြးႏႈတ္ရန္/ကယ္ဆယ္ရန္ႏွင့္ခရစ္ေတာ္ထံသို႔ပို႔ေဆာင္ရန္စိတ္ဆႏၵရွိခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပြန္းနား(Poona)အရပ္၌ကယ္ဆယ္ေရး ၇ိပ္သာ(အိမ္)တစ္လံုးတည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ထိုအိမ္ကိုဥာဏ္ပညာစုစးည္ရာအိမ္(Home of Wisdom)ဟူေသာ အဓိပၸာယ္ျဖင့္ “ရွာရဒ - ဆာဒန္” ဟုမည့္ေခၚခဲ့ၾကသည္။
          မတရားညဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ခံရသူမ်ား၊ အပယ္ခံလူတန္းစားမ်ားႏွင့္အစာငတမြတ္ေခါင္းပါးေနသူမ်ားအား လံုးကိုထိုအိမ္၌ႀကိဳဆုိလက္ခံခဲ့သည္။ ထိုအိမ္သို႔လာေ၇ာက္ခဲ့ၾကသည့္အမ်ဳိးသမီးမ်ားကိုမိမိတို႔ေျခေပၚမိမိတို႔ရပ္ တည္ႏိုင္မည့္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္ရန္ႏွင့္မိမိတုိ႔လက္ျဖင့္အလုပ္လုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနထို္င္ႏို္င္ရန္သင္ ၾကားေပး၏။
          အိမ္ေျခမဲ့အမ်ဳိးသမီးမ်ားႏွင့္အပယ္ခံလူတန္းစားမ်ားစြာတို႔ထိုအိမ္သို႔လာေရာက္ခဲ့ၾကၿပီးရာမာဘိုင္က သူတို႔ကိုသနားကရုဏာေမတၱာႏွင့္ႀကိဳဆိုလက္ခံခဲ့သည္။ သူတို႔အားလံုးသူမကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကသည္။အေၾကာင္း
မွာသူမသည္သူတုိ႔မိခင္၊မိတ္ေဆြႏွင့္ဆရာမသဖြယ္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ေပတည္း။
          ခ၇စ္ေတာ္ကိုသူတို႔လက္ခံရန္သူမအတင္းအဓမၼမတုိက္တြန္းခဲ့ေခ်။သို႔ရာတြင္သူမထံမွခရစ္ေတာ္အ ေၾကာင္းၾကားနာရျခင္း၊သူမ၏ခ်စ္ေမတၱာႏွင့္အသက္တာတို႔ကိုျမင္ေတြ႔ေနရျခင္းအားျဖင့္သူတို႔ထဲမွအမ်ားစုသည္
ခရစ္ေတာ္ကုိသူတုိ႔၏ ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ေတြ႔ရွိခဲ့ၾကသည္။
          ဘုရား၀တ္ေက်ာင္းမ်ားတြင္အျပစ္ႏွင့္ဆင္းရဲဒုကၡ၏ေက်းကၽြန္ဘ၀၌မရုန္းထြက္ႏုိ္င္ၾကေသာအမ်ဳိးသမီး ႀကီးငယ္တုိ႔သည္မၾကာခဏဆုိသလုိပင္ရာမာဘုိင္အားျဖင့္ေရြးႏႈတ္ကယ္ဆယ္မႈခံစားၾကရ၏။ မ်ားစြာေသာသူတို႔ သည္ “ရွာရဒ - ဆာဒန္”အိမ္သို႔လာေရာက္ခဲ့ၾကသည္။
          တစ္ႀကိမ္တြင္သူမသည္ဆင္းရဲသားခရီးသည္အေနျဖင့္ဟန္ေဆာင္ရုပ္ဖ်က္ကာ ဘရင္ဒါဘန္
(Brindaban)အရပ္သုိ႔သြားခဲ့၏။ထိုအရပ္၌ယဇ္ပုေရာဟိတ္မ်ာကအမ်ဴိးသမီးမ်ားစြာကိုအေစခံကၽြန္သဖြယ္ထိန္းခ်ဳပ္ထား၏။ ထုိအမ်ဳိးသမီးမ်ားကိုဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနသည့္အသက္တာမီလြတ္ေျမာက္ရန္ထြက္ေျပးႏိုင္ခဲ့လွ်င္ “ရွာရဒန္ - ဆာဒန္”အရပ္သုိ႔လာေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္းသူမေျပာျပခဲ့၏။
          သူမသည္ရြာမ်ားသို႔ႏြားလွည္းျဖင့္ခရီၚျပဳကာတရားေဒသနာေဟာေျပာ၍ဆင္းရဲသူမ်ားအားအစားအစာ ႏွင့္အ၀တ္အထည္ေ၀မွ်ရန္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ေပလိမ့္မည္။ ဤအမႈေတာ္လုပ္ငန္းအတြက္လိုအပ္သမွ်ေထာက္ပံ့မႈရ ရန္ဘုရားသခင္ထံသူမမွီခိုအားထားခဲ့၏။ ဟိႏၵဴယဇ္ပုေရာဟိတ္မ်ားက သူမကိုဆန္႔က်င္မုန္းတီးခဲ့ၾကသည္။ အေၾကာင္းမွာ၀တ္ေက်ာင္းေတာ္ရွိအမ်ဳိးသမီးမ်ားစြာကိုေက်းကၽြန္ဘ၀မွသူမကလြတ္ေျမာက္ေစခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။တစ္ႀကိမ္တြင္ဂူဂ်ရတ္(Gujarat)အ၇ပ္မွအမ်ဳိးသမီးငယ္တစ္ဦးသည္ဆိုးညစ္ေသာယဇ္ပေရာဟိတ္မ်ား ထံမွထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ရန္ဘုံုေဘၿမိဳ႕ရွိေဆးရံုတစ္ရံုသုိ႔ေစလႊတ္ျခင္းခံရသည္။သုိ႔ရာတြင္ယဇ္ပေရာဟိတ္ မ်ားကသူမကိုရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့ၿပီးသူတို႔ထံျပန္လာေစလိုၾကသည္။ ထိုအမ်ဳိးသမီးငယ္သည္သူတုိ႔ထံသြားရန္ျငင္းဆို ခဲ့သည္။ အေၾကာင္းမွာသူတုိ႔သည္သူမအားက်ာပြတ္ႏွင့္ရိုက္လိမ့္မည္ကိုစုိးရိမ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။သူမထြက္ ေျပးလြတ္ေျမာက္မႈမရွိေစရန္ေဆးရံုကိုေန႔ေရာညပါေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။ သို႔ရာတြင္သူမလြတ္ေျမာက္ေစရန္ ရာမာဘုိင္ကသူမ၏မိတ္ေဆြတစ္ဦးအားျဖင့္ကူညီခဲ့ၿပီး “ရွာရဒ - ဆာဒန္”သို႔သြားေရာက္ေစခဲ့၏။
          ရာမာဘုိင္၏ေက်ာ္ၾကားမႈသည္ အိႏိၵယတစ္ႏုိင္ငံလံုးသာမက အျခားတုိင္းႏုိင္ငံမ်ားအထိျပန္႔ႏွံ႔ခဲ့၏။ “ဆာရိုဂ်ီနီ”ကဲ့သို႔ အိႏိၵယေခါင္းေဆာင္မ်ားကသူမအားအိႏိၵယျပည္၏ႀကီးျမတ္ေသာသမီးေတာ္တစ္ပါးအေနျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ၾကသည္။ အျခားတုိင္းျပည္မွလူမ်ားကလည္းဆုေတာင္းေပးျခင္း၊ အလွဴေငြလွဴျခင္းျဖင့္သူမကုိ စတင္ကူညီခဲ့ၾကသည္။

မုကတီ (Mukti)
          ၇ာမာဘို္င္၏လုပ္ငန္းသည္ျပန္႔ႏွံ႔ခဲ့ၿပီးရွာရဒ - ဆာဒန္သို႔လာေရာက္သည့္အမ်ဳိးသမီးအားလံုးအတြက္အ ခန္းမရွိခဲ့ေခ်။ထို႔ေၾကာင့္ ပူနား(Poona)အရပ္အနီးရွိ ခက္ဂ်ဴန္(Khedgaon)အရပ္၌ေျမကြက္၀ယ္ၿပီး ရွာရဒ - ဆာဒန္ ႏွင့္ခပ္ဆင္ဆင္တူေသာအိမ္တစ္လံုးတည္ေဆာက္ခဲ့၏။ ထုိအိမ္ကို မုကတီ“ကယ္တင္ျခင္း” ဟုမည့္ ေခၚခဲ့သည္။
          “မုကတီ”တည္ေထာင္ျခင္းႏွင့္ထိုအမႈေတာ္လုပ္ငန္းအတြက္ဘုရားသခင္ထံမ်ားစြာဆုေတာင္းခဲ့ၾက၏။ ဤအိမ္သို႔လာေရာက္သည့္အမ်ဴိးသမီးငယ္မ်ားကိုအသံုး၀င္မည့္လုပ္ငန္းမ်ားကိုသင္ၾကားေပး၏။ သုိ႔မွသာဤ အိမ္မွထြက္ခြာသြားသည့္အခါအလြယ္တကူအလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေတြ႔ရွိႏိုင္မည္။ အမ်ားစုမွာ သူနာျပဳမ်ား၊ ရက္ကန္းယက္သူမ်ား၊ ဥယ်ာဥ္ၿခံေျမစိုက္ပ်ဳိးသူမ်ား၊ က်မ္းစာသင္ဆရာမ်ားႏွင့္ အိမ္ရွင္မမ်ားျဖစ္သြားၾက သည္။ အမ်ဳိးသမီးငယ္တစ္ဦးဦးက အသက္တာသစ္ကုိအစျပဳရန္“မုကတီ”မွထြက္ခြာသြားတိုင္း၊ သူမေနရာအတြက္အ စား၀င္ေရာက္လာသူရွိစၿမဲျဖစ္၏။
          အိႏိၵယျပည္အလယ္ပိုင္း၌အစာငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႈေဘးအႏၱ၇ာယ္က်ေ၇ာက္ၿပီးလူမ်ားစြာေသဆံုးခဲ့ရ၏။ ရာမာဘုိင္ကိုယ္တုိင္အစာငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႈဒဏ္ခံစားခဲ့ရေသာေန႔ရက္မ်ားကုိသတိ၇ၿပီး ထိုဒုကၡသည္မ်ားအား ကူညီမစရန္တစ္စံုတစ္ရာျပဳလုပ္ဖို္႔ဆႏၵရွိခဲ့၏။ အကူအညီလိုအပ္ေနသည့္အမ်ဳိးသမီးဦးေရမွာ(၃၀၀)ရွိ၏။ သို႔ရာ တြင္သူမဘာလုပ္ႏိုင္မည္နည္း။မူကတီ၌လူျပည့္လွ်ံေနၿပီးသားျဖစ္၏။ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကိုသူမေရးသားၿပီး စတင္ ဆုေတာင္းခဲ့၏။ မၾကာမွသူမ၏စာကိုဖတ္ၿပီးခရစ္ယာန္မ်ားကစတင္ကူညီေပးခဲ့၏။ ထိုအမ်ဳိးသမီးမ်ားကိုကူညီရန္ လုံေလာက္ေသာေငြေၾကးရွိခဲ့၏။

ေကာင္းစြာျပဳခဲ့ၿပီ
          ၇ာမာဘုိင္သည္ခရစ္ေတာ္အတြက္အၿမဲတမ္းမအားမလပ္လုပ္ေဆာင္ခဲ့သူျဖစ္၏။ သူမသည္မၾကာခဏ ခရီးလွည့္လည္ၿပီးသြန္သင္ျခင္း၊ ေဟာေျပာျခင္းျပဳခဲ့၏။ မာရတီ(Marathi)ဘာသာျပန္စကားျဖင့္သီခ်င္းမ်ား၊ ဓမၼ ေတးမ်ားကိုပင္သူမေရးစပ္ခဲ့၏။ ႏွိမ့္ခ်စြာအစျပဳခဲ့ရာမွခုိကိုးရာမဲ့အိမ္(၂)အိမ္တြင္ေနထိုင္သူမ်ားျပားလာခဲ့ေသာ ေၾကာင့္ “မုကတီ”တစ္အိမ္တည္းတြင္ပင္အမ်ဳိးသမီးငယ္မ်ားႏွင့္အမ်ဳိးသမီးဘကီးမ်ား(၂၀၀၀)နီးပါးရွိခဲ့၏။ ရာမာဘုိင္ကိုကူညီေထာက္ပံံ့ေပးမည္လက္ေထာက္ဆရာ/ဆရာမမ်ားတစ္ရာေက်ာ္ခန္႔ရွိခဲ့၏။
          ေနာက္ဆံုး(၁၉၂၂)ခုႏွစ္တြင္ပန္ဒီတာရာမာဘိုင္သည္သခင္ဘုရား၏“ေကာင္းစြာျပဳခဲ့ၿပီ”ဟူေသာအသံ ေတာ္ကိုၾကားကာထာ)ရဆုလာဒ္သရဖူယူရန္သြားခဲ့ေပသည္။သို႔ရာတြင္သူမ၏အမႈေတာ္လုပ္ငန္းမွာဆက္လက္တည္တံ့ခုိင္ၿမဲခဲ့၏။ယေန႔တိုင္“မူကတီ”သာသနာျပဳလုပ္ငန္းသည္အိုးမဲ့အိမ္မဲ့သူမ်ားႏွင့္အပယ္ခံလူတန္းစားမ်ားအတြက္ကယ္ဆယ္ေရးစခန္းတစ္ေနရာအျဖစ္ဆက္လက္တည္ရွိကာရာေပါင္းမ်ားစြာေသာသူတုိ႔သည္ေက်နပ္ အားရမႈရွိေသာအသံုး၀င္ေသာအသက္တာကိုထုိေနရာ၌ေတြ႔ၾကသည္။
          ကုိယ္ေတာ္တစ္ဖန္ျပန္ႀကြလာေတာ္မူေသာအခ်ိန္၌ခရစ္ေတာ္ကိုယံုၾကည္သူတုို႔သည္ရွင္ျပန္ထေျမာက္ ၾကမည္။ရာမာဘိုင္ကမိမိအသက္တာကိုေပးလွဴအနစ္နာခံကာလုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္၀မ္းေျမာက္ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ရခဲ့သည္။ အမ်ဳိးသမီးမ်ားႏွင့္ခေလးသူငယ္မ်ားလည္းရွင္ျပန္ထေျမာက္လာၾကေသာသူမအား“မဂၤလာရွိ ေသာသူ”ဟုေခၚၾကေပမည္။
          ရာမာဘုိင္၏ေအာင္ျမင္မႈႏွင့္သူမ၏အမႈေတာ္လုပ္ငန္းကလူမ်ားစြာကိုအံ့ၾသေစခဲ့၏။ဤကဲ့သုိ႔ဘယ္လို ျဖစ္ႏို္င္ခဲ့ပါသနည္း။မိမိလူတုိ႔ကအပယ္ခံဇာတ္နိမ့္လူတန္းစားတစ္ဦးအျဖစ္ျပဳမူဆက္ဆံခံရၿပီးအားအင္ခ်ည့္နဲ႔ေန ေသာ“ဘရာမင္”အမ်ဳိးမုဆုိးမတစ္ဦးကဘုရားသခင္ႏွင့္လူ႔ေဘာင္အသုိင္းအ၀ုိင္းအတြက္ဤမွ်ေဆာက္လုပ္ႏိုင္ ျခင္းမွာအဘယ္သုိ႔လုပ္ေဆာင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သနည္း။ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္မွာသူမ၏အသက္တာကိုခရစ္ေတာ္ဘု ရားလက္ေတာ္ထဲလံုး၀ဆက္ကပ္အပ္ႏွံလိုက္ေသာအခါကုိယ္ေတာ္ကအသံုးျပဳေတာ္မူခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ္ေတာ္၏ခြန္အားျဖင့္စြမ္းႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
          ရာမာဘိုင္က “ကၽြႏု္ပ္အတြက္ဘုရားသခင္လုပ္ေဆာင္ေပးသမွ်ကိုသင့္အတြက္လည္းကိုယ္ေတာ္လုပ္ ေဆာင္ေပးေတာ္မူႏုိင္ပါတယ္”ဟုေျပာေလ့ရွိသည္။
          “အသက္တာဟာတစ္ခုတည္းပါ၊ မၾကာမီေပ်ာက္ကြယ္မွာ”
          “ခရစ္ေတာ္အတြက္လုပ္ေဆာင္တဲ့အရာသာတည္ၿမဲဧကန္ပါ”

ဆင်းရဲသော်လည်းလူအများကိုချမ်းသာစေသူ


ဟတ်စင်တေလာ(၁၈၃၂ - ၁၉၀၅)
         ဖခင်ပြောပြသောအကြောင်းအရာများစွာ
ကိုဟတ်စင်တေလာလေးကစိတ်၀င်စားစွာအမြဲ
နားထောင်ခဲ့ သည်။ သာအဖ ၂ ယောက်တရုတ်
ပြည်အကြောင်းပြောနေကြသည်။ သာသနာ
ပြုလုပ်ငန်းသစ်များကိုကမ်ဘာအ၀ှမ်းနေရာအနှံ့
အပြား၌စွန့်စွန့်စားစားကြိုးစားလုပ်ဆောင်နေ
ကြသော်လည်းတရုတ်ပြည်၌စီမံကိန်းမရှိသေးသောအချိ်န်ဖြစ်
သည်။ တရုတ်ပြည်၌နောက်ဆုံးသာသနာပြုခဲ့သော ဆရာကြီးသေဆုံးပြီးငါးနှစ်ကြာခဲ့သော်လည်းမည်သည့်သာသနာပြုများကိုမျှမစေလွှတ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ ငါးနှစ်မျှကြာ ရှိသေးသော ဟတ်စင်တေလာသည် ဤအကြောင်းကိုကြားသောအခါ “ကျွန်တော်လူကြီးဖြစ်ရင် သာသနာပြု ဆရာလုပ်ပြီး တရုတ်ပြည်ကိုသွားမယ်” ဟုပြောခဲ့သည်။

ငယ်စဉ်ဘ၀
          ဟတ်စင်တေလာကို (၁၈၃၂) ခု၊ မေလ (၂၁)၇က်နေ့တွင်အင်္ဂလန်ပြည်၌ဖွားမြင်ခဲ့၏။ သူ၏မိဘများ သည် ထူးချွန်ထက်မြက်သော ခရစ်ယာန်ချများဖြစ်ကြသည်။ သူသည်ကျန်းမာရေးအလွန်ချို့တဲ့ချုချာသော ကြောင့်နှစ်နှစ်မျှသာစာသင်ကြားခဲ့ရပြီး အသက်(၁၄)နှစ်တိုင်ကျောင်းမတက်ပဲ နေခဲ့ရ၏။ အိမ်၌သာသင်ကြား လေ့လာခဲ့၏။ သူပအသက်(၄)နှစ်မပြည့်မီဖခင်ဖြစ်ူက ဟေဗြဲအက္ခရာစကားလုံးများကိုသင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သိခဲ့ကြသည့်အတို်င်းဟတ်စင်တေလာသည် ငယ်စဉ်ကလေးဘ၀ကပင်ကမ်ဘာပေါ်ရှိသာသနာပြုလုပ် ငန်းတိုင်း၌လိုအပ်မှုများကိုလုပ်ဆောင်ပေးရန်စိတ်အလွန်ပြင်းပြခဲ့သည်။

ပြောင်းလဲခြင်းနှင့်ခေါ်တော်မူသံ
          ဟတ်စင်တေလာသည် ကလေးဘ၀မှစတင်၍၀ိညာဉ်ရေးရာအသိုင်းအ၀ိုင်း၌ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ အသက်(၁၄)နှစ်သားအရွယ်တွင်“အမှုပြီးပြီဟူသောေ၀စာတစ်စောင်ဖတ်ခဲ့ရ၏။ မိမိသည်အပြစ်သားဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ပြီး ခရစ်တော်ကိုကယ်တင်ရှင်အဖြစ်လက်ခံယုံကြည်ခဲ့၏။
          ခရီးထွက်ရာမှပြန်လာသောမိခင်ကိုသူ၏အဖြစ်အပျက်များကိုပြောပြခဲ့၏။ မိခင်က သူမသိပြီးသားဖြစ် ကြောင်းပြောရာ၊ဟတ်စင်တေလာသည်အံ့အားသင့်စွာဖြင့်မည်ကဲ့သို့သိနေကြောင်းမေးလို်က်၏။ ဟတ်စင်တေ လာပြောင်းလဲသောနေ့တွင်သူမသည်သားနှင့်မိုင်(၇၀) (သို့မဟုတ်) (၈၀)ေ၀းသောအရပ်၌ရှိနေပြီး စိုးရိမ်မှု၀န် တာဖြစ်ကာဘုရားသခင်ထံမှသားဟတ်စင်အတွက်စိတ်ချမှုရသည့်တိုင်သူမဆုတောင်းခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းကြောင်းပြန်ပြောပြခဲ့၏။
          ပြောင်းလဲပြီးလအနည်းငယ်အကြာတစ်ရက်သောနေ့လည်ခင်းအချိ်န်တွင်ဟတ်စင်တေလာသည် သမ္မာမကျမ်းစာကိုယူ၍အိပ်ယာကုတင်ဘေး၌ဒူးထောက်ကာစတင်ဆုတောင်းခဲ့သည်။ သူ၏အနာဂတ်အတွက် ဆုတောင်းခဲ့ပေသည်။
          “သခင်၊ ကိုယ်တော်သည်လုပ်စေလိုတဲ့အရာကိုမပြောမချင်းကျွန်တော်ဒီနေ့အခန်းထကြ မထွက်တော့ ဘူး”ဟူ၍ဆုတောင်းရာသခင်ဘုရားက“င့ါအတွက် တရုတ်ပြည်ကိုသွားလော့”ဟုပြောနေသကဲ့သို့သူခံစားမိခဲ့၏။ ထိုအချိန်မှစ၍သူ့စိတ်နှလုံးသည်တရုတ်ပြည်အပေါ်၌သာစွဲလန်းသောအာရုံရှိခဲ့ပြီး ဘုရာသခင်၏ခေါ်တော်မူသံ ကိုသံသယမဖြစ်ခဲ့တော့ချေ။
         
သာသနာပြုတစ်ဦးဖြစ်ရန်ပြင်ဆင်ခြင်း
          တရုတ်ပြည်၌(နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့်)အမှုတော်ဆောင်ရန်သူ့ကိုယ်ကိုစိတ်အားထက်သန်စွာပြင်ဆင်နေ ခဲ့၏။ တရုတ်ပြည်အကြောင်းတွေ့သိနိုင်သမျှကိုစတင်လေ့လာဖတ်ရှုခဲ့၏။ ၀ိညာဉ်ရေးရာရင့်ကျက်နက်ရှိုင်းသော အသက်တာရှိရန်သူတောင့်တခဲ့ပြီးသန့်ရှင်းသော၀ိညာဉ်တော်နှင့်ပြည့်၀ရန်လည်းစတင်ဆုတောင်းခဲ့သည်။
          “ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်ကိုကယ်တင်ခဲ့ပြီဖြစ်၍မည်သည့်အရာကိုမဆိုဘုရားသခင်လမ်းညွှန်တော် မူသည့်အတိုင်းကိုယ်တော့်အတွက်လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်”ဟုဂတိပဋိညာဉ်ပြုခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကဆုတောင်း ချက်ကိုအဖြေပေးတော်မူပြိး သူသည်ဘုရားသခင်နှင့်ပဋိညာဉ်ပြုခဲ့သည့်အတိုင်းလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
          ခက်ခဲမှုများရှိသော်လည်းလူဆရာမပါဘဲကျေးဇူးတော်အာဖြင့်ရှင်လုကာခရစ်၀င်ကျမ်းကိုတရုတ်ဘာ သာသို့ပြန်ဆုနို်င်ခဲ့ပေသည်။ သူသည်ခက်ခဲသောအလုပ်နှင့်လေကောင်းလေသန့်ရှူခြင်း၊လေ့ကျင့်ခန်းများအ တွက်မိမိကိုယ်ကိုစည်းကမ်းတကျနေထို်င်ခဲ့၏။ သူသည်ဇိမ်ခံပစ္စည်း အသုံးအဆောင်များကိုစွန့်ပယ်ပြီး အမှု တော်ဆောင်ရန် အခွင့်အလမ်းမှန်သမျှကို အရယူခဲ့သည်။
          ဖခင်၏ကုန်သည်လုပ်ငန်းကိုကူညီဆောင်ရွက်နေစဉ်အမှုတော်အတွက်အထောက်အကူရရန် လက် တင်၊ ဂရိ၊ ဓမ္မပညာနှင့်ဆေးကုသခြင်းပညာရပ်များကိုလေ့လာခဲ့၏။
          ခရစ်တော်နာမအတွက်လုပ်ဆောင်နေသောကမ်ဘာတ၀န်းရှိသာသနာပြုအဖွဲ့များနှင့်လည်းအကျွမ်းတ၀င်ရှိခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့်တရုတ်အမျိုးသားအဖွဲ့ချုပ်(နောင်တွင်တရုတ်ပြည်ဧဝံဂေလိအဖွဲ့)နှင့်သိကျွမ်းခဲ့သည်။
          အသက်(၁၉)နှစ်သားအရွယ်တွင်ဆေးကုသခြင်းပညာကိုပိုမိုလေ့လာရန်လန်ဒန်သို့သွားခဲ့၏။ ထိုဒေသ ၌ပြင်းထန်သော၀ိညာဉ်ရေးပညတ်များကိုဖြတ်ကျော်ခဲ့ရ၏။ဆင်းရဲကျပ်တည်းမှုနှင့်ခက်ခဲမှုပြဿနာကြီးများက သူ့အားခရစ်တော်နှင့်ပိုမိုနီးကပ်စွာအသက်ရှင်စေခဲ့၏။ မိမိကိုယ်ကိုငြင်းပယ်သောအသက်တာဖြင့်ငွေ၏သုံးပုံ နှစ်ပုံ(၂/၃)ကိုခရစ်တော်အတွက်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က လန်ဒန်သူနှင့်သင်ဆုံတွေ့ခဲ့ပါက “သာသနာပြု လုပ်ငန်း၌သူ့အား ဘုရားသခင်ဘယ်လိုအသုံးပြုနို်င်လိမ့်မလဲ”ဟူ၍သံသယ၀င်လိမ့်မည်။ သူ့ပုံသဏ္႑ာန်မှာပန်လှီ သေးသွယ်ခိျနဲ့သောကိုယ်ခန္ဓာနှင့်အငြိမ်းစားယူရသော(အသက်ကြီးသူ)ကဲ့သို့ဖြစ်၍လူ့သဘောအားဖြင့်ပြောရ လျှင်သာသနာပြုတစ်ဦးဖြစ်ရန်ကိုက်ညီ(အံ၀င်ဂွင်ကျ)ဖြစ်သူမဟုတ်ချေ။ သို့ရာတွင်ဘုရားသခင်၏ဂတိတော် မှာ “င့ါကိုခွန်အားနှင့်ပြည့်စုံစေတော်မူသောခရစ်တော်အားဖြင့်ခပ်သိမ်းသောအမှုတို့ကိုငါတတ်စွမ်းနိုင်၏။” (ဖိ ၄း၁၃) ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ထံသို့ခပ်သိမ်းသောဘုန်းအသရေရောက်ရှိစိမ့်သောငှာ၊ရံဖန်ရံခါဟတ်စင်တေလာ ကဲ့သို့အာနည်းသောသူများကို အသုံးပြုတော်မူသည်။
           
လန်ဒန်မြို့၌နေစဉ်ကာလ
 ဟတ်စင်တေလာ၏ယုံကြည်ခြင်းကိုမကြာခဏစစ်ဆေးခံခဲ့ရ၏။ နေအိမ်မှသူ အလုပ်လုပ်သောဆေးရုံသို့ဘတ်စ်ကားခပေးရန်မတတ်နိိုင်သောကြောင့် သူသည်(၈)မိုင်ခရီးလမ်းလျှောက်ခဲ့ရဖူး ၏။ သူစားသောအစာမှာလည်းအနည်းငယ်မျှဖြစ်ပြီး မနက်နှင့် ညစာအတွက်ပေါင်မုန့်တစ်လုံးသာဖြစ်၏။တစ်ချိန် ၌အသည်းအသန်ရောဂါတစ်ခုဖြင့်သေဆုံးသောလူနာတစ်ဦးကိုခွဲစိတ်စစ်ဆေးခဲ့ရာမှသူ့လက်၌အဆိပ်တက်ပြီး ရုတ်တရက်ဖျားနာခဲ့၏။ သူသည်သေလုနီးပါးအခြေနေသို့ရောက်ပြီးတရုတ်ြပ်ညသည်သူ့အတွက်အိပ်မက်တစ်ခု များလားဟူ၍စဉ်းစားတွေးတောမိခဲ့၏။ သို့သော်လည်းယုံကြည်ခြင်းခိုင်မြဲခဲ့ပြီး မကြာမီပြန်လည်ကျန်းမာလာ၏။ ဤအတွေ့အကြုံများဖြင့် သူ၏ယုံကြည်ခြင်းမှာပိုမိုသန်စွမ်းလာခဲ့ပေသည်။

တရုတ်ပြည်၌ မိတ်ဆွေသုံးဦးကသူ့အားနှုတ်ဆက်ပွဲပြုလုပ်ပေးပြီးနောက်(၁၈၅၃)ခု၊စက်တင်ဘာလ၌ဟတ်စင်တေလာ သည် ကိုယ်တော်အလိုရှိရာနှင့် ရူပါရုံဖြစ်သည့်ေ၇လမ်းခရီးနှင်ခဲ့သည်။ သူသည်တရုတ်ပြည်ဧဝံဂေလိအသင်း ချုပ်ကြီး၏အုပ်ချုပ်မှုအစီအစဉ်အောက်မှသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ရေလမ်းခရီးငါးလခွဲမျှကြာခဲ့ပြီး ဟတ်စင်အသက် (၂၂)နှစ်အရွယ်တွင်တရုတ်ပြည်၊ရှန်ဟိုင်းမြို့သို့ဆိုက်ရောက်ခဲ့၏။ ဘုရားသခင်ဂတိပေးထားတော်မူသောမြေပေါ် ၌ခြေခြခွင့်ရသောအခါ ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင်စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့၏။ နောက်ပိုင်းတွင်သူသည်တရုတ်ပြည်မကြီး အတွင်းသို့၀င်သည့်ဧဝံဂေလိတံခါးကိုဖွင့်မည့်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းသိလာခဲ့၏။
          တရုတ်ပြည်သို့ခြေချမိသောအခါသူ့အားကြိုဆိုမည့်သူတစ်ဦးမျှမရှိ။ မိတ်ဆွေများလည်းမရှိခဲ့ချေ။ ရှန်ဟိုင်းမြို့သည်သူပုန်များ၏လက်အောက်၌ရှိပြီး ကုန်ဈေးနှုန်းများလည်းအလွန်ကြီးမြင့်ကြောင်းသူသိလာခဲ့၏။ လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည့်သူ့အတွက်ဤအရာများသည် အားရစရာကောင်းသောအရာများမဟုတ်ချေ။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်၌သူ၏ယုံကြည်ခြင်းမှာကြီးမားခိုင်ခန့်လှပေသည်။
          သူသည်တရုတ်လူမျိုးများကိုခရစ်တော်ထံပို့ဆောင်ရန်အလွန်စိတ်အားထက်သန်လျက်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့်သူသည်အနည်းငယ်မျှသာသိသော်လည်းဧဝံဂေလိတရားဟောရန်ေ၀စာများနှင့်တကွသွားရောက် သက်သေခံခဲ့၏။ သက်သေခံဆောင်ရွက်စဉ်တရုတ်ဘာသာ“စကားလုံးအသစ်”မျာလေ့လာသဖြင့်တရုတ်ဘာ သာစကားကိုပိုမိုကျွမ်းကျင်စွာအသုံးပြုတတ်လာ၏။ သာသနာပြုများတစ်ခါမျှမရောက်သေးသောနေရာဒေသ များသို့သွားရောက်ခဲ့၏။ ထိုအချိန်ကတရုတ်ပြည်၌သူပုန်များရှိသောကြောင့်ခရီးသွားလာရန်အန္တရာယ်ကြီးမား လွန်းလှပါသည်။
          တစ်ချိ်န်၌အရပ်မြင့်ပြီးခွန်အားကြီးသောအရက်မူးသမားတစ်ဦး၏နှောက်ခြင်းခံခဲ့ရ၏။ ဟတ်စင်၏ဆံပင် ကိုဆွဲပြီးကြမ်းတမ်းစွာဆွဲလှည့်ပစ်ခြင်းကြောင့်သူ့ခမြာမေ့မြောလုမတတ်ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ သို့ရာတွင်ခရစ်ယာန်စာပေ ဖြန်ပေ၀ခြင်းလုပ်ရန်ထိခိုက်မည်စိုး၍ပြဿနာကိုရှောင်ပြီးေ၀စာဖြန့်ေ၀ခြင်းကိုသာဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။ သူ့ကိုဆန့်ကျင်သူများကပို၍ဒေါသထွက်ကြကာအစိုးရအရာရှိတစ်ဦးထံအတင်းဆွဲခေါ်သွားခဲ့ကြ၏။ထိုအရာရှိ သည်အလွန်ကြင်နာသနားတတ်ပြီး ဟတ်စင်ထံမှဓမ္မသစ်ကျမ်းစာအုပ်ကိုလက်ခံခဲ့၏။
          ဟတ်စင်၏နှလုံးသားဆန္ဒမှာ ပြည်မကြီးရှိသတင်းကောင်းမကြားဖူးသေးသောသူများစွာထံ ဧဝံဂေလိ တရားေ၇ာက်ရှိရန်ဖြစ်၏။ “ခပ်သိမ်းသောသူတို့ကိုကယ်တင်ခြင်းအလို့ငှာ ခပ်သိမ်းသောသူတို့၌ခပ်သိမ်းသော အရာဖြစ်၏”ဟူသောရှင်ပေါလု၏ခံယူချက်အတိုင်းတရုတ်အမျိုးသား၀တ်စုံကို၀တ်ဆင်ပြီး တရုတ်လူမျိုးများနည်း တူအသက်ရှင်ခဲ့၏။အချို့သောဥရောပတိုက်သားများနှင့်သာသနာပြုဆရာများကထိုသို့လုပ်ခြင်းကိုမနှစ်သက်ကြသော်လညး်ဤနည်းဖြင့်တရုတ်ပြည်မကြီးအတွင်းသာသနာရောက်ရှိအောင်သူလုပ်ဆောင်ခဲ့၏။ သူ၏ကြိုးစားမှု ကြောင့်လအနည်းငယ်အတွင်းပထမဆုံးယုံကြည်ပြောင်းလဲလာသူတစ်ဦးအားဖြင့်ဘုရားသခင်ချီးမြှင့်ခြင်းကိုခံခဲ့ ရ၏။

ရှုပ်ထွေးသော်လည်းစိတ်မပျက်
          ဟတ်စင်အမှုတော်ဆာင်စဉ်မကြာခဏစိတ်ဓါတ်ကျရန်စုံစမ်းနှောက်ယှက်ခြင်းခံခဲ့ရ၏။ သူ၏ရှေ့အနာ ဂတ်သည်မဲမှောင်လျက်ရှိသဖြင့်“ကျွနု်ပ်၏လမ်းခရီးသည်တစ်ချိန်လျှင်ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းရန်အမြဲရှင်းလင်းလျက်ရှိပြီးကျွန်ုပ်သည်ဘုရားသခင်ကိုမျှော်လင့်ရမည်၊ ကိုးစားရမည်၊ သို့မှသာအားလုံးကောင်းမွန်လာမည်”ဟုစာရေး ထားခဲ့၏။သူ၏သာသနာပြုလုပ်ငန်းသည် အလွန်အေးဆေးပြီး သူ့အတွက်ငွေကြေးများလည်းမှန်မှန်ရောက်ရှိ ခြင်းမရှိချေ။
          သူသည် “စန်ဂျင်(န်)”မြို့၌သာသနာပြုဆေးခန်းတစ်ခတည်ထောင်ကာထိုဆေးခန်းအားဖြင့်ထောင် ပေါင်းများစွာသောသူတို့ကိုခရစ်တော်ထံပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့၏။ သို့ရာတွင်ဗြိတိသျှအစိုးရကိုယ်စားလှယ်များက သူ့ အားပြည်မကြီးအတွင်းပိုင်းသို့မသွားရန်၊ အကယ်၍သွားခဲ့လျှင်ကာကွယ်ပေးမည်အဟုတ်ကြောင်းပြောခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ဟတ်စင်သည်သူ၏အသက်အန္တရာယ်လုံခြုံရေးထက်ဧဝံဂေလိတရားမကြားသိရသေးသူများထံ ဧဝံဂေလိတရားရောက်ရှိရေးကိုပို၍အလေးထားခဲ့၏။ ခင်မင်ရင်းနှီးသောသူ၏မိတ်ဆွေများ၊သူနှင့်အတူအလုပ် လုပ်ပြီးပျောက်ဆုံး၀ိညာဉ်များအတွက်သူကဲ့သို့ပင်စိုးရိမ်ပူပန်တတ်သောအမှုတော်ဆောင်ဗီလီယန်ဗန်း(စ်)သေ ဆုံးသွားသောသတင်းကြောင့်စိတ်ပျက်စရာတွေ့ကြုံရပြန်၏။ဟတ်စင်သည်ဗီလီယန်ဗန်း(စ်)နှင့်မိတ်သဟာယ ဖွဲ့ခြင်းအားဖြင့်အထောက်အကူအကျိုးဖြစ်ထွန်းခဲ့၏။သို့ရာတွင်ဗန်း(စ်)သည် (၁၈၅၆)ခုနှစ်အတွင်းအဖမ်းဆီးခံရ ပြီးအသတ်ခံခဲ့ရ၏။
          သို့သော်လည်းဟတ်စင်အားဘုရားသခင်က ဦးဆောင်လျက်ဆရာ၀န်လုံး၀မရှိသည့်သငေ်္ဘာဆိပ်မြို့ တစ်မြို့ဖြစ်သောနင်ပိုမြို့၌စတင်အမှုတော်ဆောင်ရန်ထွက်ခဲ့၏။နင်ပိုမြို့အသွားလမ်းခရီး၌သူ့ကျွန်ကသူ၏ ဥစ္စာ ပစ္စည်းများကိုလုယက်ကာသူ့ကိုစွန့်ပစ်ထားခဲ့၏။ အစာငတ်ပြတ်မှု၊ အိပ်ရေးပျက်မှု၊ ခန္ဓာပိုင်းချို့ယွင်းမှုများ ကြောင့်အားအင်ကုန်ခန်းလျက်ရှိခ့ဲ၏။ လမ်းဘေးနား၌မေ့မျောလုမတတ်ဖြစ်ခဲ့၏။ သို့သော်လည်းသူစွဲလန်း ခြင်း မှာဆုံးရံှုးသွားသည့်သူ့ပစ္စည်း မဟုတ်ပဲပျောက်ဆုံး၀ိညာဉ်များအတွက်ဖြစ်ပြီးထိုသူတို့အားခရစ်တော်အကြောင်း ဟောပြောခဲ့၏။ နင်ပိုမြို့၌တွေ့ဆုံခဲ့သောမာရီယာဒိုင်ရာ(Maria Dyer)နှင့်လက်ထပ်ခဲ့၏။ ဖျားနာသောသူတို့ကို အတူတကွကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြပြီးတရုတ်လူမျိုးများပြုလုပ်ခြင်းကြောင့်သူ့ကျန်းမာရေးထိခိုက်လာသည်။ ထို့ကြောင့်တရုတ်ပြည်၌(၇)နှစ်အမှုတော်ဆောင်ပြီးနောက်ကျန်းမာရေးအရ အင်္ဂလန်သို့ပြန်ခဲ့ရ၏။

တရုတ်ပြည်တွင်းသာသနာလုပ်ငန်း လန်ဒန်မြို့၌ဆေးပညာသင်ကြားခြင်းကိုလဲအဆုံးသတ်လေ့လာခဲ့၏။ ပြည်နယ်(၁၁)ခုရှိလူသန်း(၃၈၀) အတွက်သာသနာပြုတစ်ယောက်မျှပင်မရှိသောတရုတ်ပြည်ကိုသတိရစေရန်တရုတ်ပြည်မြေပုံကိုသူ့အိမ်နံရံ၌ ချိတ်ဆွဲထား၏။ တရုတ်ပြည်အတွက်လိုအပ်ချက်များကိုဖော်ပြသည့်ဆောင်းပါးများနှင့်လက်ကမ်းစာစောင်များ ကိုရေးသားခဲ့သည်။ ထိုပြည်နယ်(၁၁)ခုသို့သွားေ၇ာက်မည့်သာသနာပြု(၂၄)ဦးရရန်သူဆုတောင်းခဲ့၏။ (၂)၇က်မျှကြာပြီးနောက်“တရုတ်ပြည်တွင်းသာသနာလုပ်ငန်း”သည်ယုံာကည်ခြင်းအားဖြင့်မည်သို့အစ ပြုခဲ့ကြောင်းဖော်ပြခြင်းဖြစ်၏။ ဟတ်စင်က ဤအရာမှာအနည်းငယ်သောငွေကြေးဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင် ၏ကတိတော်များကြောင့်ရရှိကြောင်းပြောခဲ့၏။
          ဘုရားသခင်သည် ဟတ်စင်၏ဆုတောင်းချက်ကိုအဖြေပေးတော်မူခဲ့ပြီး၊ (၁၁)လခန့်ကြာသောအခါသူ ဆုတောင်းခဲ့သောသာသနာပြု(၂၄)ဦးရရန်သူဆုတောင်းခဲ့၏။ (၂)ရက်မျှကြာပြီးနောက်“တရုတ်ပြည်တွင်းသာသ နာလုပ်ငန်း”သည်ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်မည်သို့အစပြုခဲ့ကြောင်းဖော်ပြခြင်းဖြစ်၏။ ဟတ်စင်ကဲ့သို့ကျန်သာသနာ ပြုအယောက်တိုင်းသည် အာမခံချက်လစာမရှိဘဲ ဘုရားသခင်၏ကတိတော်အပေါ်၌ရပ်တည်လျက်သွားခဲ့ကြ ခြင်းဖြစ်၏။ သူတို့ဘယ်အရပ်သိို့သွားလိမ့်မည်ကိုမသိပဲလျက်ခရီးထွက်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်၏။ တရုတ်ပြည်၌သူတို့ကို ကြိုဆိုဧည့်ခံမည့်သူတစ်ယောက်မျှမရှိချေ။ နို်င်ငံခြားသားများကို ဆန့်ကျင်သောတိုင်းပြည်၏အတွင်းပိုင်းသို့သွား ရန်သူတို့ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသားဖြစ်ကြ၏။ သငေ်္ဘာပေါ်၌ပင်သငေ်္ဘာသား(၃၄)ယောက်အနက်အယောက်(၂၀) ကျော်ကခရစ်တော်ကိုယုံကြည်လက်ခံခဲ့၏။ဟတ်စင်တေလာက“ပင်လယ်ကိုဖြတ်ကျော်ခြင်းကသာသနာပြုဖြစ်လာရန်ဘယ်တော့မှမလုပ်ပေးနိုင်ချေ”ဟုမကြာခဏပြောလေ့ရှိခဲ့၏။ မိမိအိမ်၌ခရစ်တော်အတွက်အသုံးမ၀င်သူ သည်အခြားတိုင်းပြည်၌ကိုယ်တော်အတွက်အသုံး၀င်စေရန်မမျှော်လင့်နိုင်ချေ။

တရုတ်ပြည်သို့နောက်တစ်ကြိမ် ရှန်ဟိုင်းမြို့သို့ရောက်ရှိပြီးနောက်သူတို့၏အသက်တာများကိုစွန့်စားကာတိုင်းပြည်အတွင်းပိုင်းသို့၀င် ရောက်သွားခဲ့ကြ၏။ ငယ်ရွယ်သူဟတ်စင်တေလာသည်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခဲ့၏။မကြာခဏဆိုသလိုပင်သူ တို့ ၌အစားအစာ(သို့)တည်းခိုစရာမရှိခဲ့ကြပေ။ သို့ရာတွင်ဘုရားသခင်အားကိုယ်တော်သည်ဖြည့်ဆည်းပေးတော်မူ ခဲ့၏။ဟတ်စင်တေလာ၏လျှို့၀ှက်ချက်သည်ရိုးသားသောကလေးသူငယ်ကဲ့သို့ယုံကြည်ခြင်းတည်နေသည်။ ယုံ ကြည်ခြင်းအားဖြင့်ကျော်လွှားအောင်မြင်ခဲ့သည့်အခက်အခဲတိုင်းမှာဘုရားသခင်၏သားဖြစ်သူအတွ်ကခွန်အား နှင့်အစာအဟာရဖြစ်၏ဟုသူပြေခဲ့ပေသည်။
          နှစ်ပေါင်း(၂၀)နီးပါးမျှကြာပြီးနောက်တရုတ်ပြည်တွင်းသာသနာလုပ်ငန်းသည်ကြီးထွားလာသဖြင့်သာသနာပြု(၂၂၅)ဦး၊ အသင်းတော်(၅၉)ပါးနှင့်ယုံကြည်သူ(၁၇၀၀)ခန့်ရှိလာခဲ့၏။ သင်တန်းပေးသည့်အိမ်များစတင်ရှိခဲ့ ပြီးထောင်ပေါင်းများစွာသောေ၀စာများနှင့်စာအုပ်များကိုဖြန့်ချိနိုင်ခဲ့သည်။ ဆုံးရှူံးမှုများလည်းရှိခဲ့၏။ ဟတ်စင် တေလာသည်သူ၏ဇနီးနှင့်ကလေး(၃)ဦးဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ သူ၏ဇနီးဖြစ်သူသည်သူ့အသက်တာနှင့်အမှုတော်မြတ် အတွက်(၁၂)နှစ်နီးပါးမျှကူညီလုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးနောက်၀မ်းရောဂါဖြင့်အသက်ဆုံးပါးခဲ့သည်။ သူ့အချစ်ဆုံးသမီး ဖြစ်သူသေဆုံးချိ်န်၌“ကျွန်ုပ်တို့၏နှလုံးသားများသွေးယိုစီးခြင်းဖြစ်ရပေမဲ့ကျွန်ုပ်တို့၏ယေရှုသည်အရာခပ်သိမ်း ကိုကောင်းမွန်စွာလုပ်ဆောင်တော်မူသည်ဟူသောအချက်ကကျန်အရာများထက်ပို၍ပေါ်လွင်ရပေမည်။” ဟု သူရေးသားခဲ့၏။
          သူ၏ဇနီးဖြစ်သူသေဆုံးချိ်န်၌“တစ်ဦးတည်းမဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းမှာဘုရားသခင်သည်ခါတိုင်းထက်ပို မို နီးကပ်စွာရှိတော်မူသည်”ဟုသူရေးသားခဲ့၏။ဤသို့အားဖြင့်အသက်တာ၏ဆုံးရှုံးမှုများအားလုံးကိုသူရင်ဆိုင်ခဲ့၏။
          ဟတ်စင်တေလာသည် အရပ်ရပ်ရှိလူတို့အားတရုတ်ပြည်၏လိုအပ်ချက်များကိုပြောပြခဲ့၏။သို့ရာတွင်ငွေ ကြေးကိုဘယ်သောအခါမျှမတောင်းခံခဲ့ချေ။အမှုတော်ဆောင်များ(သို့)ငွေကြေးလိုအပ်သောအခါတိုင်းဘုရားသခင်ထံတော်၌သာအသနားတော်ခံခဲ့ပေသည်။တရုတ်ပြည်တွင်းသာသနာလုပ်ငန်းအတွက်အလှူငွေယူရန်ဘယ် သောအခါမျှခွင့်မပြုခဲ့ချေ။ ဤမချက်သည်အမှုတော်လုပ်ငန်းကိုဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန်နည်းဥပဒေဖြစ်ခဲ့သည်။

တရုတ်ပြည်သာအစဉ်အမြဲ    
 ဟတ်စင်တေလာသည် အင်္ဂလန်ပြည်သို့အကြိမ်များစွာပြန်သွားသော်လည်းတရုတ်ပြည်သို့သာအမြဲ ပြန် ရောက်ခဲ့၏။ ထပ်မံအိမ်ထောင်ပြုပြီးတရုတ်ပြည်ရှိမြို့တိုင်းကိုခရစ်တော်အတွက်တောင်းဆိုရန်စိတ်ပြဋ္ဌာန်းခဲ့၏။
ကျောရိုးထိခိုက်ဒဏ်ရာကြောင့်သူသည်လပေါင်းများစွာအိပ်ယာထဲလဲလျောင်းနေခဲ့ရ၏။ထိုနေ့ရက်ကာလများအတွင်းဘုရားသခင်ကသူ့အားတရုတ်ပြည်၏လိုအပ်ချက်များနှင့်ဆိုင်သည့်သာ၍ကြီးသောရူပါရုံများပေးတော်မူခဲ့၏။သူပြန်လည်ကျန်းမာလာပြီးသူ၏ဇနီးသည်နှင့်အတူအမေရိကန်ပြည်၊ကနေဒါနို်င်ငံ၊သြစတေးလျနှင့်တောင်အမေ ရိကနို်င်ငံများသို့ခရီးထွက်ကာတရုတ်ပြည်၏လိုအပ်ချက်ကြီးများကိုပြောပြခဲ့၏။သို့ရာတွင်ငွေကြေးကိုဘယ်သော အခါမှမတောင်းဆိုခဲ့ချေ။ (၁၉၀၀)ခုနှစ်၊သူအင်္ဂလန်ပြည်၌ရှိစဉ်သူ၏သာသနာလုပ်ငန်းမိသားစုများမှလူ(၇၉)ဦး ရက်စက်စွာအသတ်ခံရကြောင်းကြားခဲ့ရ၏။ ထိုအထဲတွင်သာသာပြုများ၏သားသမီးငယ်(၂၀)ဦးလည်းပါ၀င်ခဲ့ သည်။(၄)နှစ်ကြာပြီးနောက်သူ၏ဒုတိယဇနီးသည်ကိုဆုံးရှုံးးခဲ့ရ၏။
          အင်္ဂလန်ပြည်တွင်ဟတ်စင်တေလာမနေထိုင်နိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့်(၁၉၀၅)ခုနှစ်တွင် အင်္ဂလန်ပြည်မှ တရုတ်ပြည်သို့သူ၏တစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်မြောက်နှင့်နောက်ဆုံးအကြိမ်ခရီးစဉ်ကိုအစပြုခဲ့၏။တရုတ်ပြည်၌သူ့ အားခမ်းနားကြီးကျယ်စွာကြိုဆိုခံခဲ့ရပြီးဧဝံဂေလိတရားအတွက်တံခါးဖွင့်ရန်နောက်ဆုံးဖွင့်ရန်နောက်ဆုံးပြည် နယ်တစ်ခု၏မြို့တော်“ချန်ရှာ (Changsha)” သို့သွားရောက်ခဲ့၏။ထိုအရပ်သို့ရောက်ပြီးမကြာမီပင်ဘုရားသခင် ၏လူ(ဟတ်စင်တေလာ) သည်သူ၏ဘုရားသခင်နှင့်အတူရှိရန်သွားရောက်ခဲ့ပါတော့သည်။
          သူသေဆုံးချိ်န်၌တရုတ်ပြည်တွင်းသာသနာလုပ်ငန်း၌သာသနာပြု(၈၄၉)ဦးရှိခဲ့ပြီး၊ ကွန်မြူနစ်များက တရုတ်ပြည်ကိုသိမ်းပိုက်ချိန်တိုင်အောင်သာသနာလုပ်ငန်းကိုတရုတ်ပြည်၌လုပ်ဆောင်နေခဲ့၏။ ဟတ်စင်တေ လာသည်ဤလောကကြီး၏စည်းစိမ်ဥစ္စာများ၌အမှန်တကယ်ဆင်းရဲသော်လည်းလူများစွာကိုချမ်းသာစေခဲ့၏။ လျှို့သှက်ချက်မှာ - အသက်ရှင်သောဘုရားသခင်နှင့်နှုတ်ကပတ်တော်၌သူယုံကြည်ကိုးစားခဲ့ခြင်းဟူသောအ ချက်ပင်ဖြစ်၏။ ဘုရားသခင်သည်နှုတ်ကပတ်တော်၌ကတိထားတော်မူသည့်အတိုင်းလုပ်ဆောင်တော်မူ
လိမ့်မည်ဟုသယုံကြည်ခဲ့၏။“ယုံကြည်ခြင်းက မဖြစ်နို်င်တာတွေကို ၇ယ်မောပြီး နာခံမှုက မေးခွန်းများမထုတ် ချေ” ဟူ၍သူပြောလေ့ရှိခဲ့ပေသည်။
         

အာဖရိကတိုက်မှလူဖြူဘုရင်မ


မေရီဆလက်စာ Mary Slessor 
(၁၈၄၈ - ၁၉၁၅) 
နံနက်မိုးအလင်း 
မိုးသည်ရွာသွန်းလျက်ရှိသောလမ်းအတိုင်း
(၁၆)နှစ်အရွယ်အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးလမ်း
လျှောက်သွားစဉ်သူ့နောက်မှဆိုးသွမ်းကြမ်း
တမ်းပုံပေါ်သည့်လူငယ်တစ်အုပ်လို်က်ပါခဲ့၏။
 ခေါင်းဆောင်သည် ထိပ်တွင်ခဲသတ္တုများတပ် ထားသောကြိုးကို
ခေါင်းပေါ်မှေ၀့ှရမ်း ကာသူမအနီး သို့ချဉ်းကပ်လာပြီးမင်းရဲ့ကျမ်းစာ သင်ခန်းစာတွေမေ့သွားပြိ ငါတို့ကိုပစ်ထား ခဲ့အောင်ငါတို့ လုပ်ရ လိမ့်မယ် ဟူ၍ပြောလိုက်၏။
          ပိန်သွယ်သောအမျိုးသမီးမေရီသည် လမ်းလျှောက်ရပ်လိုက်ပြီး မင်းတို့လုပ်ဆောင်ချင်သလိုလုပ်နိုင် တယ် ဟုပြန်ပြောလိုက်၏။ ေ၀့ှရမ်းနေသောကြိုးကြောင့်ခဲသတ္တုများသူမအနီးသို့တဖြည်းဖြညး်နီးကပ်လာသော် လည်းသူမသည်တိမ်းရှောက်လှုပ်ရှားခြင်းမပြုပဲ ရဲ့ရင့်စွာမတ်တတ်ရပ်နေခဲ့၏။ သူမသည် ဘုရားသခင်၏အမှု တော်မြတ်ကိုလုပ်ဆောင်နေသူဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ကသူမအားကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်တော်မူလိမ့်မည်ဖြစ်၏။ သူ မသည် ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်တစ်ခုရှိ ယောက်ျားလေး၊ မိန်းကလေးများကိုကျမ်းစာများသင်ကြားပေးနေသူဖြစ်၏။ ဆိုးသွမ်းကြမ်းတမ်းသောဤလူငယ်တစ်စုသည်သူမ၏ကျမ်းစာသင်တန်းများကိုဖျက်ဆီးရန်ဆုံးဖြတ်ကြပြီးယခုကဲ့သို့လုပ်ဆောင်နေကြခြင်းဖြစ်၏။

          မေရီသည်ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုမရှိကြောင်းသူတို့မြင်သောအခါ မကျေမနပ်ပြစ်တင်ရှုံ့ချနေရာမှ ချစ်ခင် မြတ်နိုးလေးစားသွားပြီးထိုလူငယ်တစ်အုပ်လုံး မေရီ၏ကျမ်းစာသင်တန်းသို့တက်ရောက်ခဲ့ကြ၏။ ဤသည်မှာ ခဲ သတ္တုကြိုးကိုေ၀့ရမ်းသောခေါင်းဆောင်၏အသက်တာပြောင်းလဲသွားသောအချက်ပေတည်း။

အမျိုးသမီးငယ်၏တစ်ဦးအနေဖြင့်
          ဖော်ပြခဲ့သောအမျိုးသမီးငယ်ဖြစ်သူမေရီဆလက်စာကို (၁၈၄၈)ခု၊ ဒီဇင်ဘာလ (၂)ရက်နေ့တွင်စကော့ တလန်ပြည်၌ဖွားမြင်ခဲ့၏။ သူ၏မိဘများသည် ဆင်းရဲသားများဖြစ်ကြ၏။ အသက်(၁၁)နှစ်သမီးအရွယ်တွင်သူ့ မိသားစုစား၀တ်နေရေးအတွက်စက်ရုံတစ်ခုတွင်အလုပ်လုပ်ခဲ့၏။ မနက်(၆)နာရီမွ ညေန(၆)နာရီအထိအလုပ် လုပ်ခဲ့ပြီးညကျောင်းတက်ကာပညာကိုဆည်းပူးခဲ့၏။ စက်ရုံသို့ကျောင်းစာအုပ်ကိုယူသွားကာအလုပ်လုပ်ရင်း ကျောင်းစာကိုလေ့လာခဲ့၏။ 

သူမ၏ကျမ်းစာအုပ်ကိုလညး်ထိုနည်းတူစက်ရုံသို့ယူသွားပြီးဖတ်ရှုခဲ့၏။ ဘုရားသခင် သည်သူမနှင့်နီးကပ်စွာအ တူရှိခဲ့ကာနှုတ် ကပတ်တော်အာဖြင့်ခရစ်တော်ကိုသူမ၏ ကယ်တင်ရှင်အဖြစ်ယုံလက်ခံ ခဲ့ပြီး ခရစ်တော်ကိုချစ်မြတ်နှိုးသောသူတစ်ယောက်လည်းဖြစ်၏။ သူမ၏အနှစ်သက်ဆုံးကျမ်းမှာ ရှင်ယောဟန် ခရစ်၀င်ကျမ်းဖြစ်ပြီး၊ မကြာခဏအိပ်ဖို့ပင်မေ့နေပြီး ညဥ့်နက်သန်းခေါင်တိုင်ကျမ်းစာဖတ်လျက်ရှိသည်။

 သူမ၏ ဖခင်မှာအရက်သမားတစ်ဦးဖြစ်၍အိမ်တွင်းရေးအခြေအနေမလွယ်ကူချေ။ ဖခင်သည်အရက်သောက်ရာမှပြန် လာလျှင်သူမ၏မိခင်ကိုမကြာခဏရိုက်နှက်လေ့ရှိ၏။ တခါတရံမေရီသည် အိမ်အပြင်ဖက်သို့သွားပြီးအမှောင်ထဲ ၌စိတ်မချမ်းမြေ့စွာဖြင့်ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုယိုခဲ့၏။ ဤဆင်းရဲဒုက္ခများက သူမ၏အနာဂတ်အသက်တာနှင့် အမှု တော်အတွက်ရင့်ကျက်သန်စွမ်းစေခဲ့၏။

          မေရီ၏မိခင်သည် ခရစ်ယာန်ကောင်းတစ်ဦးဖြစ်၏။ သားသမီးငယ်များကိုမကြာ ခဏမိမိနားသို့ခေါ်ကာ သခင်ယေရှုနှင့်ကိုယ်တော် အကြောင်းတခါမျှမကြားဖူးသေးသောလူ မဲကလေးသူငယ်များအကြောင်းကို ပြောပြ လေ့ရှိ၏။ ထို်စဉ်ကသူမသည် မိခင်အား အေမ၊ ကျွန်မသာသနာပြုဆရာမဖြစ်ချင်တယ်၊ လူမဲကလေးတွေကို သင်ကြားပေးချင်တယ် ဟုစိတ်အားထက််သန်စွာပြောခဲ့ပေလိမ့်မည်။

          ကလေးများခုန်ပေါက်ကစားချိန်တွင် မကြခဏ တရားဟောခြင်းများပြုလုပ်ပေလိမ့်မည်။ လူမဲကေလး များကိုသခင်ယေရှု၏သ တင်းကောင်းပြောကြား ရန်မေရီသွန်သင်ခဲ့ပေသည်။ ထိုကလေးများသည်အာဖရိက တိုက်အကြောင်းအသေးစိတ်သိကျွမ်းနား လည်လာကြပြီးစိတ်အားထက် သန်မှုပြင်းပြလာကြသဖြင့် မေရီ၏အစ် ကိုဖြစ်သူရောဘတ်ကအာဖရိက တိုက်အတွက်သာသနာပြုဆရာဖြစ် လာရန်မိခင်ကလည်းမျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော်မေရီအသက်(၁၄)နှစ်ပြည့်ပြီးမကြာမီပင် သူမ၏ဖခင်နှင့်အစ်ကိုနှစ်ဦး (ရောဘတ်အပါအ၀င်) သေဆုံး သွားသည်။ 

အိမ်ထောင်တစ်ခုလုံးကိုလုပ်ကျေွးပြုစုရန်မေရီ၏တာ၀န်ဖြစ်လာသည်။ ထိုသို့မိသားစုကိုကြည့်ရှုပြု စုရန်သူမ၏အလိုဆန္ဒကိုငြင်းပယ်ကာကိုယ်ကျိုးစွန့်သောအသက်တာဖြင့်ဆက်လက်အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ ဤ အခက်အခဲဒုက္ခများက သူမအားယခင်ကထက်ပိုမိုသတိ္တရှိပြီးသည်းခံနိုင်စွမ်းပေးခဲ့၏။

အာဖရိကတိုက်အတွက်ခေါ်တော်မူခြင်း
          မေရီဆလက်စာသည် အာဖရိက တိုက်၌သာသနာမပြုမီသူမ ၏နေရင်းမြို့လေးတွင် ခရစ်တော်ကိုစိတ်နှ လုံးအကြွင်းမဲ့ဆက် ကပ်လျက်အမှုတော်ဆောင်ခဲ့၏။ ကျွနု်ပ်တို့သည်အခြား အရပ်ဒေသမျာ၌သက်သေခံခြင်းမပြု မီ၊ မိမိနေရင်းဇာတိမြို့ရွာ၌ သခင်ဘုရားအတွက်သစ္စာရှိစွာ အမှုတော်ဆောင်ဖို့လိုအပ်သည်။ မေရီသည် စက်ရုံ၌ (၁၀)နာရီကြာမျှပင်ပန်းစွာအလုပ်လုပ်ပြီးကျန်အချိန်နှင့် တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် သခင်ဘုရားအ တွက်ဆက်ကပ် လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။ ဤသိို့ (၁၄)နှစ်မျှလုပ်ဆောင်ခဲ့၏။ 

သို့ရာတွင်သူမ၏ရူပါရုံတွင် အာဖရိကတိုက်မှတောအုပ်ကြီး နှင့်တဲကလေးများသာတချိန်လုံးရှိနေခဲ့သည်။
တစ်နေ့အာဖရိကတိုက်မှသာသနာပြုဆရာကြီးဒေးဗစ်လစ်ဗင်းစတုန်းကွယ်လွန်သွားသည့် ၀မ်းနည်းဖွယ်သတင်းသည်စကော့တလန်ပြည်သို့ရောက်ရှိခဲ့၏။ သူ၏နေရာတွင်မည်သူသွားရောက်အမှုတော်ဆောင်မည် နညး် ဟူသောမေးခွန်းဖြစ်ပေါ်ခဲ့၏။ ဤစိန်ခေါ်ချက်ကအာဖရိကတိုက်တွင်သွားရောက်အမှုတော်ဆောင်ဖို့မေရီ ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပိုမိုခု်ိင်မြဲစေခဲ့၏။ 

အာဖရိပကတိုက်တွင်အမှုတော်ဆောင်ဖို့ခေါ်တော်မူသံကိုမေရီကမိခင်အား ပြောကြားရာမိခင် ကလည်းသဘောတူြက်ညဖြူခဲ့ပေသည်။ ထို့ကြောင့်သာသနာပြုဘုတ်အဖွဲ့ကြီးသို့ချက်ချင်း စာရေးခွင့်တောင်းခဲ့ရာအာဖရိကတိုက် ကယ္လဘာ(Calabar) အရပ်တွင် အမှုတော်ဆောင်ရန်လက်ခံလိုက် ကြောင်းပြန်စာရသည်။

          ၁၈၇၆ ခုနှစ်၊ အင်္ဂလန်ပြည်၏တစ်ခုသောနံနက်ခင်းတွင် သငေ်္ဘာတစ်စင်း၏ ကုန်းပတ်ပေါ်မှ မေရီဆလက်စာက သူမ၏မိတ်ဆွေများကိုလက်ေ၀့ှရမ်း ၍နှုတ်ဆက်ပြီး ရေကြောင်းခရီး အစပြုခဲ့သည်။ သငေ်္ဘာပေါ်တွင်အာဖရိက တိုက်သို့ပို့ဆောင်မည့် တိဗက်အရက်ပုလင်းများ စွာပါလာသည်။ မေရီသည် အရက် ပုလင်းများကိုကြည့်ပြီး အရက်ပုလင်းများစွာနှင့် သာသနာပြုတစ်ယောက်ပါလားဟုရေရွတ်ခဲ့၏။ သငေ်္ဘာခရီး စဉ်တွင်သငေ်္ဘာပေါ်ရှိ မိတ်ဆွေတစ်ဦးကသူမအား အာဖရိကတိုက်အကြောင်းများစွာပြောပြခဲ့၏။ 

အာဖရိကတိုက် တွင်ထူထပ်သောခြုံနွယ်ပင်များ၊ တောအုပ်များနှင့်ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိကြောင်း၊ လူဖြူများတခါမျှမမြင်ဖူးသေးသော မြစ်များ သည်တောင်များပေါ်မှအရှိန် လျင်မြန်စွာဖြင့်စီးဆင်း လျက်ရှိကြောင်း၊ ကြမ်းတမ်းပြင်း ထန်သောလေမုန် တိုင်းများရုတ်တရက်ကျရောက်ပြီး သစ်ပင်များကိုအမြစ်မှပြုတ် ထွက်စေကာ တောထဲမှအိမ်များ ကိုလည်းအေ၀း သို့လွင့်စင်ပျက်စီးစေကြောင်း၊ ထိုသူကပြောပြခဲ့၏။ တောသားရဲတိရစာၦများ၊ ကြီးမားသောရေမြင်းကြီးများ၊ မြစ်ချောင်းများထဲမှ မိကျောင်းများ၊ တောဆင်များ က်ားသစ္မ်ား၊ မြွေများအကြောင်းလည်းပြောသည်။

အာဖရိကတိုက်၌
          မေရီသည်ပင်လယ်ကမ်းခြေမြို့တစ်ခုဖြစ်သော ဒု(တ်)မြို့(Duke Town)သို့ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအရပ်ရှိ လူများကိုသိကျွမ်းရန်နှင့်ဘာသာစကားလေ့လာလျက်ထိုအရပ်တွင်(၄)နှစ်မျှအမှေုတော်ဆောင်ခဲ့၏။ အာဖရိက တိုက်ရှိယောက်ျားလေးများ၊ မိ်န်းကလေးများနှင့်သိကျွမ်းရင်းနှီးလာခဲ့၏။ သူမသည်သူတို့နှင့်အတူပါ၀င်က စားခဲ့ ပြီးမကြာမှပင်ခင်မင်ရင်းနှီးမှုရရှိခဲ့၏။ သို့ရာတွင်သူမ၏စိတ်နှလုံး၌ ယခင်ကမည်သူမျှ မသွားခဲ့သောအာဖရိက တိုက်အတွင်းပိုင်းသို့သွား၍ခ ရစ်တော်အကြောင်းပြောရန်တောင့်တခဲ့၏။
         
မှောင်နေသောတိုက်(ဒေသ) အာဖရိကတိုက်ကိုအမှောင်ဒေသဟုအဘယ်ကြောင့်ခေါ်ေဝါ်ကြကြောင်းမကြာမီမေရီ သဘောပေါက်ခဲ့၏။ နေရာတိုင်း၌အပြစ်ဒုစရိုက်၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် ညစ်ညမ်းမှုများတွေ့မြင်ရ၏။ ကျွန်ကုန်ကူးခြင်းကိုဆက် လက်လုပ်ဆောင်နေကြ၏။ ယောက်ျား၊မိန်းမနှင့် ကလေးငယ်သူငယ် မ်ားကိုညွာ တာထောက်ထားစာနာမှုလုံး၀မ ရွိပဲ၊ ဖမ်းဆီးပြီးတိရစာၦန်များ ထက်ပိုမိုဆိုးရွားစွာပြုမူ ဆက်ဆံခံရသောကျွန်များ အဖြစ်ရောင်းစားကြ၏။

 ဒေသခံ များသည်သစ်ပင်တိုင်းနှင့်ရေ ကန်တိုင်းတွင်၀ိညာဉ်ဆိုးများနေထိုင်ကြကြောင်းယုံကြည်ပြီး၊ ထို၀ိညာဉ်ဆိုးများကို အစဉ်ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့်အသက်ရှင်နေကြရသည်။ ကွဲပြားခြားနားသောလူမျိုး စုများမှာအချင်းချင်းတိုက်ခိုက် ခြင်း၊ ကခုန်ခြင်းဖြင့်အချိန်ကိုကုန်လွန်စေကြ၏။ သူတို့အနက်အချို့မှာလူသား ကိုပင်စားကြ၏။ သူတို့၏နတ်ဘုရားများကျေနပ်စေရန်၊ တိရစာၦန်များ၏ အသွေးကိုမကြာခဏပူဇော်ကြ၏။
          အာဖရိကတိုက်လူမျိုး၏အကြီးအကဲခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသေဆုံးလျှင်ကျန်ရစ်သူဇနီးနှင့်ကလေးများ၏ ဦးခေါင်းများကိုဖြတ်ပြီး ၀ိညာဉ်လောက၌သေဆုံးသူအတွက်ပေါင်းအဖော်ရရန်သေ သူနှင့်အတူသဂြိၤုလ်ခံရ၏။ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူယောက်ျားမိန်းမများကိုအ ဆိပ်သောက်စေပြီး(သို့) ဆီပူထဲလက်ထည့်စေခြင်းဖြင့်စစ်ဆေးဒဏ် ပေးကြ၏။ အမြွာပူးမွေးလျှင်၀ိညာဉ်ဆိုး ကစေလွှတ်ခြင်းဟုယူဆကြပြီးသတ်ပစ််ကာ၊ ဆာလောင်နေသောကျား သစ်များထံလွှင့်ပစ်ကြ၏။ 

ကလေး၏မိခင်မှာတောကြီးထဲတွင်တစ်ယောက်တည်းနေစေရန် နှင်ထုတ်ခြင်းခံရ၏။ ထိုလူတို့သည်သခင်ယေရှုနှင့်သူ၏မေတ္တာတော်အကြောင်းတခါမျှမကြားဖူးကြပေ။ သခင်ယေရှုသည်သူတို့အား အပြစ်မှကယ်တင်နိုင်ကြောင်းနှင့် သန့်ရှင်းသောအသက် တာဖြင့်၀မ်းမြောက်စွာအသက်ရှင်ကြောင်းသူတို့တခါမျှမ သိကြချေ။

အေမဆလက္စာ
တစ်နေ့တွင်အာဖရိကန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည်နှစ်မွှာပူး ကလေးမွေးဖွားကြောင်း မေရီကြားသိရာ ထိုတဲရှိရာသို့ပြေးသွားခဲ့၏။ အသက်ကြီးသောမိန်းမတစ်ဦးအား ကလေးများကိုသူတို့ဘာလုပ်မည်နညး်ဟုမေးရာ၊ ကလေးများနောက်ကျောကိုခွဲပြီးပုတ်ထဲ လွှင့်ပစ်ကြလိမ့်မည်ဟုပြောပြ၏။ မေရီသည်ကလေးများကိုသူမအိမ်သို့ ယူသွားပြီးကျေွးမွေးကြည့်ရှုခဲ့၏။ သို့ရာတွင်ကလေးနှစ်ယောက်အနက်ယောက်ျားလေးကိုဆွေမျိုးများကပြန် လည်ခိုးယူသွားပြီးသတ်ပစ်လိုက်ကြ၏။

          ကျန်သောကလေးမလေးကိုမေရီကကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး အာဖရိကမိသားစု၌သူမ ၏ပထမဆုံး ကလေးအဖြစ်မွေးစားခဲ့၏။
          မေရီသည်ထန်းပင် အရွက်များဖြင့် အမိုးပြုလုပ်ထားသော တဲလေးတစ်ခုတွင်နေထိုင်ကာ ထိုဒေသအစားအစာဖြစ်သည့်ငါး၊ မျောက်ဥနှင့် ငှက်ပျောသီး(အငယ္စား)တို့ကိုစားသောက်ပြီး သူတို့အတွက်အ၀တ်အထည် လုပ်ပေးခြင်း၊ သူနာပြုကဲ့သို့ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခြင်းများပြုခဲ့သည်။
          မေရီသည် ခြုံနွယ်များရှိသောဤတိုင်းပြည်၏တောတွင်းပိုင်းသို့သွားချင်စိတ်ပြင်းပြခဲ့ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့သိပြီးဖြစ်၏။ ဒေသခံများသည်အလွန်ဆိုးညစ်ပြီး ကမ်းခြေဒေသမှလူများအ တွက်ရန်သူများဖြစ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် တစ်ည၌သူမနှင့်အတူအာဖရိကန်လူငယ်လေးသုံးဦး၊ အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးနှင့်ခလေးငယ်တို့သည် တောထဲသို့ ခရီးအစပြုခဲ့ကြ၏။
          ရွာသို့ရောက်သောအခါဘာမျှပြင်ဆင်မှုမပြုလုပ်ရသေး၍သူမတို့နေထိုင်ရန်အိမ်ကိုကလေးများနှင့်အတူ ဝါးဖြင့်တဲလေးတစ်ခုဆောက်ကာရံွ့ဖြင့်အိုးများပြုလုပ်ခဲ့ကြ၏။ တဲအတွင်း၌အခန်းမရှိသောကြောင့် အသုံးအ ဆောင်များကိုအပြင်၌ချိတ်ဆွဲထားကြ၏။ ဘုရားရှစ်ခိုးကျောင်းတစ်ခုကိုလည်း စတင်ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြ၏။ မေရီ သည်လူများကိုအ၀တ် အစားတချို့ပေး၏။ အမျိုးသမီးများကိုချက်ပြုတ် ရန်နှင့် အ၀တ်အထည်ချုပ်တတ်ရန်၊ ခလေးငယ်များကိုစာရေးစာဖတ် တတ်ရန်သင်ပြပေးခဲ့၏။ သခင်ယေရှူအကြောင်း ကိုလည်းသူတို့အားပြောပြခဲ့၏။

လူဖြူဘုရင်မ အချို့တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန်မေရီသည်မကြာခဏမိုင်းပေါင်းများ စြာသြား ရောက်ခဲ့ရ၏။ တစ်နေ့တွင်စစ်ဖြစ်တော့မည့်သတင်းကိုသူမကြားသိခဲ့ရ၏။ မဲမှောင်နေသောတောအုပ်ကြီးထဲ တွင်ညအချိ်န်၌တိရစာၦန်များ၏အန္တရာယ်မှကာကွယ်ရန်ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းလျက်သူမတစ်ယောက်တည်း ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရ၏။ဤရဲရင့်စိတ်ကိုအဘယ်သို့ရရှိခဲ့သနည်း။ သူမသည်မွေးကတည်းကသတိ္တရှိသူလော။ မဟုတ်ပါ။ 

စကော့တလန်၌နေစဉ်ကလယ် ကွင်းပြင်တွင်နွားမ တစ်ကောင်ရှိနေပါကထိုလယ်ကွင်းကိုသူမဖြတ် သွားရန်ကြောက်ရွံ့လေ့ရှိခဲ့၏။ သူမကိုရဲရင့်စေသူမှာသူမ ၏အထဲ၌ရှိသောသန့်ရှင်းသော ၀ိညာဉ်တော်ပင်ဖြစ် သည်။ မကြာမီသူမအားမျှ တသောတရားသူကြီးတစ်ဦး အဖြစ်အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံခဲ့ရပြီး အကြီးအကဲများက အကြံဉာဏ်တောင်း ခံရန္သူမ ထံသို့မကြာခဏရောက်လာခဲ့ကြ၏။ တခါတရံပြဿနာတစ်ခုဖြေရှင်းရန်တစ်နေ ကုန်ကြာမြင့်တတ်၏။ မေရီသည်မှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်ကြောင်းသူတို့သိသောကြောင့်သူမ၏ အကြံဉာဏ်ပေး ချက်များကိုအစဉ်လက်ခံ သဘောတူကြ၏။ ထိုအရပ်ဒေသကိုဗြိတိသျှအ စိုးရအုပ်ချုပ်သောအချိန် တွင်သူမအား ကောင်စစ်၀န် အဖြစ်ခန့်အပ်ခဲ့၏။ မေရီအား လူဖြူဘုရင်မအဖြစ်လူသိများလာခဲ့၏။
          မေရီသည်အာဖရိကတိုက်သားများကဲ့သို့ရိုးရိုးလေးအသက်ရှင်ခဲ့ပြီးရရှိသော လစာအနည်းငယ်မှစု ဆောင်းထားသမျှသောငွေကိုစကော့တလန်ရျိမိခင်နှင့်ညီ မလေးထံသို့ပို့ပေးခဲ့၏။ မကြာမီမိခင်နှင့် ညီမေလး တို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ဆုံးပါးသွားသောသတင်းကြားရာသူမမှာ အလွန်ကြေကွဲအားငယ်ခဲ့၏။ သို့သော် လညး်ဤအခိျန်တွင်သူမ၏ အာဖရိကမိသားစု၌ ကလေးငယ်များစွာရှိခဲ့ပြီ။ သုတို့သည်အမြွှာကလေးများ၊ မိဘမဲ့ မ်ား၊ ကျွန်ဘ၀မှလွတ်မြောက်ပြီး၊ သူမကြည့်ရှုစောင့်ရှောက် ကာကွယ်ခဲ့သော ကလေးများဖြစ်ကြသည်။ မေရီ သည်သူမ၏ အလုပ်မအားလပ်သောကြောင့်တပတ်တာအ တွင်းမည်သည့်နေဖြစ်ကြောင်းကိုပင်မေ့လျော့ခဲ့၏။ မိတ်ဆွေများ၏ဆုတောင်းချက်များက သူမ၏အလုပ်ကိုကူညိထောက်မမှုဖြစ်စေ၏။

အာဖရိကကိုတောင့်တခြင်း
          ဖျားနာခြင်းကသူမကိုစကော့တလန်ပြည်သို့ပြန်လှည့်စေခဲ့၏။ သို့သော်လည်းကျန်းမာရေးကောင်းလာ သည်နှင့်သူမအားအာဖရိ ကသို့ပြန်လည်စေလွှတ် သင့်ကြောင်းငိုကြွေးတောင်းဆိုခဲ့၏။ ထိုသို့မပြုကသခင်ယေရှူ ကိုလက်မခံ ရပဲသေဆုံးသွားကြသောထို လူမ်ားရွိရာ သို့ရေကူးလျက်ပင်သူ မပြန် သွားသင့်ကြောင်းပြောသည်။

 ထို ဒေသသို့သူမပြန် သွားပြီးသည်နှင့် ကျွန်ရောင်း ၀ယ်ရေးနှင့်လူသား စားခြင်းပွဲတော်ကျင်းပ ရာ၌ကျော်ကြားသောလူ မျိုးစုတစ်စုထံသို့ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းလျက် သွားရောက်ခဲ့၏။ သူမသည်အသက်ကြီး ရင့်လာပြီးဖြစ်သော်လည်း စိတ်အားထက် သန်စွာအမှုတော်ထမ်းဆောင်ခဲ့၏။ တခါတရံသူမအားကုလား ထိုင်ပေါ်ထိုင်စေပြီးလူများ ကသယ် ဆောင်ခြင်ဖြင့်ခရီးထွက်နိုင်ခဲ့၏။

          ဗြိတိသျှအစိုးရကသူမအား ထိုဒေသအတွက်ရာဇ၀တ်တ ရားသူကြီးအဖြစ်တာ၀န် အပ်နှင်းခဲ့ရသည်။ဤ သို့ဖြင့်သူမသည်ဗြိတိသျှအင်ပါရာ၏ ပထမအမျိုးသမီးတရားသူကြီးဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤရာထူးကိုအသုံးပြုလျက်ဗြိတိသျှအရာရှိများနှင့် အာဖရိကတိုက်ရှိတိုင်းရင်းသားများ ခရစ်တော်ကိုလက်ခံစေရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မေရီဆလက်စာ၏ လုပ်ငန်းသည်မြို့ပြစည်ပင်တိုး တက်ယဉ်ကျေးရန် လုပ်ဆောင်ခြင်းထက် သာလွန်ထူးခြားစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

 ပထမတွင်မည်သူမျှသတိမပြုမိခဲ့ချေ။ သို့ရာတွင်မာကြာမီအခြားတိုင်းပြည်များမှသူမ၏ လုပ်ငန်းကိုသိရှိလာကြပြီး ဗြိတိသျှ ဘု၇င်ကသူမ၏ကြီးမြတ်ကောင်း မွန်သောလုပ်ငန်းအတွက် ငွေလက်ဝါးကပ် တိုင်ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဘုရားသခင်က သူ့ကိုချီးမြှောက်သောတပည့်တော် တိုပအား ဂုဏ်ပြုတော်မူ ခဲ့သည်။
         
ဘုန်းတော်၀င်စားခြင်း
          မေရီသည်နေရင်းတို်င်းပြည်သို့မပြန်ပဲနောက်ဆုံးစက္ကန့် အထိအာဖရိကတိုက်၌အ မှုတော်ဆောင်ရန်ဆန္ဒရှိခဲ့၏။ သူမစိတ်ပျက်ရန်ဖျားနာခြင်းနှင့်အ သက်ကြီးရင့့်ခြင်းကပင် မတတ်စွမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။ မလှုပ်မရှားနို်င်လောက်
အောင် အလွန်အမင်းဖျားနာသောအချိ််န်တွင်မူ အိပ်ယာပေါ်လဲလျောင်းလျက်ဆုတောင်းပေးလိမ့်မည်။ သူမ၏အတွေးများသည် ကောင်းကင်ဘုံအကြောင်းပို၍လေး နက်မှုရှိလာကာ၊ (၁၉၁၅)ခု၊ ဇန်နဝါရီလ (၁၃) ၇က်နေ့၌ဆုလဒ်လက်ခံရယူရန်ကြီးမြတ်သော(ဘုရားသခင်)ထံတော်သို့သွားလေသည်။ သူမ၏နံဘေးကုတင် ပေါ်တွင် ၀ိညာဉ်ရေးတိုက်ပွဲအတွက်သူမ၏အဖော်မွန်ဖြစ် သမ္မာကျမ်းအတွင်း၌ခွန်အားရ၍မှတ်သားထားချက် များအပြည့်တွေ့၇သည်။

 အ၀တ်ချုပ်နည်းစာရွက်စာတမ်းဟောင်းတချို့၊ စာအုပ်အနည်းငယ်နှင့် စာထည့်သည့် အိတ်ကြီးတစ်ခုသာသူမပိုင်ဆိုင်သောပစ္စည်းအဖြစ်သာကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဆင်းရဲသောသူကဲ့သို့ဖြစ် သော်လည်းသူတစ်ပါးကို ရတတ်စေသောသူကဲ့သို့ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။
          စကော့တလန်ပြည်မှ ပိန်သွယ်ပြီး ကြောက်လန့်တတ်သောအမျိုးသမီးလေး မေရီသည် အသုံး၀င်သော အသက်တာဖြင့်ကောင်းစွာအသက်ရှင်ခဲ့ပြီး၊ ရမည့်ဆုလဒ်အတွက်အရာရာ၌ဘုရားသခင်စကားနာခံခဲ့သည်။ 

အကယ်၍သခင်ယေရှုနောက်သို့လိုက်လျှောက်လိုလျှင် သင်၌စွမ်းရည်သတ္တိများရှိသည်ဖြစ်စေ၊ အားနည်းချို့တဲ့ သည်ဖြစ်စေ၊ သင့်အသက်တာအားဖြင့် အခြားသူများကောင်းကြီးမင်္ဂလာဖြစ်ပါစေ။