Friday, 17 February 2012

ဘုရားသခင္၏ စပါးေစ့


အယ္လန္ဂါဒီနာ (Allen Gardiner ) ၁၇၉၄ - ၁၈၅၁
“အေဖေရ၊ မာလိန္မႈးကကၽြန္ေတာ့္ကုိေခၚမယ္လို႔ကတိေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနာက္အပတ္ ခရီးထြက္ၾကမယ္”  ဟုလူငယ္ေလးကေအာ္၍ေျပာလိုက္သည္။ ဖခင္ျဖစ္သူကသူ၏ဦၤးေခါင္း ကိုခါရမ္းလ်က္“ပင္လယ္ထဲသြားဖို႔သိပ္ ငယ္ေသးတယ္၊ အယ္လန္ႏွစ္အနည္း ငယ္ေစာင့္ လုိက္ပါဦး”ဟုေျပာလိုက္၏။
          မိခင္ျဖစ္သူက သအိပ္ခန္းသို႔မၾကာခဏ၀င္ေရာက္လာ တိုင္းေပ်ာ့ေျပာင္းႏူးညံ့ေသာ အိပ္ယာေပၚ၌အိပ္ ေနရမည့္အစားမာေက်ာေသာၾကမ္းျပင္ေပၚ၌သာသူအိပ္ေနသည္ကိုေတြ႔ျမင္ ၇ေပလိ္မ့္မည္။ သူ႔အားေမးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေန႔သေဘာၤမာလိန္မႈးျဖစ္ လာၿပီးနယ္ေျမေဒသ အသစ္ေတြကိုစူးစမ္းရွာေဖြမွာျဖစ္လုိ႔အခုကတည္း ကအခက္အခဲမ်ားႏွင့္က်င့္သား ရေအာင္ လုပ္ထားရမယ္ေလ”ဟုျပန္ေျပာတတ္၏။
ဤသို႔ျဖင့္အယ္လင္ဂါဒီနာသည္ငယ္စဥ္သေဘာၤသားႏွင့္စြန္႔စားရွာေဖြသူတစ္ဦးျဖစ္၇န္စိတ္ကူးဆႏၵရွိခဲ့၏
ငယ္စဥ္ဘ၀
          အယ္လင္ဂါဒီနာအား(၁၇၉၄)ခုႏွစ္၌အဂ္လန္ျပည္တြင္ဖြားျမင္ခဲ့၏။ သူသည္ငယ္စဥ္ ဘသကပင္စြန္႔စား ခန္းမ်ားကိုႏွစ္သက္ေၾကာင္းေဖာ္ျပခဲ့၏။ အာဖရိကတုိက္ရွိစြန္႔ စားခန္းမ်ား စာအုပ္(မင္ဂုိပတ္(ခိ)၏ခရီးစဥ္မ်ား)ကုိ ဖတ္ၿပီးအာဖရိကစကား လံုးေ၀ါ့ဟာရမ်ား ကိုေရးမွတ္ခဲ့၏။ သူ႔ရည္မွန္းခ်က္မွာကမၻာတစ္၀ွမ္းလံုးသုိ႔ခရီးလွည့္လည္ ရန္ျဖစ္၏။ သူသည္ျမင္းစီးႏွင့္ေ၇ကူး ကၽြမ္းက်င္သူတစ္ဦးျဖစ္၏။
ေရတပ္၌
ေရေၾကာင္းသိပၸံေက်ာင္းတက္ေရာက္ခဲ့ၿပီးအသက္(၁၆)ႏွစ္ဂါဒီနာဘဲြ႔ရရွိခဲ့၏။ေရတပ္မေတာ္သုိ႔ခ်က္ျခင္း ၀င္ ေ၇ာက္ခဲ့၏။ (၄)ႏွစ္ၾကာေသာတပ္ၾကပ္ႀကီးျဖစ္လာၿပီးေနာင္တြင္သေဘာၤတစ္စင္းလံုးကုိတာ၀န္ယူရေသာ မာလိန္မႈးျဖစ္လာ၏။ ဤအခ်ိန္တြင္အယ္လန္သည္ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ႏွင့္ အညီသြန္သင္ေသာ မိခင္၏စကားမ်ား ကုိစဥ္းစားေတြးေတာခဲ့၏။ တစ္ေန႔တြင္သူ႔ဖခင္ေရးသည့္မိခင္၏ အတၳဳပတၱိ ကုိဖတ္ေနစဥ္မိခင္ကိုးကြယ္ေသာ ဘုရားသခင္အေၾကာင္းသိခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚခဲ့၏။ က်မ္းစာအုပ္တစ္အုပ္၀ယ္ယူေလ့လာၿပီးမၾကာခင္မွာပင္ဤေရ တပ္အရာရွိငယ္ေလးသည္ ခရစ္ေတာ္ကိုသူ၏ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ယံုၾကည္လက္ခံခဲ့၏။
          သူသည္ေရတပ္တာ၀န္၀တၱ၇ားမ်ားထမ္းေဆာင္ရင္းကမၻာတ၀ွမ္းလံုးရွိဆိပ္ကမ္းအမ်ဳိးမ်ဳိး သုိ႔ေရာက္ခဲ့၏။ သူအားလပ္တိုင္းထို္အရပ္ေဒသရွိတိုင္းရင္းသားတုိ႕ ၏ဓေလ့ထံုးစံမ်ား ကုိစိတ္၀င္စားစြာ လွည့္လည္ၾကည့္ရွဳခဲ့၏။ တစ္ခ်ိန္၌တဟီဟီအမည္ရွိေသာပစိဖိတ္ကၽြန္းတကၽြန္းေပဓသုိ႔ေရာက္ခဲ့၏။ ကမ္းေျခသုိ႔ေရာက္ေသာအခါလြင္တီးေခါင္ျဖစ္ေနေၾကာင္းေတြ႔ရ၏။ ေနရာတိုင္း၌အလြန္တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ သက္ေန၏။ ရြာထဲသုိ႔သြားေသာအခါ တိုင္း၇င္းသားတစ္ဦးက ခရစ္ယာန္သမၼာတရားမ်ားကို လူငယ္တစ္စုအားသင္ၾကားေနသည္ကုိသူေတြ႔ခဲ့၏။ ထိုေန႔သည္တနဂၤေႏြေန႔ျဖစ္ၿပီး ထုိသူမ်ားမွာ ခရစ္ယာန္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္းသိရ၏။ ထူးျခားမႈမွာအျခားရြာမ်ားႏွင့္မ တူပဲ၊ သူ႔အတြက္ႏွစ္သက္ျမတ္ႏ္ိုး စရာျဖစ္ေစခဲ့၏။ ဤသို႔ျဖစ္ရျခင္းမွာသာသနာျပဳမ်ား၏ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔အမႈေတာ္ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္းသူသိခဲ့၏။ ဤေျပာင္းလဲမႈမ်ဳိးအျခားအ၇ပ္ေဒသမ်ား၌လည္းျဖစ္ပ်က္ႏိုင္မ လား၊ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္မသည္ သူကသူတုိ႔အားသခင္ေယရွဴခရစ္ေတာ္အေၾကာင္းေျပာျပမလဲ။
          ေတာာင္အေမ၇ိကတုိက္သုိ႔သြား၇ာခရီးစဥ္အတြင္းေတာင္ပိုင္းရွိပုိင္းရွိကၽြန္းအခ်ဳိ႕ကိုဂါဒီနာ သြားေရာက္လည္ပတ္ခဲ့၏။ ပါတာဂုိးနီးယား(အာဂ်င္တီးနားေတာင္ပုိင္း) သုိ႔လည္းသူသြားေရာက္ လည္ပတ္ခဲ့၏။ ဤအရပ္ေဒ သမ်ား၌ဘာသာတရားမရွိသည့္သာမန္မဟုတ္ေသာ လူမ်ဳိးစု မ်ားကိုလည္းသူေတြ႔ခဲ့ရ၏။ ထိုသူတုိ႔သည္အလြန္ ေရွးက်ၿပီးယဥ္ေက်းမႈမတိုးတက္မဖြဲ႕ၿဖိဳးေသးေသာ အ၇ပ္သားမ်ားျဖစ္ၾက၏။ ဤအေတြ႔အႀကံဳမ်ားကအယ္လင္ဂါ အားဘုရင့္ေရတပ္မေတာ္မွထြက္ကာ သာသနာျပဳဆရာတစ္ဦးျဖစ္ေစရန္လႊမ္းမိုးခဲ့ေတာ့၏။
ေတာင္အာဖရိကတိုက္၌
          ဘုရားသခင္ကဂါဒီနာအားေတာင္အာဖရိကတိုက္သုိ႔သြားရန္လမ္းျပပဲ့ျပင္ေတာ္မူခဲ့၏။ ထိုအခ်ိန္ကထိုအ ၇ပ္ရွိတိုင္းရင္းသားမ်ားထံသုိ႔မည္သူမွ်ဧ၀ံေဂလိတရား ယူေဆာင္သြားျခင္း မရွိေသးေခ်။အာဖရိကတုိက္ေတာနက္ ႀကီးအတြင္းပိုင္း၌ဇူးလူးမ်ား(လူသားစားလူရုိင္းမ်ား)ေန ထိုင္ေၾကာင္းဂါဒီနာသိခဲ့ၿပီးေနာက္ထိုလူတုိ႔အားေယရွဴဘုရားအေၾကာင္းေျပာျပရန္ျမင္းစီးလ်က္ ခရီထြက္ခြာခဲ့၏။ အႏၱရာယ္မ်ားေသာခရီးစဥ္ျဖစ္၏။ အလြန္ထူထပ္ေသာ ေတာအုပ္ႀကီးႏွင့္  ရြံ႕ႏြံေပါမ်ားေသာ အရပ္မ်ားကုိျဖတ္သန္းရမည္၊တစ္ခါတစ္ရံေရစီးသန္ေသာ၊ေရလွ်ံေသာျမစ္မ်ား ကုိျဖတ္ကူးဖို႔ရွိ၏။ တစ္ႀကိမ္တြင္ျမစ္ကမ္းပါး၌အက်ၤီမ်ားစုိရဲႊၿပီးဗိုက္ဆာဆာႏွင့္လဲေလ်ာင္းေနစဥ္ အလြန္ႀကီးမား ေသာေ၇ျမင္းႀကီးတစ္ေကာင္၏အသံေၾကာင့္လန္႔ႏုိးသြား၏။ ဇူးလူးမ်ား၏ဘု၇င္သည္ အလြန္၇က္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ ေသာစစ္သူရဲျဖစ္ၿပီးတစ္ျပည္လံုးကသူ႔ကိုေၾကာက္ရြံ႕ၾကေၾကာင္း  သူၾကားသိခဲ့၏။ ထုိဘု၇င္ကိုလည္းခရစ္ေတာ္အားျဖင့္ကယ္တင္ျခင္းရႏုိင္ေၾကာင္းဂါဒီနာရွင္းျပခဲ့၏။ ေတာင္ အာဖရိကတုိက္သုိ႔သူေရာက္ရွိခ်ိ္န္၌သူပုိင္ေသာ ပစၥည္းမွာအ၀တ္အထည္အနည္းငယ္ျမင္းကုန္းႏွီး၊ ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ဓမၼသစ္က်မ္းတစ္အုပ္သာျဖစ္သည္။
          သူသည္ေတာင္အာဖရိကတုိက္ဆိုင္၇ာၿဗိတိသွ်သ့အမတ္ႀကီးအျဖစ္ခန္႔အပ္ခံရ၏။  အမႈေတာ္လုပ္ငန္း တိုးတက္မႈရွိစခ်ိန္၌လူျဖူမ်ားႏွင့္ဇူးလူးမ်ားစစ္ပဲြျဖစ္ပြားသျဖင့္ဂါဒီနာ အထက္ အမိန္႔အရေတာင္အာဖရိကမွထြက္ ခြာခဲ့ရ၏။
ေတာင္အာဖရိကတိုက္၌
          အယ္လန္ဂါဒီနာသည္ သူ႔အားသာသနာျပဳအျဖစ္ဘုရားသခင္ခန္႔အပ္ေၾကာင္းစိတ္ခ်မႈ ရွိေသာေၾကာင့္ သူယခင္ေတြ႔ဖူးေသာေတာင္အာဖရိကတိုက္ရွိလူရုိင္းမ်ားထံျပန္သြားရန္ စဥ္းစားခဲ့၏။(၁၈၃၈) ခုႏွစ္၌သူ႔ဇနီး၊ ခေလးမ်ားႏွင့္အတူေတာင္အာဖရိကတိုက္သို႔ခရီးျပဳခဲ့၏။ ထိုအရပ္သုိ႔ေရာက္ၿပီးေနာက္အျခားလူမ်ဳိးတုိ႔ထက္ပိုမိုယဥ္ေက်းေသာ  ေအေရာက္ကမ္းနီးယန္း လူမ်ဳိးမ်ားရွိ၇ာအ၇ပ္သုိ႔သူ႔မိသားစုမ်ားႏွင့္အတူရထားလံုးျဖင့္ခရီးစတင္ ခဲ့၏။ ျမစ္မ်ားႏွင့္ လမ္းၾကမ္းမ်ား ကုိေက်ာ္ျဖတ္ကာ(၁၄)၇က္ခရီးသြားခဲ့ရ၏။
          ထို႔ေနာက္အန္ဒီးစ္ေတာင္မ်ားကိုလားမ်ားစီးခ်က္ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရ၏။ ထုိေဒသသို႔ေရာက္ ၿပီးေနထိုင္ရန္တဲ ငယ္ေလးတစ္ခုကိုငွားရမ္းခဲ့၏။ သူတုိ႔၏အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂပစၥည္းမ်ား ကိုေနရာတက်ထားၿပီးေနာက္ရြာသူႀကီးေရာက္လာၿပီးသူတုိ႔အားထြက္ခြာသြားရန္ေျပာေတာ့၏။ အေၾကာင္းမွာအရင္ေနဖူးခဲ့ေသာလူျဖူမ်ားသည္ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္သူမ်ားျဖစ္သျဖင့္ ရြာသားမ်ားကလူျဖဴမ်ားအေပၚမႏွစ္ၿမိဳ႕ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ သူတုိ႔သည္ဂါဒီနာအား ထိုအရပ္၌ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းလုပ္ေဆာင္ရန္ခြင့္မျပဳခဲ့ေခ်။
ဒုတိယအႀကိမ္ႀကိဳးစားမႈ
ယခုအခါေတာင္အာဖရိကတုိက္ေတာင္ပုိင္းရွိသူေတြ႔ခဲ့ဖူးေသာလူမ်ဳိးမ်ားရွိရာသို႔ျပန္လွည့္ခဲ့၏။ အပင္မ်ားမရွိေသာလြင္တီးေခါင္ကမ္းေျခ၌သူတုိ႔သည္သစ္သားအိမ္ေလးတစ္လံုးကိုတည္   ေဆာက္ခဲ့ၿပီးတဲရွင္မ်ားကုိမည္သုိ႔ ဖာေထးခ်ဳပ္ရမည္ကိုသင္ျပေပးျခင္းအားျဖင့္မိိမိတုိ႔ အေပၚ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈရယူၾက၏။ ဂါဒီနာသည္ခင္မင္တတ္ ေသာဤတုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားအၾကား၌ သာသနာျပဳဌာနတစ္ခုတည္ေထာင္လိုစိတ္ရွိခဲ့၏။ ထို႔ေၾကာင့္အကူ အညီရယူရန္ အဂၤလန္ျပည္ျပန္ခဲ့ေသာ္လည္းစိတ္ပ်က္စရာႏွင့္ႀကံဳေတြ႔ၿပီး(၃)ႏွစ္ၾကာမွ“ပက္တဂိုနီယန္” သာသနာ ျပဳအသင္းႀကီးကိုဖြဲ႔စည္းႏိုင္ခဲ့၏။
          သို႔ရာတြင္သာသနာျပဳရန္သူျပန္သြားေသာအခ်ိန္၌လူမ်ဳိးစုအႀကီးအကဲမွာအသစ္ျဖစ္ေနၿပီးခင္မင္မႈလံုး၀ မရွိကာမိသားစုအားလံုးအဂၤလန္သို႔ျပန္ဖို႔အေၾကာင္းျဖစ္ခ့ဲျပန္၏။ သူ႔မိတ္ေဆြမ်ားလည္းစိတ္ဓါတ္က်ခဲ့၏။ သုိ႔ရာ တြင္ဂါဒီနာကားစိတ္မပ်က္ခဲ့ေခ်။ “ေတာင္အာဖရိကတုိက္သုိ႔ျပန္ သြားၿပီးႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ရန္ ပရုိတက္စတင့္ သာသနာကိုသာမန္မဟုတ္ေသာလူမ်ဳိးစုမ်ား အၾကား၌လုပ္ေဆာင္ရန္စိတ္ ဆံုးျဖတ္ထားပါသည္” ဟုသူေျပာခဲ့၏။
တတိယအႀကိမ္ႀကိဳးစာမႈ
          ဤတစ္ႀကိမ္တြင္သူသည္ေတာင္အာဖရိကတုိက္ရွိဘုိလီမီးယားအ၇ပ္သုိ႔သြားခဲ့၏။ ရြာ(၁၁)ရြာရွိအႀကီး အကဲမ်ားထံသြားေ၇ာက္ကာသာသနာျပဳဌာနခ်ဳပ္လုပ္ခြင့္ေတာင္းခံရာ(၁၁)ႀကိမ္စလံုးျငင္းပယ္ခံရ၏။  သူ႔အဖြဲ႔ သားမ်ားမွာအၾကမ္းတမ္းဆံုးလမ္းခရီးမိုင္ေပါင္း (၁၀၀၀)ေက်ာ္ျဖတ္သန္းခဲ့ရၿပီး ဖ်ားနာေ၀ဒနာခံစားၾက၏။ ေနာက္ ဆံုး၌လိုအပ္ေသာခြင့္ျပဳခ်က္ကိုသူရရွိခဲ့၏။ သုိ႔ေသာ္ႏုိင္ငံေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားေၾကာင့္မၾကာမီအဂၤလန္ျပည္ သို႔တဖန္ထြက္ခြာခဲ့ရျပန္၏။
စတုတၳအႀကိမ္ႀကိဳးစားမႈ
 စတုတၳအႀကိမ္ကူညီသူအသစ္မ်ားႏွင့္ေတာင္အာဖရိခရီးစတင္ခဲ့ၿပီးတဲမ်ားေဆာက္ရန္အျခားကၽြန္း တစ္ကၽြန္းကိုသူေရြးခ်ယ္ခဲ့၏။ သို႔ရာတြင္ေဒသခံတုိင္းရင္းမ်ားသည္ဆိုး သြမ္းသူမ်ားျဖစ္ၾကၿပီး ပစၥည္းမ်ားကိုအတင္း အဓမၼလုယက္ခဲ့ၾက၏။ထို႔ေၾကာင့္ထိုအရပ္မွထြက္ခြာခဲ့ျပန္၏။
ေနာက္ဆံုးႀကိဳးပမ္းမႈ
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာႀကာၿပီးေနာက္ေရတပ္မွထြက္၍အမႈေတာ္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္သကဲ့သို႔ခံစားရ ၏။ သူ၏ႀကိဳးစားခ်က္မ်ားလည္းရွံဳးနိမ့္ျခင္းႏွင့္အဆံုးသတ္ခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္လည္းသူသည္စိတ္ဓါတ္မ က်ခဲ့ပါ။ အရွံဴးလည္းမေပးခဲ့ေခ်။
အကယ္၍သူ႔လူမ်ားႏွင့္အတူေနထိုင္ၿပီးပစၥည္းမ်ားကိုထိန္းသိမ္းႏိုင္မည့္သာသနာျပဳ စက္ေလွတစ္စင္းရွိလွ်င္လံုၿခံဳစိ္္တ္ခ်ရမည္ဟုသူစဥ္းစားမိခဲ့၏။ သာသနာျပဳအသင္းႀကီးကလည္း လုိအပ္ေသာေငြေၾကးကိုမေထာက္ ပံ့ႏိုင္ခဲ့ေခ်။ သုိ႔ရာတြင္သူက“သာသနာျပဳအသင္းႀကီးကေငြေထာက္ပံ့ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊မေထာက္ပံ့ႏုိင္သည္ျဖစ္ ေစ၊ ကၽြႏ္ုပ္အေနျဖင့္စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားလုပ္ေဆာင္ရန္ရည္ရြယ္ပါသည္။ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔၏ကယ္တင္ရွင္ က ေျမႀကီးစြန္းတိုင္ ေအာင္ဧ၀ံေဂလိတရားေဟာရန္မိန္႔မွာခဲ့ပါသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔နာခံမႈသာျပဳၾကပါစုိ႔”     ဟုေရးခဲ့၏။
ကုိယ္ပုိင္ေငြႏွင့္သူ၏ႀကိဳးပမ္းမႈကိုစာနာေသာအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး၏ေငြျဖင့္ မာလိန္မႈးဂါဒီနာသည္ စက္ေလွ ၂စင္းျပင္ဆင္ခဲ့၏။တစ္စင္းမွာ“ကနဦး”ျဖစ္ၿပီး၊ အျခားတစ္စင္းမွာ “ေကာင္းေကာင္းသြား”ဟုအမည္ ျဖင့္သိၾက၏။လူခုႏွစ္ဦးပါ၀င္ေသာအဖြဲ႔ျဖင့္ခရီးျပဳခဲ့ၾက၏။ ထိုခုႏွစ္ဦးမွာေကာင္းစြာေလ့က်င့္ျပင္ဆင္ထားေသာ သူမ်ားမဟုတ္ၾကေခ်။ မကၽြမ္းက်င္မႈေၾကာင့္လိုအပ္သည့္အသံုးအေဆာင္မ်ားအခ်ိန္ေနာက္က်ၿပီးမွေရာက္ရွိ၏။
သူတုိ႔၏လမ္းဆံုးေတာင္အေမရိကတုိက္သုိ႔ေရာက္ရွိၿပီးေနာက္ေလွမ်ားေရစီးသန္မႈေၾကာင့္ကြဲအက္ လြယ္ေၾကာင္းသိၾက၏။ ပထမလအကုန္၌“ကနဦး”ေလွပ်က္စီးသြားခဲ့၏။ ရဲရင့္ေသာသာသ နာျပဳ မ်ားေျခခ်ရာအ ရပ္တုိင္း၌ေဒသခံလူမ်ဳိးစုမ်ား ၏ရိုင္းျပမႈေၾကာင့္ကယ္ဆယ္ေရးေရယာဥ္ဆိုက္ကပ္နိုင္မည့္ ကၽြန္းမ်ားေပၚ၌သာသနာျပဳမ်ားေျခမခ်ႏုိင္ခဲ့ေခ်။
ကၽြန္ေပၚရွိ“စပန္နီရတ္”သေဘာၤဆိပ္ကုိအဓိကထား၍သြားၾကရန္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့ၾက၏။   ေက်ာက္ ေဆာင္တစ္ခုအေပၚ၌“စပန္နီရတ္သုိ႔သြားၿပီ”ဟုေဆးခ်ယ္ကာအမွတ္အသားျပဳခဲ့ၾက၏။ ပုလင္းမ်ားေပၚ၌ “စပန္နီရတ္သုိ႔သြားၿပီ” ေလွေပၚမွာငါတို႔ဖ်ားေနၾကတယ္။ ရိကၡာလည္းကုန္ေတာ့မယ္။          ျမန္ျမန္လာမကယ္ရင္ အစာငတ္ျပတ္ေတာ့မယ္”ဟုေ၇းကာသဲမ်ားေအာက္၌ျမွဳပ္ခဲ့ၾက၏။ အကယ္၍ကယ္ဆယ္ေရးေရာက္ခဲ့ေသာ္ဤ သတင္းစကားကိုသိႏိုင္ရန္သူတုိ႔ေျမာ္လင့္ခဲ့ၾက၏။
ေနာက္ဆံုးရုန္းကန္လႈပ္ရွားမႈ
          ရက္သတၱပတ္မ်ားစြာေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီးမည္သည့္ယာဥ္မွ်မေရာက္ရွိခဲ့ေခ်။ထို႔ေနာက္သူတုိ႔၏အစာရိကၡာ မ်ားကုန္ခန္းသြား၏။ မာလိန္မႈးဂါဒီနာႏွင့္သူ႔လူမ်ားအစာေရစာမဲ့ျခင္းႏွင့္ ကယ္ဆယ္ခံရဖို႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့ ဘဲကမၻာေလာကႀကီးႏွင့္အဆက္ျပတ္ခဲ့၏။ ဤလူခုႏွစ္ေယာက္သည္ေျမေခြးတစ္ေကာင္ကိုစားေသာက္လ်က္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာအသက္ရွင္ ခဲ့ၾကရၿပီးေနာက္ ပိုင္းတြင္ႀကြက္(၆)ေကာင္၊သစ္ေစ့မ်ားႏွင့္မံုညင္းအရုိင္းမ်ားကိုစား ေသာက္ၿပီးအသက္ရွင္ခဲ့ၾကရ၏။ အစာငတ္မြတ္ျခင္းအျပင္အေရျပားယားနာေရာဂါ(၀ဲေရာဂါ)ခံစားၾကရ၏။ ဤ သုိ႔ခဲယဥ္းေသာေန႔ရက္မ်ား အတြင္းဂါဒီနာသည္“ကၽြႏ္ုပ္အားနည္းလြန္းလို႔တစ္ေန႔လံုးအိပ္ယာေပၚမွာပဲေနခဲ့တယ္။ ကၽြႏု္ပ္စုိးရိမ္ျခင္းရွိသမွ်ကိုဘုရားသခင္ထံအပ္ႏွံခဲ့တယ္၊ ကိုယ္ေတာ္ရဲ႕အခ်ိန္နာရီနဲ႔ေကာင္းေသာ အစီအစဥ္ကို သာကၽြႏ္ုပ္ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္” ဟုေရးခဲ့၏။
ဂါဒီနာႏွင့္သူ႔အေဖာ္ႏွစ္ဦးသည္ပ်က္စီးေနေသာ“ကနဦး”ေလွကိုကမ္းေျခသုိ႔ဆြဲယူခဲ့ၿပီးတဲရွင္ တစ္ခုျဖင့္ဖုံုးအုပ္ကာအတြင္း၌ေနခဲ့ၾက၏။အျခားသူမ်ားကတစ္မုိင္အကြာရွိ“ေကာင္းေကာင္းသြား”      ေလွအတြင္း၌ေနခဲ့ၾက၏။ ထိုေလွကိုမူေလမုန္တိုင္းဒဏ္မွကာကြယ္ရန္ေက်ာက္ခ်ထားခဲ့၏။ လူမ်ားလည္းအားနည္းလာၾကေသာေၾကာင့္ ေလွတစ္စင္းမွတစ္စင္းသို႔မကူးႏိုင္ေတာ့ေခ်။
          “ကၽြႏု္ပ္တို႔သာသနာျပဳအဖြဲ႔သားမ်ားမွတစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ေကာင္းေသာအေမြခံရန္ေကာင္း   ေသာသုိးထိ္န္းႀကီး၏စုသိမ္းျခင္း(ေခၚေတာ္မူျခင္း)ခံရ၏။ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏အသက္တာမ်ားမွာကိုယ္ေတာ္ရွင္ ၏လက္ ထဲ၌ရွိသည္။ အမႈေတာ္၌သာ၍အရည္အခ်င္းျပည့္၀ေသာ အျခားသူမ်ားကိုကိုယ္ေတာ္ သည္ေရြးေကာက္ေခၚယူ အသံုးျပဳႏိုင္ပါသည္”ဟုဂါဒီနာေရးခဲ့၏။
          အျခားသူမ်ားေသဆံုးၿပီးေနာက္ေလွေပၚတြင္သူတစ္ဦးတည္းေလွေပၚ၍ရွိစဥ္မိသားစုထံေနာက္ဆံုးႏႈတ္ ဆက္စာႏွင့္အနာဂတ္လုပ္ေဆာင္ရမည့္သာသနာျပဳအစီအစဥ္မ်ားကုိေရးသားခဲ့၏။ ဤသုိ႔ျဖင့္သူ႔ေနာက္ဆံုးအ ခ်ိန္ပင္လွ်င္အမႈေတာ္ျမတ္အတြက္ျဖစ္ခဲ့၏။ (၁၈၅၁)ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ(၆)၇က္ေန႔တြင္ရဲရင့္ေသာသာသနာ ျပဳအဖြဲ႔မွေနာက္ဆံုးလူျဖစ္သည့္ဂါဒီနာသည္အစာငတ္မြတ္ကာေသဆံုးခဲ့ရ၏။ ၇က္(၂၀)ၾကာမွကယ္ဆယ္ေရး ယာဥ္ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီးလက္၀ါးကပ္တုိင္ေတာ္၏သူရဲေကာင္းသည္ အသက္ဆံုးပါးလ်က္ရွိသည္ကိုေတြ႔ၾကရ၏။

စပါးေစ့
          ဂါဒီနာ၏အသက္တာသည္သာသနာျပဳအမ်ားစုႏွင့္မတူေခ်။ ၇လာဒ္အေနျဖင့္မည္သည့္တုိင္းရင္းသား ခရစ္ယာန္(သုိ႔)အသင္းေတာ္ကိုမွ်သူခ်န္မထားႏိုင္ခဲ့ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္သူ႔ႀကိဳးစားမႈႏွင့္အသက္တာကုိအလဟာသ ျဖဳန္းတီးသည္ဟုဆိုလိုပါသလား၊ လံုး၀မဟုတ္ပါ၊ သခင္ေယရွဴက“ငါအမွန္အကန္ဆိုသည္ကား၊ေျမ၌က်ေသာ စပါးေစ့သည္မပ်က္လ်င္တစ္ခုတည္းေန၏။ ပ်က္လွ်င္မူကား မ်ားစြာေသာအသီးကိုသီးတတ္၏။”ဟုမိန္႔ေတာ္မူ ခဲ့၏။(ေယာ၊ ၁၂း၂၄)
          အယ္လန္ဂါဒီနာသည္ ဘုရားသခင္မ်ဳိးေစ့ျဖစ္ခဲ့၏။ သူသည္ေျမ၌က်ၿပီးေသခဲ့ရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္အသီးသီး ရမည္။ သူ႔ေသျခင္းသတင္းကအသင္းေတာ္မ်ားကုိလႈပ္ရွားေစခဲ့၏။ သူ႔အေၾကာင္းကိုေနရာတိုင္း၌ပံုႏွိပ္ျဖန္႔ေ၀ခဲ့ ၾက၏။
          အက်ဳိးရလာဒ္ကား“ပက္ထဂိုနီယန္”သာသနာျပဳအသင္းႀကီးက ဂါဒီနာႏွင့္သူ႔မိတ္ေဆြမ်ားအသက္ေပး ခဲ့ၾကေသာကၽြန္းမ်ားေပၚ၌သာသနာျပဳလုပ္ငန္းကိုတည္ေထာင္ခဲ့ၾက၏။“အယ္လန္ဂါဒီနာ”အမည္မွည့္ ထားေသာအထူးေကာင္းမြန္သည့္စက္ေလွျဖင့္္ေျခစုိက္စခန္းမွအျခားကၽြန္းမ်ားေပၚသို႔ခရီးျပဳခဲ့ၾက၏။
ပထမဆံုးေစတနာ့၀န္ထမ္းသာသနာျပဳမ်ားအတက္တစ္ဦးမွာမာလိန္မႈးဂါဒီနာ၏သားျဖစ္ၿပီးသူ႔ဖခင္ ၏အလိုဆႏၵမ်ားၿပီးျပည့္စံုေစရန္ဆက္ကပ္လုပ္ေဆာင္ခဲ့၏။ဂါဒီနာႏွင့္သူ႔ဆႏၵကိုလစ္လ်ဴရွဴခဲ့ၾကေသာ အမွားကိုခရစ္ ယာန္မ်ားသေဘာေပါက္ခဲ့ၾက၏။ ဧ၀ံေဂလိတရားမၾကားဖူးေသးေသာအရပ္မ်ားသုိ႔ သာသနာျပဳမ်ားအျဖစ္သြား ေရာက္ရန္လူငယ္မ်ားစြာတို႔သည္မိမိကိုယ္ကိုဆက္ကပ္အပ္ႏွံခဲ့ၾက၏။   ေတာင္အေမရိကတုိက္ေတာင္ပုိင္း သာသနာလုပ္ငန္းသည္လမ္းပြင့္ခဲ့ၿပီးႀကီးမားေသာ စိတ္၀င္စားမႈျဖင့္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့၏။ဤအရာအားလံုးမွာ ဘုရားသခင္၏မ်ဴိးေစ့မွ  အသီးသီးျခင္းျဖစ္ေပသည္။
          ခရစ္ေတာ္ထံလံုး၀ဆက္ကပ္အပ္ႏွံထားေသာအသက္တာတို္င္းသည္အလဟာသအသက္တာမဟုတ္ ေခ်။ သင့္အသက္တာကိုအသံုး၀င္ၿပီးအသီးသီးေသာအသက္တာျဖစ္ခ်င္ပါသလား။ျဖစ္ခ်င္ပါကကိုယ္ေတာ္ထံ လံုး၀ဆက္ကပ္အပ္ႏွံပါ။ ကိုယ္ေတာ္သည္သင့္ကိုအသံုးျပဳေတာ္မူမည္။

No comments:

Post a comment

ဤနေရာမှာအကြံပြုစာရေးခဲ့ပါ.....